611 Shares 7698 views

Helikopter V-12: funkcje i zdjęcia

Historia śmigłowca w naszym kraju ma głębokie korzenie wykraczających już na początku ubiegłego stulecia. Niestety, pierwszy w ZSRR szczególnym znaczeniu dla rozwoju i budowy śmigłowców nie dają, że spowodowało znaczne luki z USA. Wszystko zmieniło się po wojnie koreańskiej. Potem okazało się, że Amerykanie z wysoką wydajnością przy użyciu śmigłowców do działań rozpoznawczych i dywersyjnych. Dlatego kierownictwo kraju nakazał natychmiastowe zmuszając rozwój śmigłowców krajowych.


W połowie lat 50. ubiegłego wieku legendarny MI-6 został stworzony, znany również jako „krowa”. Do tej pory ten helikopter jest uważany za mistrza wśród śmigłowców w wielkości i tonażu ładunków. Ale niewielu wie, że Związek Radziecki został stworzony przez innego helikoptera i B-12 (znany również jako MI-12), którego pojemność była wyższa niż w legendarnym „Krowy”

Krótka informacja o stworzeniu maszyny

Po stworzeniu prawdziwie gigant Mi-6, wszyscy czołowi inżynierowie i projektanci OKB kierowany przez M. L. Milem nadal zakładamy, że możliwość zwiększenia rozmiaru i wagi śmigłowców nie jest wyczerpana. Ponadto, jak powietrze wojsko i gospodarka narodowa potrzebne nowe samoloty. Kierunek startu musiał być pionowe, oraz zdolność do transportowania ładunków – 20 ton lub więcej. Dekret top Mil dano „carte blanche” w celu opracowania nowego śmigłowca, którego tworzenie rozpoczęto w 1959 roku.

W 1961 roku wydała formalne warunki odniesienia. Oznacza to stworzenie śmigłowca zdolnej do podnoszenia ładunków o wadze nie mniejszej niż 20 lub 25 ton. Ale nawet helikopter V-12 – nie jest limit żądań radzieckiego wojska i rolników. Tak więc, w tym samym czasie w Biurze opracowano wersję urządzenia, zdolne do podnoszenia 40 ton ładunków (B-16 / Mi-16). Należy zauważyć, że badano podobnych projektów i Amerykanów, ale nadal szkice nie dostać. Ale praca Mil ostatecznie przekonały Komitet Centralny Komunistycznej Partii w rzeczywistości stworzenie takiego helikoptera.

W roku 1962 misja techniczna została ponownie zmodyfikowany. Inżynierowie zostali pouczeni, aby skupić się na tworzeniu helikoptera z kabiny ładunkowej, podobnie w cechy, samolotu OKB Antonowa. Założono, że nowa maszyna będzie używana, w tym dla długodystansowego transportu różnego rodzaju sprzętu wojskowego, w tym rakiet balistycznych modeli międzykontynentalne 8K67, 8K75 i 8K82. To co stworzył śmigłowca Mi-12 głównie do celów wojskowych.

Pierwsze wersje układu

Prawie wszystkie krajowe i zachodnie podmioty luminarze helikopter Uważa, że stworzenie takiego śmigłowca najlepiej nadaje się dobrze zbadane i dobrze sprawdzony schemat wzdłużnego. Z Yak-24 została podjęta w celu zbadania jego możliwości w wojsku. A w USA specjalnie dla tego nabyte „Boeing-E» V-44. inżynierowie go na przykład w ich realnym świecie badali problem wzajemnego wpływu na siebie wirników. Fachowcy wymagane, aby dowiedzieć się, jak zachowywać się w odległości dwóch silnika w różnych warunkach lotu i operacji, jakie mogą być najkorzystniejsza skorzystać z obwodu wzdłużnej, unikając jego główne wady. Cechą B-12 został zsynchronizowany śruby. Ponieważ w trakcie badania realne niebezpieczeństwo elementów nośnych zakładkowych zidentyfikowano musiały być umieszczone w co najmniej zachodzą na siebie. Do tego jeszcze musiał poświęcić kilka aerodynamicznych cech nowej maszyny.

