737 Shares 4625 views

Teatr Raikin. Teatr Variety, imieniem Arkady Raikin

Na Wielkiej Stony Street w Petersburgu jest Teatr Variety nazwany po Arkady Raikin, legendarny radziecki satyryk i humorysta. W budynku, który dziś zajmuje teatr, w XIX wieku był modny hotel "Demutov Traktir" z restauracją o najwyższej kategorii "Niedźwiedź" na pierwszym piętrze. W latach trzydziestych popularna tawerna upadła i została zamknięta, a na terenie rozległego terenu mieści się Państwowy Teatr Różnorodności. W 1944 roku GTE został przemianowany na Teatr Miniatur i zaczął pracować pod kierunkiem słynnego satyryka Arkady Isaakovich Raikin.


Koncerty na czele

W ubiegłym roku, przed końcem drugiej wojny światowej, teatr Raikina dawał spektakle i występy na frontach, a po zwycięstwie w maju 1945 r. Cała firma wróciła do domu. Rozpoczął się twórczy proces przygotowywania nowych sztuk. I choć kraj był w stanie niszczenia, ludzie przybyli do teatru Raikina, który stał się miejscem odpoczynku dla leningraderów po ciężkich próbach i miesiącach blokady. W Leningradzie grała kilka koncertów, a rok później teatr wyruszył w trasę w ZSRR. Na wycieczki do rosyjskich miast zajęło cztery lata, po czym Teatr Miniatur wrócił na Wielką Stajnię w Leningradzie.

Rok 1957 był początkiem długiej podróży po krajach zachodnich. Pierwszym krajem na trasie był Polska, kraj był dobrze rozumiany i ceniony z humoru i satyry. Samokrytykujący się Polacy trochę satiricheskme impromptu Arcadia Raikin nawet wzięła to osobiście. Łatwo było współpracować z polską publicznością, a teatr spędził kilka miesięcy w gościnnej Polsce.

Teatr Raikina w pierwszej połowie 1958 roku odwiedził Bułgarię, Węgry i Czechosłowację. Od sierpnia do grudnia teatr dawał spektakle w NRD, Jugosławii i Rumunii. Potem znowu udała się do Polski, ale ta trasa przebiegała przez inne miasta, które jeszcze nie były odwiedzane. Z Polski artyści udali się na Węgry, gdzie również odwiedzili wcześniej nieraportowane regiony kraju. We wszystkich krajach odwiedzanych przez teatr Arkady Raikin publiczność interesowała się przede wszystkim numerami tańca i głosu. Satyra, z jakiegoś powodu, była dla nikogo mało zainteresowana. Więc Arkady Isaakovich zredukował swoje solowe występy do minimum i zajmował się głównie zagadnieniami ogólnymi.

Po europejskiej trasie teatr miniatur spędził trochę czasu, a następnie aktorzy zaczęli aktualizować repertuar, który przez długi czas potrzebował nowych produkcji. Kilka lat rutynowych prac, aw 1964 Ministerstwo Kultury ZSRR zainicjowało podróż Teatru Raikin do Londynu, gdzie kilka koncertów miało być pokazane angielskim widzom. Oprócz występów na scenie teatrów komediowych w Wielkiej Brytanii, grupa wygłaszała liczne wieczorne koncerty w ogólnokrajowej telewizji angielskiej.

Przed wyjazdem do Moskwy

W 1981 roku słynny reżyser Gennady Egorov został zaproszony do teatru Raikina, który z powodzeniem zrealizował kilka występów, między innymi "Straszliwymi rodzicami" Jacquesa Cocteau, "Pięć romansów w starym domu" dramaturga Leningradu Vladimira Arro i "Do not Say Goodbye" G. Mamlina .

Przeprowadzka

Wkrótce syn Arkady Isakowicza, Konstantin Raikin, przyszedł do Teatru Miniatur na Bolshaya Konyushennaya z grupą współwyznawców. Młodzi aktorzy zdołali przekonać mistrza, że teatr wciąż potrzebuje Moskwy i jej przyszłości powinien być związany z kapitałem. Raikin nie myślał długo. Postanowiono przenieść się do Moskwy, a także w Leningradzie pozostawić wszystko, co jest, na prawach oddziału i pod innym kierunkiem. Aby przyspieszyć, Arkady Isaakovich odwiedziła LI. Breżniew i poparł pomoc sekretarza generalnego.

