328 Shares 9806 views

Element kompozycji w kompozycji: przykłady

Mówimy dzisiaj na ten temat. „Tradycyjne elementy kompozycji” Ale po pierwsze, należy pamiętać, że „kompozycja”. Po raz pierwszy spotykamy się ten termin w szkole. Ale wszystko płynie, wszystko się zmienia, stopniowo nawet najsilniejsze wiedza skasowane. Dlatego czytamy Ted stary i brakuje szczelina wypełniona.


Kompozycja w literaturze

Co to jest kompozycja? Przede wszystkim, aby szukać pomocy z objaśniającej słownika i dowiedzieć się, że w dosłownym tłumaczeniu z łaciny termin oznacza „rysowania, pisania”. Nie trzeba dodawać, bez „działa”, czyli bez „kompozycja” nie może być dziełem sztuki (przykłady śledzić poniżej) oraz dowolny tekst jako całość. Z tego wynika, że kompozycja w literaturze – jest określona kolejność części kompozycji. Ponadto, te lub inne formy i metody artystyczne obrazy, które mają bezpośredni związek z treścią tekstu.

Główne elementy składu

Kiedy otwieramy książkę, pierwsze, co mamy nadzieję i oczekujemy, że – to piękny wciągająca historia, która zaskoczy lub trzymać nas w niepewności, a po długim czasie nie puścić, zmuszając ponownie i ponownie psychicznie wrócić do czytania. W tym sensie, pisarz – jest prawdziwym artystą, który przede wszystkim pokazuje raczej, niż mówi. Unika bezpośredni tekst tak: „Teraz mam zamiar powiedzieć” Wręcz przeciwnie, jego obecność jest niewidoczna, dyskretny. Ale co trzeba wiedzieć i być w stanie takiej umiejętności?

Elementy kompozytowe – to paleta, w której artysta – mistrz słowa, miesza swoje farby, tak że później okazało się jasne i kolorowe historię. Należą do nich: monolog, dialog, opis, opowiadanie, obrazów systemu, rekolekcje autorskich fałszywe gatunek, działki, działki. Następnie – o każdym z nich szczegółowo.

monologi

W zależności od tego ile osób lub znaki w dziele sztuki zaangażowanej w mowie – jeden, dwa, lub więcej, – samodzielnie monolog, dialog i polylogue. Ten ostatni – rodzaj dialogu, więc nie będziemy rozwodzić się nad nim. Zastanów się tylko dwa pierwsze.

Monolog – element kompozycji, polegający na wykorzystaniu autora wypowiedzi o charakterze, który nie ma odpowiedzieć lub nie dostać. Z reguły jest ona skierowana do publiczności w dramatycznej pracy, lub do siebie.

W zależności od funkcji tekstu odróżnić te rodzaje monologu jak: techniczny – opis bohatera wystąpił lub występujące w chwili zdarzenia; liryczny – przeniesienie bohatera swoich silnych przeżyć emocjonalnych; monolog-decyzja – wewnętrzne odbicia charakteru, który jest trudny wybór.

Kształt następujących typów: słowo autora – apel do czytelników autora, najczęściej za pośrednictwem konkretnego charakteru; Strumień świadomości – swobodny przepływ myśli bohatera, ponieważ są one, bez pozornej logiki, a nie stosując się do zasad budowy wypowiedzi literackiej; dialektyka rozumowanie – oświadczenie bohatera plusy i minusy; Dialog sam – charakter umysłowy leczenie do innego charakteru osoby; apartament – w dramacie kilka słów na bok, które charakteryzują obecny stan bohatera; strofy – oraz w dramatyczny lirycznej refleksji charakteru.

dialogiczna mowy

Dialog – jest kolejnym elementem kompozycji, rozmowy między dwoma lub większą liczbą podmiotów. Zazwyczaj dialogiczna mowy – Jest idealnym środkiem do przekazywania kolizji pomiędzy dwoma przeciwstawnymi punktami widzenia. Pomaga również utworzenie obrazu, ujawnienia indywidualnego charakteru.

Tutaj chcę powiedzieć o tak zwanym dialogu z zagadnień, które wiąże się z rozmowy, na które składają się wyłącznie z pytań i odpowiedzi replika jednego z bohaterów – to pytanie i odpowiedź do poprzedniego komentarza w tym samym czasie. Grafika (przykłady śledzić poniżej) Khanmagomedov Aydin Asadullaevich "Mountain Girl" – jasne potwierdzenie.

opis

Czym jest człowiek? Ten szczególny charakter i osobowość, a unikalny wygląd, a środowisko, w którym się urodził, wychował i tam w tym momencie życia, a jego dom, a rzeczy, które on sam otoczony, i ludzi, daleki i bliski, a środowisko jego natura … lista nie ma końca. Dlatego, tworząc obraz w dziele literackim, pisarz musi patrzeć na jego charakter z każdym możliwym kątem i opisać, nie brakuje żadnego szczegółu, nawet więcej – aby utworzyć nowe „cienie”, które nie można sobie nawet wyobrazić. W literaturze następujące rodzaje opisów cecha: portret, wnętrze, krajobraz.

