270 Shares 4951 views

Znaki stylu naukowego tekstu. Główne cechy stylu naukowego mowy

W nowoczesny rosyjski postanowił przeznaczyć pięć podstawowych stylów wypowiedzi. Każdy z nich charakteryzuje się pewnych grup ludności oraz rodzajów dziennikarstwa. Najtrudniejsze do uchwycenia jest uważany za styl naukowy mowy. Powodem tego jest duża liczba wtrąceń w tekście specjalistycznych terminów.


pojęcia ogólne

język naukowy jest środkiem komunikacji w nauczaniu, badaniach i profesjonalnej działalności analitycznej. Z tego stylu pisania tekstów w prawdziwym życiu z jednego powodu lub innego twarzy każdej osoby, bez wyjątku. Wielu ludzi są bardziej otwarci na języku naukowym doustnie. Do tej pory, opanowanie zasad tego stylu jest jednym z najważniejszych elementów kultury rosyjskiej. mowy naukowe często przypisuje się literackim językiem (książkowej). Powodem jest to takie sposoby i stylistyczne cechy charakteru monological, jak chęć normalizacji terminologii, myśląc o każdej instrukcji i ścisłej liście środków wyrazu.

Historia wystąpienia stylu

mowy naukowe pojawiły się w związku z dynamicznym rozwojem różnych dziedzin wiedzy w nowych obszarach o wąskim profilu życia. Początkowo ten styl prezentacji może być porównywana z narracji artystycznej. Jednak w okresie aleksandryjskiej język naukowy stopniowo oddziela się od literatury. W tych dniach, Grecy często wykorzystywane specjalną terminologię, że zwykli ludzie po prostu nie mógł wziąć prawidłowo. Również w tym okresie zaczęto wykrywać oznaki stylu naukowego.

Początkowa specjalistyczna terminologia była tylko w języku łacińskim. Wkrótce jednak naukowcy z całego świata zaczęli tłumaczyć go do własnych językach. Niemniej jednak, tryb międzynarodowy przekazywania informacji naukowych i że łacina pozostaje do dnia dzisiejszego. W okresie renesansu, wielu profesorów dążenie do dokładności i zwięzłości pisanie tekstów do maksymalnej odejść od elementów artystycznych prezentacji jako literackim emocji przeciwieństwie do kanonów logicznego mapowania rzeczy.

„Wyzwolenie” styl naukowy jest powolny. Przykładem jest niepochlebne uwagi Kartezjusza na pracach Galileusza, że tekst jest zbyt fabularyzowany. Ta opinia jest podzielana przez Keplera, biorąc pod uwagę, że włoski fizyk niepotrzebnie często ucieka się do artystycznego opisu natury rzeczy. Z biegiem czasu, model stylu było dziełem Newtona. Język rosyjski naukowa zaczęła się kształtować dopiero na początku 18 wieku. W tym okresie, autorzy publikacji specjalistycznych i tłumaczy zaczął tworzyć własną terminologię. W połowie 18 wieku, Michaiła Łomonosowa i jego zwolennicy dało podstawę do tworzenia stylu naukowego. Wielu mistrzów opierały się na pracach rosyjskiego naukowca, ale ostatecznie terminologia została złożona razem tylko pod koniec 19 wieku.

Rodzaje stylu naukowego

W tej chwili istnieją 2 klasyfikacje: tradycyjne i rozszerzone. Przez współczesnych standardów, język rosyjski są 4 rodzaje stylu naukowego. Każdy z nich ma swoją specyfikę i wymagania.

Tradycyjna klasyfikacja:

1. popularno-naukowy tekst. Jego celem jest publiczność, która nie ma specjalnych umiejętności i wiedzy w danej dziedzinie. Popularno-naukowy tekst zachowuje większość terminów i jasności prezentacji, ale jego postać jest znacznie uproszczone dla percepcji. Również w tym stylu to może używać emocjonalne i ekspresyjne formy wypowiedzi. Jego celem jest zapoznanie opinii publicznej z niektórych faktów i zjawisk. Nic dziwnego, że na koniec 1980 roku było podgatunek stylu – tekst naukowy i literacki. To minimalizuje użycie terminów technicznych i cyfr, a ich obecność jest szczegółowe wyjaśnienie.

