638 Shares 7411 views

Lermontow, „Demon”: Podsumowanie i analiza produktu

Jednym z geniuszy, które przyniosły sławę poezji rosyjskiej, jest uważany za Michaiła Lermontowa. „Demon”, którego podsumowaniem jest zobowiązany znać nawet uczeń, jest uważany za najlepsze dzieło poety. Ale zaczął pisać ten wiersz, gdy miał zaledwie 15 lat! To niesamowite, jak w tak młodym wieku może wiedzieć tak dużo o miłości i ognistą pasją. Ale co najważniejsze, co umiejętność młody pisarz ukazuje nam, czytelnikom, tych uczuć. Może to tylko osiągnąć prawdziwą, niezrównany talent.


Od pierwszych wierszy staje się jasne, dlaczego tak nazwany poemacie Lermontov – „demon”. Fabuła to również może przedstawić tę pracę jako prawdziwy hymn wszechogarniającej miłości, które podlegają jeszcze piekielnych istot. W końcu jesteśmy przepojony współczucia dla upadłego anioła. Ale historia zaczyna się od tego, że widzimy Lucyfer, latające nad ziemią. Diamentowe czołowe pływa pod górę Kazbek, a teraz pod skrzydła gruziński błysku zielone doliny. Ale nic ale nudy i niepokoju, demon nie czuje. Nawet zło go nudziły.

Jednak jego melancholia rozprasza kiedy zauważa gdzieś poniżej radosnej roi. To będzie przygotowania do ślubu: Goodall, miejscowy książę poślubić swoją jedyną córkę. Według starożytnej tradycji gruzińskiej oblubienica w oczekiwaniu na młodej być tańczyć taniec na dachu domu, pokryte dywanami. To mimowolne aluzja do biblijnej Salome taniec specjalnie sprawia czytelnikom Lermontov. Demon – krótka treść wiersz niemniej daje nam możliwość przekazania niektórych niuansów – ucieka z niewoli obojętności. Wszakże jeśli księżniczka hebrajski poprosił szefa ich taniec Chrzciciela, księżniczka Tamara obudził swoją pasję lekko w upadłego anioła.

Zakochaj „Syn eterze” z braku lepszych pomysłów, postanowiłem najpierw usunąć ze sceny pana młodego, śpiesząc się do domu panny młodej z prezentów ślubnych. Za namową Demona w przyczepie jest atakowany bandytów – złodziei, którzy zabijają młodego księcia. Wierny rumak przynosi ciało do stoczni Goodall, płacząc i zawodząc alternatywnych piosenek i żywej muzyki. Tamara w jej salonie płacze za swoim narzeczonym, jak możemy usłyszeć głos. On obiecuje ją pocieszyć. Ale kto mówi te słowa? Nikt wokół! Ale nie na długo utrzymując nas w ciemnym Lermontowa. Demon (podsumowanie, a raczej jego opowieść nie daje nam możliwość przekazać to poetycko) wpada do ukochanej. Na pierwszej nocy księżniczka ma marzenie: aby jej zagłówkiem dół doskonały anioł chłopca. Jednak wokół jego głowy świeci aureolę, Tamara i zdaje sobie sprawę, że jest to – „duch złego”

Błaga ojca, aby wysłać ją do klasztoru pod ochroną świętych murów. Goodall Balk – do rąk Tamara poszukiwanych nowych rentownych zalotników, ale w końcu zrezygnować. Jednak w siedzibie księżniczki nie opuścił wizje: poprzez śpiew kościelny i klubów kadzidła, widzi cały ten sam wygląd, piercing jak ostrze sztyletu. Tamara namiętnie odporny na swoją miłość, próbując usilnie modlić, ale pasja zwycięża twierdza jej serca. Zdając sobie sprawę, że miłość, początkujący podporządkowuje. Jednak wiedząc, że za chwilę intymności z Nim ziemskiego życia miałaby zapłacić, upadły anioł zwleka, chociaż on i demony. Lermontow, podsumowanie poematu których tu opowiedzieć, a nie porażek Vaeth swojego bohatera w sposób pozytywny.

współczucie i ludzką kruchość nagle objąć syna zatracenia: był nawet gotów porzucić swój pierwotny plan, aby uwieść Tamara, aby uratować jej życie. Ale zbyt późno – pasja i objął go. On po prostu nie może opuścić. Jedna noc jest on w komórce młody pustelnik mieć istotny człowieka z krwi i kości. Ale droga do domku Tamara bloki anioła stróża. Demon z pogardą wyjaśnia mu, że ziemia – to jest jego posiadanie, a cherubiny nie przysługuje prawo do dysponowania tutaj. Przyznaje Tamara w miłości, a ona dotknęła ze współczuciem, że odwzajemnia. Ale pierwszy pocałunek z nią zabija. Choć Goodall zakopać córkę w mauzoleum górskiego, czytelnik dowiaduje się pośmiertny los Tamara. Sięgnęła raj, ale dla jej kochanka całą drogę do zbawienia jest już zamknięta. Ale takie jest tylko podsumowanie. „Demon” – Lermontow bardzo lubił ten mój wiersz – na zawsze pozostanie dla nas tajemnicą.