200 Shares 4098 views

Dyrektor Stanisławskiego: „Nie wierzę” – zdanie, które stało się cytowany

Konstantin Siergiejewicz Stanisławski: „Nie wierzę!” Dzięki temu połączeniu można porównać jedynie do wyrażania Majakowskiego o Leninie i partii. Jeśli jest ona nieco sparafrazować, okazuje się, co następuje – konieczne jest, aby usłyszeć dwa słowa bez ufności w coś w mojej głowie od razu usłyszał imię i nazwisko założyciela Moskiewskiego Teatru Artystycznego. Czechow.


Popularność frazy

Jeżeli dana osoba nie wie nic o tym dyrektora, jego systemu światowej sławy wiedzieć, wciąż łatwo uzupełnia pierwsze zdanie drugiego. Ponieważ „Stanisławski” i „nie wierzę” – bracia bliźniacy. Gryzienie fraza Konstantin Alexeev (to prawdziwe nazwisko), stosowane lekcje umiejętności i próba. Zwrot nie uczynił go sławnym, uznanie przyniosła mu talentu, zrobiła mu znane i notowane na całym świecie, poza teatrem.

Pamięć reżysera

Alekseevs – imię, znany w carskiej Rosji. Ojciec – przemysłowiec, kuzyn – Moskwa burmistrz, rodzina była związana z Trietiakowskiej i Mamontov – znanych filantropów. To było rzeczywiście „kolor Rosji”, która, jak wiemy, to nie była twoja prorocy. Można się tylko zastanawiać, w jaki sposób udało przedstawiciel szlachty i przemysłowych elit, aby uniknąć oskarżenia. Mimo, że otrzymał wszystkie odznaczenia państwowe, tytuł Artysty akademik i Ludowej. Jego nazwa jest podana na ulice w kilkudziesięciu miastach, opublikowane pamiątkowe medale, tam jego nazwisko nagroda – nagroda MIFF „Wierzę. Konstantin Stanisławski ". Od kilku lat istnieją pory jego nazwisko. Teatr ten festiwal, który przedstawia najlepszych występów na świecie. Pamiętne zdanie osób narażonych na cokolwiek pytanie: „Nie wierzę w słowa Stanisławskiego” – stał się w powietrzu. Jej pierwsza część, powiedzmy specjalny brzmi niegrzeczny, a nawet obraźliwe. Ale wraz z miodopłynnym imię tolerancji i nawiązuje do erudycji rozmówcy.

Podstawa Moskiewskiego Teatru Artystycznego

W 1898 roku, we wczesnych latach trzydziestych, Stanisławski, wraz z Nemirovich-Danczenki założył nową Moskiewskiego Teatru Artystycznego. Przed nimi ostro rodzi pytanie o sztuce scenicznej reformacja. Stanisławski i zaczyna tworzyć swoje słynne systemy, których celem – aby uzyskać „prawdy życia” aktorów. Najważniejszym zadaniem, podstawowa idea tej teorii, nie jest wymagane do pełnienia roli, i całkowicie się do tego przyzwyczaić. Oceniając pracę aktorów podczas prób było zdanie, które rzucał Stanisławskiego: „Nie wierzę w to.” Zachowane dokumentalny materiał filmowy z roli włamania. Jest to próba spektaklu „Tartuffe”, ostatniej inscenizacji Konstantin Siergiejewicz, i oferuje porady aktorką V. Bendina gra Dorin, leżąc na scenie, jak to leżeć sobie w życiu. Unikalny materiał filmowy. W stoczni w 1938 roku, rok po śmierci genialnego reżysera. Nawet Niemirowicza-Danchenko, z którymi stosunki zostały całkowicie zerwane przez wiele lat (ich przyjaźń, wrogość jest bardzo dobrze opisane w „Teatralnej powieść” Michaiła Bułhakowa), słynne powiedział: „Jesteś z dala sierotą”. Stanislavski zmarł. „Nie wierzę” aktorzy nie mówią nie.

tajemnice doskonałość

Ale nie była to szkoła pozostała systemu Stanisławskiego, które stanowiły podstawę rosyjskiej umiejętności teatralnej. Całkowicie jej postulaty są opisane w książce „Moje życie w sztuce” oraz „Praca aktora nad sobą”. Sami próba dwa słynne spektakle MAT zostały szczegółowo opisane utalentowany aktor teatralny Toporkov i stanowią jasne dowody z dokumentów reżysera pracy z wykonawców.

Gra nie jest amerykański aktor nie może być porównywana do rozpalać namiętności i prawdomówność z umiejętności artystów rosyjskich zmarłych i żywych, takich jak Plyatt Popov, Makovetskii Efremov. Oni po prostu mają inny super-zadanie. Na większości seriali, zarówno krajowych i zagranicznych, nie jest problemem. W tym przypadku, nawet zbyt leniwy, aby wypowiedzieć zdanie: „Jak powiedział Stanisławski,” nie wierzę „” ponieważ nadal należy do «sztuki wysokiej», dobre lub złe działania.

Niezwykła talent Stanisławski

Jako utalentowany człowiek, Konstantin Siergiejewicz był utalentowany we wszystkim. W młodym wieku przez długi czas pracował na fabryce ojca i osiągnął rangę Dyrektora. Wyroby produkowane przez spółkę, nie było daleko od świata piękna – wydany najlepszych drutu złota i srebra – podstawa do produkcji brokatu. Wszystko dano wieczór amatorskiego grania w teatrze Aleksiejew. Miłość do działając jako oczywisty talent Stanisławski i dostał od swojej babci – francuskiej aktorki Marie w Varley. Później studiował Stanislavski plastik i śpiew, śpiewał dobrze. Jeden z najlepszych teatrów muzycznych w kraju jego imienia i nazwiska Niemirowicza-Danczenki. Znani utalentowany teoretyk i reformator sztuki scenicznej, Stanisławski był bardzo utalentowany aktor. Szereg jego słynnych ról przyszedł do skarbnicy światowej pracy aktorów (na przykład, starzec). Został zauważony z pierwszych profesjonalnych produkcjach. Jednak w 1916 roku całkowicie zaprzestaje działań artystycznych. Wyjątkiem był tylko raz – wymuszone, na wycieczkę do teatru za granicą. Dla wszystkich nagłego przerwania występów na scenie, a po błyskotliwej prób, w tym generał, pozostaje tajemnicą. To była rola Rostaneva „Sela Stiepanczikowo” Dostojewskiego, w którym pracował przez rok. Musimy założyć, że Stanisławski powiedział, że po raz pierwszy takie słynne zdanie później, odnosząc się do siebie „Stanisławski, nie wierzę”. Ale dyrektor i pracy naukowej, nie opuścił do końca swojego życia. Po śmierci pozostał jednym z najlepszych teatrów na świecie, jego słynny system jego szkole teatralnej umiejętności, utalentowanych studentów i błyskotliwej książce. I wyrażenie pozostał na zawsze wątpić symbol czegokolwiek lub nieufności – „Nie wierzę”.