Na styl naukowe i popularne charakteryzuje się następującymi cechami: porównanie z przedmiotów codziennego użytku, łatwość czytania i słuchania, prostoty, historia prywatnych imprez bez klasyfikacji i ogólnego przeglądu. Przedstawienie tego rodzaju często są drukowane w książkach, czasopismach, encyklopedie dla dzieci.

2. edukacyjne i tekst naukowy. Adresatem tych prac są uczniowie. Celem komunikatu – zapoznanie się z faktami niezbędnych do postrzegania danego materiału. Informacje są prezentowane w sposób ogólny z bardziej typowych przykładów. Ten styl nieodłączne w używaniu terminologii fachowej, ścisłej klasyfikacji i płynne przejścia od badań do poszczególnych przypadków. Prace opublikowane w podręcznikach i instrukcjach. 3. tekst ściśle naukowy. Oto adresatem specjalistom w tej dziedzinie i naukowców. Jej celem jest opisanie konkretnych faktów, odkryć i prawa. styl naukowy, których przykłady można znaleźć w pracy, sprawozdań i opinii, nie tylko pozwala na stosowanie terminologii, ale również wnioski osobisty bezemotsionalnye.

4. tekst naukowy i techniczny. Prace tego typu specjalistów stylu adres wąski profil. Celem jest, aby zastosować wiedzę i osiągnięcia w praktyce.

W rozszerzonej klasyfikacji, w uzupełnieniu do wyżej wymienionych gatunków także tekstów informativno- i odniesienia naukowych.

Podstawy naukowe stylu

Zmienność rodzaju języka opiera się na ogólnych właściwości językowej aktywności mowy, objawiających niezależnie od regionu (humanitarne, precyzyjny, naturalny) różnice i gatunku.

Zakres naukowego stylu komunikacji jest bardzo różni się tym, że jego celem jest jednoznaczne wyrażenie logiczne myślenia. Podstawową formą języka są koncepcje, rozumowanie, dynamiczne stwierdzenia, które pojawiają się w kolejności. mowy naukowe powinny być zawsze wypełnione z argumentami, które podcherchivali logicznego myślenia. Wszystkie wyroki są oparte na syntezie i analizie dostępnych informacji.

Znaki naukowego stylu tekstu wziąć wydobywane i uogólniony charakter. Wspólne pozajęzykowego funkcje mowy i właściwości są następujące:

  1. Abstrakcji i uogólnienie prezentacji. Praktycznie każde słowo odnosi się do jakiegokolwiek warunku lub abstrakcyjnego obiektu. W wąskich kręgach można usłyszeć coś takiego jak uogólniony stylu naukowego. Przykłady jego cech wyróżniających: dominacja w tekście rzeczowników, użycie tradycyjnych pojęć, stosowanie skończoną czasownika zwrotów pasywny projektowych.
  2. Ciągłość prezentacji. Wszelkie stwierdzenia oparte są konsekwentnie i jednoznacznie, fakty związane. Osiąga się to za pomocą specjalnej składni i szczególnych środków komunikacji.
  3. Dokładność prezentacji. Ta właściwość jest styl naukowy mowy uzyskuje się ze względu na częste stosowanie terminów, wyrażeń jednoznacznych i słownictwo zrozumiały.
  4. Dowód prezentacji. Każdy argument musi być poparte odpowiednimi argumentami. prezentacja nasycenie. Semantyczny raport obciążenie wyczerpuje wybranej dziedzinie nauki.
  5. Obiektywność prezentacji. Nieobecność osobistym zdaniem przeniesienia rozumieniu tekstu. Wszystkie oświadczenia koncentruje się na temat raportu i zyskać bezosobową formę wypowiedzi.