W rezultacie, kadłub całkowicie przestał spełniać warunki techniczne, jak stało się zbyt duże i nieporęczne. Ale nawet ten fakt jest główną wadą tego projektu. Podstawowe i śmiertelne inżynierowie pomyłka polegała na tym, że wloty powietrza z jednej grupy silników były niemal w pobliżu wylotu spalin z drugiej. Już w testach stwierdzono, że silniki w tych warunkach, które mogą rozwijać się przypływ. I to jest w prawdziwym locie obarczona stall i chwilowa utrata kontroli. Tak więc, Mi-12 – śmigłowiec, której projekt projektanci czynienia z licznymi trudnościami.

Ponadto dalsza analiza podłużnej programu doprowadziła do rozczarowujące zakończenie: to nie pozwala, aby osiągnąć najwyższy możliwy pułap lotu. Szybkość i ciężaru podnoszonego ładunku nie są do par. Stwierdzono również, że w przypadku awarii dwóch z czterech silników maszyna spada w swobodnym spadku. I to zostało udowodnione, że gdy pułap lotu, podczas lotów w warunkach niskiej temperatury, moc silników jest znacznie zmniejszona. Dlatego podłużne projektanci obwodu jednogłośnie postanowił odmówić.

badania kontynuowano

Sam ML Mil zaproponował uporać się z uwzględnieniem perspektyw dla innych systemów konstrukcji kadłuba. Po pierwsze, eksperci zaproponowali zastosowanie dobrze badanego układu pojedynczego wirnika. Ale okazało się, że system z wirnikiem jet zasilany musiał zrezygnować (z powodu niepotrzebnie dużej wielkości) dla kolejnych testów. Ale także napęd mechaniczny okazało się, że to podstęp. Podczas testów okazało się, że konstrukcja przekładni obraca się zbyt skomplikowane. Po pierwsze, wyzwanie próbuje uporać, biorąc dwa konwencjonalnych urządzeń Mi-6 i umieszczając je na wale nośnym.

W celu ujednolicenia inżynierów nawet używane do projektowania standardowego ostrza ślimaka Ni-6. W tym przypadku stosowany tylko inboard wskazówki o większej długości. Tak, że B-12 (śmigłowiec) próbował w miarę możliwości, aby harmonizowały z innych okazów sztuki w celu zmniejszenia kosztów jej utworzenia i utrzymania. Niestety, w odpowiednim czasie, aby stworzyć coś takiego było prawie niemożliwe. To wtedy postanowił rozpocząć produkcję swobodnie umieszczonym turbiny z wałem pionowym. Jest zatem umieszczony bezpośrednio pod głównym biegu. Generator gazu połączony z nim za pomocą specjalnego rurociągu.

W tym przykładzie wykonania, turbina sam zwyczajowo są znacznie uproszczone, ponieważ nie jest wymagane w przypadku stożkowych kół zębatych więcej. Problem polegał na tym, że produkcja niskiej prędkości przekładni o średnicy nieco większej niż cztery m – jest także zadaniem bardzo trudnym. Rzeczywiście, ten ostatni miał skłonność do autodestrukcji. Być może, przy okazji, że katastrofa śmigłowca w Syrii (04.12.16.) Wystąpiła właśnie z powodu awarii reduktora silnika.

Przybycie poprzecznego struktury kadłuba

W obliczu tych wszystkich szczególnych wyzwań, w 1962 roku eksperci OKB Mil ostatecznie zdecydował się porzucić ideę „eksperymentów jednosilnikowych.” Wrócili do schematu z dwoma silnikami. Jednak tym razem zdecydowano się wypracować wariant z poprzecznym układem silnikowym. Tym samym stał się śmigłowiec, „12”, który ma zdjęć w tym artykule.