Oddział w stolicy północnej

W Leningradzie rozpoczął pracę Teatr Variety, imieniem Arkady Raikin, pod kierownictwem zastępcy maestro. W 2008 r. Stanowisko dyrektora artystycznego przyniósł artystę Rosji, popularnego humoru, Yuri Galtseva, który w krótkim czasie stworzył twórczą grupę ludzi o podobnych poglądach, a następnie, w wyniku wspólnych wysiłków, pojawił się repertuar.

W latach 2010-2011 w teatrze Bolshaya Konyushennaya przeprowadzono duże remonty wraz z kompletnym wyposażeniem audytorium i sceny. Zastąpił wszystkie miejsca w stajniach, aw foyer zainstalowano kilka specjalnych modułów demonstracyjnych, które mówią o historii teatru. Scena została również wyposażona w najnowszy sprzęt techniczny.

Wystawy w Sankt Petersburgu

W październiku 2012 r. Reżyserka Nina Chusova zwróciła się do klasyków i zagrała sztukę Moliere "Imaginary Sick". Yuri Galtsev wykonał trzy role naraz, w tym pomagał aktorowi Wiaczesławowi Manucharowowi. Spektakl odniósł sukces i od razu przyjął sympatię publiczności. W następnym roku Nina Chusova rozpoczęła produkcję kolejnego spektaklu. Wkrótce teatr teatralny Raikina zawierał inną produkcję w jego repertuarze, był to "Boska Komedia" dramatu dramatycznego w Petersburgu Isidora Sztoka. Ta fabuła była z powodzeniem wykorzystywana przez teatr lalek Siergieja Obraztsowa.

Nie zapominałem o Teatrze Raikina io małych widzach, dla dzieci w repertuarze był klasyczny "Kasztanka" oparty na historii A.P. Czechowa, a także nowoczesną interpretację bajki "Kopciuszka". Dyrektor Yuri Kataev wyreżyserował sztukę dziecięcą.

Moskwa

W 1983 roku teatr Arkady Raikin otrzymał budynek dawnego kina "tadżyckiego". Pomieszczenia potrzebowały odbudowy, która trwała cztery lata.

Teatr Raikin pod nową nazwą "Satyricon" został otwarty od 1987 roku. Pierwszym występem była produkcja Semen Teodorovich Altov "Pokój do domu".

Troska o Ludowy Artysta

W grudniu 1987 r., W 17, cała Moskwa opłakiwała śmierć popularnie kochanego satyryka Arkady Raikina, który nagle zmarł w 76. rocznicę swojego życia.

Przewodnik "Satyricon" przejął Constantine Raikin. Pierwszy występ, wystawiony w 1988 r. Przez rzymskiego Viktyuk, był wielkim sukcesem. Była to gra Jean Genet "Maids". Od tej chwili "Satyricon" głośno ogłosił. Teatr Arkady Raikin kontynuował prace rozpoczęte przez genialnego satyryka.

Rozwój

W 1992 r. Teatr "Satyricon" otrzymał oficjalne imię – rosyjski Teatr Państwowy "Satyricon" imieniem Arkady Raikin.

Na cześć 85-tej rocznicy narodzin Raikina Arkady Isaakovich w 1996 r., Został ustanowiony "Trreepenny Opera", oparty na sztuce B. Brechta. Dyrektorem był Vladimir Mashkov.

W 1998 roku na scenie "Satyricon" reżyser z Gruzji Robert Sturua z powodzeniem zinterpretował Hamleta Szekspira. Główną rolę w spektaklu wykonał Konstantin Raikin.

Ten sam Robert Sturua angażuje się w produkcję w 2002 roku gry "Signor Todero" Carlo Goldoni. W tym samym roku do teatru z Petersburga przybył reżyser Jurij Butusow, który w 1972 roku scenarzystę napisał scenariusz dramatu "Macbeth" Eugeniusza Ionesco.

W 2003 roku Konstantin Raikin zwrócił się najpierw do klasyków rosyjskich jako reżyser. Na scenie "Satyricon" umieścili dzieło Arkady Ostrovsky "Dobre miejsce".

Sztuka oparta na sztuce "Snow Maiden" autorstwa A.N. Ostrowski, wydany pod tytułem "Kraj miłości" wystawiony przez Konstantina Raikina, stał się swego rodzaju wizytówką "Satyricona" i całej grupy twórczej.

W 2009 r. Po długiej przerwie w repertuarze teatru powraca znów "zyskowne miejsce" z nowymi wykonawcami wszystkich głównych ról.