Funkcje językowe

styl naukowy znajduje swój wyraz i mowy spójności w niektórych jednostkach. Jego cechy językowe mogą być trzy rodzaje:

  1. Leksykalnych jednostek. Determinują funkcjonalne i stylistyczną barwiących tekstu. Charakteryzują się one szczególnych postaciach morfologicznych i struktury składniowej.
  2. Stylistyczną jedność. Odpowiedzialny za neutralnym funkcjonalnej tekstu obciążenia. Zatem czynnikiem decydującym jest ich przewaga ilościowa w raporcie. Osobno znakowane jednostki znajdują się w formie postaci morfologicznych. Rzadziej mogą nabyć konstrukcje składniowe.
  3. Jednostka Mezhstilevaya. odniósł się także do elementów języka jako neutralne. Są one stosowane we wszystkich stylach mowy. Zajmują największą część tekstu.

styl i funkcje naukowe

Każdy kształt i forma wypowiedzi ma swoje właściwości demonstracyjnych. Główne cechy stylu naukowego: leksykalny, językowej i składniowym.

Pierwsze cechy typu obejmują wykorzystanie specjalistycznej frazeologii i terminologii. Leksykalne cechy stylu naukowego mowy są najczęściej znaleźć w słowach o określonej wartości. Przykłady „ciała” – termin z fizycznymi „kwas” – chemii, etc. Również te cechy nieodłączne w uogólniania użycie słów takich jak „zwykle”, „często”, „normalne”. Wyraziste i potoczny leksykon spożywane nie powinno. Z drugiej strony, pozwoliły wyrażenia Cliche różnych figur i znaków. W tym przypadku powinny zawierać linki do źródeł informacji. Ważne jest to, że był pełen międzynarodowych słów. Narracja idzie od osoby trzeciej bez częstego korzystania z synonimów. Leksykalne cechy stylu naukowego – 6 klasa kształcenie w liceum, więc powinno być przeprowadzone w popularnym języku. terminologia Uzkoprofilnye nie jest powszechne. Lingwistyczne cechy stylu naukowego tekstu musi spełniać wymagania, takie jak obiektywizm i bez emocji. Ważne jest, że wszystkie zwroty i pojęcia są niejednoznaczne.

Składniowe cechy stylu naukowego: użycie specjalnego poczucia zaimka „my”, występowania struktur złożonych wniosków, zastosowanie predykatu. Informacje podawane do bezosobowej formy wyrazów ze standardową procedurą. Szeroko stosowany objaśniający, pasywny i podłączyć projektowych propozycje.

Wszystkie główne cechy stylu naukowego wypowiedzi sugerują, specjalną kompozycję tekstu. Raport powinien zostać podzielony na części z odpowiednim tytułem. Ważne jest, że tekst składał się ze wstępu, fundacji i wniosków.

styl naukowy: cechy leksykalne

Główną formą profesjonalnej wypowiedzi i wyrażania myśli jest koncepcja. Dlatego ta jednostka leksykalna reprezentuje styl abstrakcyjny obiekt lub zjawisko. Jednoznacznie i dokładnie takie wyspecjalizowane koncepcje pozwalają ujawnić warunki. Bez tych słów lub zwrotów wskazujących na szczególne działanie w wąskim zakresie działania, to jest niemożliwe, aby wyobrazić sobie nowoczesny styl naukowy. Przykładami takich warunków są metody numeryczne zenit zanik zakres radarowej fazy, pryzmat, temperatura, objaw laserowe i inne.

Wewnątrz systemu leksykalnego tych wyrażeń zawsze jednoznaczne. Nie wymagają one ekspresję i nie są uważane za neutralne pod względem stylu. Określenia zwany język warunkowego dziedzinie naukowej działalności. Wielu z nich przyszło do rosyjskiego słownictwa angielskiego lub łacińskim.