Oczywiście, nie odbywa się w tym przypadku bez problemów. Wszystko to jest potęgowane przez fakt, że helikoptery tej wielkości na świecie nikt nigdy zbudowany. W związku z powyższym, sowieccy inżynierowie musieli wziąć na ciężkiej pracy pionierów. Jednak naukowcy w krajach zachodnich wielokrotnie próbował stworzyć płatowcami dla tego programu. Ale one są wielokrotnie nawiedzany przez niepowodzenia.

Nawet wielu ekspertów krajowych z TsAGI uważał, że nie warto ingerować w układzie poprzecznym silników. Mile i jego kolegów nie przestraszyć. Właściwe eksperci pewnie stworzył pierwszą wersję i udowodnili swoją rentowności przed komisją rządową. Po tym, największa na świecie śmigłowiec Mi-12, był „start w życiu.”

Walcz z wibracjami

Kolejny zespół w pełni uwzględniać cenne doświadczenie zdobyte przez pracowników OKB I. P. Bratuhina. Najtrudniejsze było zaprojektowanie wystarczająco lekkie i silne grupy konsole śmigła. Opcja z klasycznym prostokątnym skrzydło samolotu po prostu musiał zostać odrzucony, ponieważ wymaganych wymiarów śmigłowca ta część projektu dostaje zbyt ciężkie i nieporęczne. Trzeba było stworzyć konsolę, która byłaby całkowicie oszczędzono problemów pojawiających się spontanicznie bezpańskich wibracje i inne niestabilności. Ale najbardziej niebezpieczne była możliwość rozwijania dynamiczny rezonans powietrza, które były szczególnie narażone na śruby elastycznego fundamentu. Z tego powodu, helikopter V-12, których cechy możemy opisać, miał szansę się rozpadać w powietrzu.

Podczas pracy z pierwszych prototypów zostały zakończone, wstępne testy, zdecydowano się przeprowadzić bezpośrednio w sklepie, więc niektóre szorstkie braki, jeśli istnieją, aby natychmiast poprawić, bez marnowania czasu. Aby osiągnąć efekt lotu, specjalne sznury dynamiczne i wibratory, które naśladują rezonansowych doznania wynikające z rotacji śruby użyto. Należy zauważyć, że nawet w tym sam wynalazek wszystkich pracowników mógłby łatwo nagradzać, jak nie ma nic podobnego w przemyśle świecie samolotu nie zostały przeprowadzone. Wkrótce po wyniki badań potwierdziły poprawność obliczeń. I przez 1967, śmigłowiec został znaleziony w pełni przygotowane do rzeczywistych prób w locie.

Charakterystyka wyjściowa helikoptera

Tak więc śmigłowiec V-12 był maszyny cztery transportowy, zbudowane na rewolucyjnej przedstawia przekrój poprzeczny. ROTOR zostały zapożyczone z MI-6. Zostały one przymocowane do długiego końca wspornika. Niestety, ta decyzja nie była do końca poprawne, ponieważ śruba Mi-6, który również nie jest bardzo mały rozmiar, był wyraźnie niewystarczające. Musiałem zmusić silniki. Dokładniej EDO Solov'eva utworzony oddzielny gatunek silnikowego 25f, którego moc natychmiast zwiększono do 6500 litrów. a. Miałem problemy ze skrzydłami, które zapewniają najlepszą wydajność aerodynamiczna dał przekrój w kształcie litery V.

Bezpośrednio w części środkowej skryptowy reduktora rewolucyjnym stosowane do pęknięcia wału napędowego. Jego wyjątkowość tkwi nie w doskonałej synchronizacji wszystkich śrub i doskonała praca krzywkową oraz możliwość rozłożenia obciążenia równomiernie tak, że pozwala na lot, nawet jeśli oba silniki nie powiodło się na jednej stronie! Paliwo pompuje zarówno w skrzydle oraz w odrębnych zbiornikach zamontowany. Skuteczność tych rozwiązań zostało udowodnione jako największy helikopter na świecie Mi-12 wykonany lot jednorazową z Moskwa do Ahtubinsk.

Cechy kadłuba

Kadłub jest produkowany według schematu pojęciowego monocoque. Jak trafnie ujął jeden z zagranicznych specjalistów, którzy mają prawo do wglądu helikopter, wewnątrz, to było jak „olbrzym gotyckiej katedry.” I zajęli całą przednią część personelu pokładowego, który był dwupiętrowy, i zapewniają niezrównany komfort w czasie dla pilotów. W sumie było sześć załoga chelochek. A cztery z nich znajdują się na pierwszym piętrze, a reszta – na sekundę. Część ogona lądowania drabiny zasilania i zamykania klapy.

Taka konstrukcja pozwala (za pomocą potężnych wyciągarek elektrycznych), aby podnieść na pokład nawet czołgi lekkie, nie stosując do tego wielkiego wysiłku. Po tym wszystkim, helikopter V-12, którego powołanie było czysto wojskowy, miał mieć taką możliwość. Ogromna centralna komora może pomieścić około 200 żołnierzy pełnego koła i 158 rannych (z zastrzeżeniem, że co najmniej ľ były na noszach). Że znajduje się pod ogonem kadłuba, z rodzaju samolotu, wyposażony w windach. Szczególnie ważna była ster, może znacznie poprawić dokładność helikopterów sterowania w locie. Pracował przez synchronizator w połączeniu z mechanizmem sterującym skoku śruby.

Ogólnie rzecz biorąc, obwód sterowania B-12 pozostaje odtąd standard dla wszystkich śmigłowcach o przekroju konstrukcji. Zatem wyciąg został precyzyjnie regulowane wirniki o zmiennym skoku. Możliwe jest również kontrolowanie stronniczości śmigłowca. Maszyny są odpowiedzialne za realizację wzdłużnego równoważenia, cykliczne podziałka (zmiany w wydajności) może dopasować kierunek ruchu helikoptera.

Bezpieczeństwo – Po pierwsze!

Cały system sterowania śmigłowca i okablowanie zostało zaprojektowane z uwzględnieniem możliwego ryzyka zakłócenia i wysoki poziom tarcia. Oznacza to, że nacisk został położony na prawo do odporności na zużycie. Został on zaprojektowany w dwóch etapach. Tak, były pierwotne i wtórne wzmacniacze hydrauliczne, oraz szereg automatycznych synchronizatory, co znacznie upraszcza kontrolę nad śmigłowcem z czterech silników. Główny układ hydrauliczny jest umieszczony w tym samym pomieszczeniu, w przekładni głównej. Najważniejszymi wzmacniacze, dodatkowo, podsycane przez zapasowych systemów, znajdujących się na prawej i lewej gondoli. W sumie istnieją trzy systemy hydrauliczne. Każdy z nich był nie tylko całkowicie autonomiczne, ale również powielane oddzielnie. W skrócie, największy helikopter na świecie, Mi-12, był również najbardziej wiarygodne.

Podwozie maszyny od pierwszych szkiców zaproponował rowerku. Pod lewą i prawą gospodarstw, odpowiednio, miały swoje własne stoisko. Pod kokpicie był prosty. Po raz pierwszy w domowej samoloty używane amortyzatory „hybryda” typu: w hydrauliki i pneumatyki. Ponadto, można było pomocniczych podpór tylnych, które są zaangażowane w trakcie załadunku ciężkich maszyn. Nowy śmigłowiec całkowicie nowe systemy nawigacyjne zostały opracowane, które pozwalają wykreślono w najbardziej niekorzystnych warunkach pogodowych. Ponadto, nie było autopilota i system automatycznie dostosowuje prędkość obrotu śruby. Tak, że śmigłowiec V-12, którego budowa opisaliśmy, można bezpiecznie zaliczany do najbardziej zaawansowanych technologii próbki.