Obecnie termin ten jest uważany za jeden koncepcyjne urządzenie komunikacji między ludźmi. Takie leksykalne cechy stylu naukowego w zakresie liczb w sprawozdaniach i dokumentach profilu dominują nad innymi rodzajami wyrażeń. Według statystyk, terminologia jest około 20% całego tekstu. W języku naukowym uosabia jednolitości i specyfikę. Definicje terminów podaje definicję, czyli krótki opis zjawiska lub obiektu. Każde pojęcie w języku naukowym może zostać zidentyfikowany.

Określenia szereg specyficznych cech. Oprócz wyjątkowość i dokładność, prostotę, spójność i stylistycznej pewności. Również jeden z głównych wymogów w zakresie warunków jest obecny (prąd), tak, że nie są one przestarzałe. Jak wiecie, nauka może być zastąpiony przez niektórych nowszych koncepcji i pojemny. Ponadto, terminy powinny być tak blisko międzynarodowego języka. Na przykład: hipoteza, technologia, komunikacja i inne. Warto zauważyć, że do tej pory, większość z warunkami są ogólnie przyjęte międzynarodowe elementy tworzące słowo (bio, ekstra, anty neo, mini, Mark i inne).

W sumie, pojęcie wąskiej dziedzinie i są szeroko-Interscience. Pierwsza grupa obejmuje takie pojęcia jak analiza, praca problemu, procesu itp do drugiego – gospodarki, pracowników, koszt. Najbardziej dotkliwe są wysoce wyspecjalizowane dla postrzegania koncepcji. Warunki niniejszej leksykalnych znaków grupowych tylko dla określonej dziedzinie nauki.
Pojęcia stosowane w profesjonalnych mowy tylko w jednej określonej wartości. W takim przypadku, jeśli termin jest wielowartościowy, to musi towarzyszyć definiując słowo, które wyjaśnia jego kierunek. Pojęć, które potrzebują konkretów, co następuje: ciała, siła, ruch, wielkości.

Uogólnienie często osiąga się przez stosowanie dużej liczby abstrakcyjnych jednostek leksykalnych w stylu naukowego. Ponadto, język zawodowy ma swoją specyficzną charakterystykę frazeologii. Obejmuje ona wyrażeń takich jak „splot słoneczny”, „imiesłowowy obrotów”, „rampa”, „jest”, „służy do” etc.

Terminologia nie tylko dostarcza informacji ze zrozumieniem na poziomie międzynarodowym, ale także zgodność dokumentów regulacyjnych i legislacyjnych.

styl naukowy: Funkcje językowe

wąski profil język sfera komunikacji charakteryzuje się cech morfologicznych. Uogólnienie i abstrakcji wypowiedzi pojawiają się w oddzielnych jednostkach gramatycznych, które znajdują się w doborze form i kategorii prezentacji. Charakteryzuje się funkcjami językowymi styl naukowy częstotliwości powtarzania w tekście, który jest stopień ilościowego obciążenia.

niepisane prawo oszczędności leksykalnych wykorzystuje krótkie wariacje fraz. Jednym z takich sposobów na zmniejszenie stresu jest zmiana języka form rzeczowników z kobiecej na męską (np: key – klucz). Podobna sytuacja jest w liczbie mnogiej i z których otrzymuje się jeden. Przykład: kwiaty lipy w czerwcu. W tym przypadku odnosi się do więcej niż jednego konkretnego drzewa i całej rodziny roślin. Prawdziwe rzeczowniki mogą być czasami używane w liczbie mnogiej: dużych głębokościach, szum w radiu, etc.

Pojęć w języku naukowym znacznie przeważają nad nazwami działań. Ma to na celu ograniczenie stosowania sztucznie czasowników tekstowych. Najczęściej te części mowy są zastąpione przez rzeczowników. Styl naukowy jedzenia czasowniki prowadzi do utraty znaczenia leksykalnego, obracając prezentację w abstrakcyjnej formie. Dlatego te części mowy tylko dla komunikacji słów użytych w raportach: być, stać, być określane, czy zostać, mają być uważane za określone, etc.