Pierwsze loty i początku badania

Pod koniec czerwca 1967 roku po raz pierwszy maszyna wzrosła w powietrze. Należy zauważyć, że w pierwszym locie, stwierdzono, że istnieje inny, specjalny system wibracji podczas transmitowanego wibracje bezpośrednio do rządów. Wiązało się to z niepowodzeń projektantów, którzy dzięki bezpośrednim linkiem kinetycznej wraz z kontrolą i napędów silnikowych. Z tego powodu, dopiero startuje gigant został zmuszony do awaryjnego lądowania. Wszystkie wady szybko zostały przeanalizowane i rozwiązane poprzez zwiększenie ogólnej sztywności konstrukcji. Tak więc śmigłowiec B-12, była korzystna dla ogromnej nośności został całkowicie rehabilitacji.

Należy zauważyć, że zaawansowany obwód four cross pełni uzasadnione się w toku dalszych badań. Całkowita śmigłowiec poleciał 122 razy. Kolejnych 77 razy na długo wisiała w powietrzu. niezawodność systemu i wysokiej jakości pilota, która została pierwotnie przyjęta w obliczeniach zostały w pełni potwierdzone. Piloci byli zachwyceni z łatwością sterowania ogromne maszyny. Ale wojsko zastanawiał silniki niskie żarłoczność.

Istnieją dowody na to, że testy zostały przeprowadzone na linii dwóch silników, które pomyślnie przeszły także maszyna. Ale głównym triumf dla projektantów jest to, że kiedy waga wymiary zbliżone do śmigłowca Mi-6 miał ładowność wzrosła o 7,2 razy! Tak więc, helikopter V-12 (producent – MIL) miał wszelkie szanse udanej „kariery” w radzieckim lotnictwie. W 1970 roku przyleciał z Moskwy do Ahtubinsk iz powrotem, a następnie testy państwowe zostały uznane za udane. Na koniec, specjalna komisja zaleciła wprowadzenie szeregu helikoptera. Więc dlaczego jest niebo współczesnej Rosji nie ma B-12? Helikopter, niestety, okazało się nieodebrane.

Koniec historii

Proces weryfikacji ujawnił kilka wad projektowych, dlatego jego rozwój operacyjna została znacznie opóźniona. Ponadto, drugi wystąpienie śmigłowca od 1972 do 1973 stała w hangarze dostawcom opóźnić produkcję silników. On różnił się od swojego brata o wiele bardziej sztywna konstrukcja i wzmocnione kontrole. Niestety, dla wielu powodów, w 1974 roku, program do tworzenia i wykończenia unikalny helikopter został całkowicie upadł.

Pomimo jego unikalnych cech, helikopter V-12 nie wszedł do seryjnej produkcji i eksploatacji. Po pierwsze, pierwotnie stworzony do transportu ciężkich pocisków balistycznych, to traci swój „target niszę”. ciężkie wozy systemy zostały opracowane. Po drugie, pocisk się ze względu na gwałtowny wzrost ich mocy pojęcie oparte jest również zmieniła się dramatycznie. I nie musiał ciągnąć je bliżej terytorium potencjalnego wroga.

Po trzecie, niektóre z MDB, opracowany we współpracy z B-12 i konkretnie „pod niego”, zakończyły się niepowodzeniem, i szczerze wziąć pod usługi nie były. W innych przypadkach, gdzie było taniej wysłać ładunek wojskowy na ziemi. Czwarta fabryka w Saratowie, jedyne co może być jak najszybciej wdrożyć oprzyrządowanie do produkcji śmigłowców od 1972 roku „na głowie” został przesłany przez innych umów rządowych. Zdolność produkcyjna po prostu nie ma wyboru.

wynik

Tak więc, B-12 – śmigłowiec, znacznie wyprzedzał swój czas, ale była „w złym miejscu.” Jeśli taka maszyna stworzona na początku lat 60-tych, to najprawdopodobniej, praca na pewno znaleźli dla niej. W 1970 roku, priorytety się zmieniły, a unikalna konstrukcja była nieodebrane. Ale helikopter V-12, historia, które opisaliśmy, piloci dali bezcenne doświadczenie.