Z drugiej strony, w języku naukowym istnieje odrębna grupa czasowników, które służą jako elementy kombinacji. W tym przypadku, przekazują prezentację znaczenia językowego. Przykłady prowadzić do śmierci, wykonywanie obliczeń. Często abstrakcyjne Semantyka czasowników użytych w stylu naukowej komunikacji: muszą istnieć, nadal występują i inne. Dopuszczalne jest również do użycia gramatycznie osłabiony: destylacja odbywa się, wyciąganie wniosków, etc.

Inną cechą językowa stylu jest wykorzystanie ponadczasowym część wartości jakości mowy. Ma to na celu wskazać cechy i właściwości zjawisk badana lub przedmiotów. Warto zauważyć, że czasowniki w minionym ponadczasowej wartości może zawierać tylko tekst naukowy (przykłady: raporty z badań, raporty badawcze). W profesjonalnych orzeczników językowych zarejestrowanych w 80% przypadków są wykorzystywane w niedoskonałej formie, że oświadczenie było o charakterze ogólnym. Niektóre czasowniki, które są wykorzystywane w formie czasu przyszłego w stabilnej prędkości. Na przykład: uważają, udowodnić, etc.

Co do zaimków osobowych, styl naukowy są one wykorzystywane zgodnie z naturą abstrakcji tekstu. W rzadkich przypadkach, takich postaciach jak „my” i „ty”, ponieważ konkretyzują historię i odwołania. W żargonie rozpowszechnionymi zaimków trzeciej osoby.

styl naukowy: Funkcje składniowe

Dla tego rodzaju wypowiedzi charakteryzuje się tendencją do skomplikowanych wzorów sugestie. Pozwala to bardziej precyzyjnie przekazać sens pojęć, aby nawiązać komunikację między warunkami, przyczyny, konsekwencje i wnioski. Składniowe cechy stylu naukowego tekstu charakteryzującej uogólnienia i jednorodności wszystkich części mowy.

Najczęstsze rodzaje wniosków są podporządkowane składnikiem. Złożone formy związków i dialekty są również częścią prezentacji (tekst naukowy). Przykłady ogólnym kierunku tekście można znaleźć w encyklopedii i podręcznikach. Aby połączyć wszystkie części mowy używane spoiwa kombinacje: Podsumowując zatem, etc.

Propozycje w języku naukowym skonstruowanego równomiernie w stosunku do obwodu oświadczenia. Obowiązkowy wymóg – konsekwentna narracja. Każdy wniosek musi być logicznie powiązane z poprzednim. forma pytająca stosowane w piśmie naukowym jest niezwykle rzadko i tylko przyciągnąć uwagę publiczności.

Przynieść tekst abstrakcyjne ponadczasowym charakterze wykorzystuje konkretne wypowiedzi składni (bezosobowe lub ogólne). Aktor w takich propozycji nie brakuje. Uwaga powinna koncentrować się na działaniu i jego okoliczności. W uogólnione i nieokreślony-osobowe wyrażenia są używane tylko z wprowadzeniem pojęć i formuł.

Gatunki język naukowy

Teksty tego stylu są wykonane w postaci gotowych produktów o odpowiedniej strukturze. Jednym z najbardziej popularnych gatunków jest podstawowym. Mowa ta naukowa (Przykładowy tekst: artykuły, monografie, wykłady, prezentacje ustne, raport) jest wykonany przez jednego lub kilku autorów. Prezentacja idzie publicznie po raz pierwszy.

Gatunek wtórny zawiera teksty, które są oparte na informacjach dostępnych. Ten esej i abstrakcyjne, abstract, i abstrakcyjne.

Każdy z gatunków mają pewne cechy stylistyczne, które nie naruszają styl naukowy struktury narracyjnej i dziedziczą wspólne cechy i funkcje.