portret

Jest to jeden z najważniejszych elementów składu w literaturze. Opisuje nie tylko na wygląd bohatera, ale także jego świat wewnętrzny – tzw portret psychologiczny. I zróżnicowany portret miejsce w dziele sztuki. Ponieważ może zacząć książkę lub, wręcz przeciwnie, oni dobiegła końca (A. P. Chehov „Ionich”). Opis wyglądu może być natychmiast po charakteru aktu (Lermontow „Hero of Our Time”). Ponadto autor może narysować postać w jednym zamachem, monolitycznej (Raskolnikowa w „Zbrodni i nakazinii” księcia Andrieja w „Wojnie i pokoju”), a innym razem i rozwiać funkcje tekstu ( „Wojna i pokój”, Natasza Rostova). Zasadniczo sam pisarz zajmuje szczotkę, ale czasami daje to prawo do niektórych podmiotów, na przykład, powieść Maksyma Maksimych za „bohatera naszych czasów”, tak, że można dokładniej opisać jako Pieczorin. Portret można zapisać ironicznie (Hippolyte Kuragin), satyryczny (Napoleon w „Wojnie i pokoju”) i „parady”. Pod „lupę” autora czasami dostaje tylko osoba pewnych części lub całości meczu – postać, maniery, gesty, odzieży (Obłomow).

Opis wnętrza

Wnętrze – jest elementem nowej kompozycji, co pozwala autorowi stworzyć opis domu bohatera. To nie jest mniej wartościowe niż portret, ponieważ opis rodzaju pomieszczeń, wyposażenie, atmosfera jaka panuje w domu – wszystko odgrywają nieocenioną rolę w charakterystyce transmisji charakteru, w zrozumieniu głębokość utworzonego obrazu. wykrywa wnętrze i ścisły związek z kawałkiem sztuki, która jest częścią, przez które wiedza o całości, a singiel, który jest postrzegany przez mnogiej. Tak więc, na przykład, powieść Dostojewskiego „Idiota” w ponurym domu Rogozhina „wisiał” obraz Holbeina za „martwy Chrystusa”, aby po raz kolejny zwrócić uwagę na nieustające walki prawdziwej wierze z pasją, z niewiary w duszy Rogozhina.

Krajobraz – opis rodzaju

Jak pisał Fiodor Tiutczew, charakter – to nie jest to, co możemy sobie wyobrazić, że nie jest bez serca. Wręcz przeciwnie, istnieje wiele ukrytych: dusza i wolność, i miłość, i język. To samo można powiedzieć o krajobrazu w dziele literackim. Napisany z pomocą takiej kompozycji element jako krajobraz, że przedstawia nie tylko natura, obszar, miasto, architektura, ale w ten sposób, i ujawnia stan charakteru i kontrastuje naturalne ludzkiej natury przekonań warunkowe, działa jako pewnego charakteru.

Pamiętaj podczas podróży opis dąb księcia Andrzeja do domu Rostowów w powieści „Wojna i pokój”. Co on (dąb) był na samym początku – stary, ponury „pogardliwym Freak” wśród świata uśmiechnięty i brzozy wiosny. Ale w tym drugim spotkaniu, nagle wyrósł, zaktualizowane, mimo skorupy stuletniej trudne. Wciąż posłuchał sprężynę i życie. Dąb w tym odcinku – to nie tylko krajobraz, opis ożywienia charakter po długiej zimie, ale także symbolem wystąpił w Prince lubić zmianę, nowy etap w swoim życiu, który był w stanie „break” jest prawie zakorzenione w nim pragnienie, aby być wyrzutkiem życie aż do śmierci ,

narracja

W przeciwieństwie do opisu, który jest statyczny w nim nic się nie dzieje, nic się nie zmieni, aw ogóle to odpowiedź na pytanie „co?”, Narracja obejmuje działania wysyła „sekwencja zdarzeń”, a kluczową kwestią dla niego jest „co się stało ?”. Mówiąc obrazowo, narracja jako kompozycji elementów grafiki mogą być prezentowane w formie pokazu slajdów – szybkiej wymiany zdjęć ilustrujących historię.

system image

Jak każda osoba posiada sieć linii na opuszkach palców, tworząc niepowtarzalny wzór, a każdy produkt ma swój własny unikalny system obrazów. Może to obejmować wizerunek autora, jeśli jest tylko jedna, obraz narratora, głównych bohaterów-antypody znaków, wspieranie znaki i tak dalej. Ich relacje są zbudowane zgodnie z ideami i celami autora.

copyright rekolekcje

Lub dygresja – tzw vnesyuzhetny elementem kompozycji za pomocą którego tożsamość autora, gdyż rozkłada się do historii, tym samym przerywając bezpośredni przebieg fabuły. Co to robi? Przede wszystkim, w celu ustanowienia specjalnego kontaktu emocjonalnego między autorem a czytelnikiem. Tutaj autor nie pojawia się już w roli narratora i otwiera swoją duszę, budzi pytania głęboko osobiste, twierdzi na moralne, estetyczne, filozoficzne tematy, dzieli się swoimi wspomnieniami z jego własnej. W ten sposób czytelnik zdoła złapać oddech przed kolejnym strumień zdarzeń, zatrzymać i głębszy wgląd w idei pracy, aby odzwierciedlić na postawione pytanie do niego.

gatunki wtykowe

Jest to kolejny ważny element kompozytu, która jest nie tylko niezbędnym elementem tej historii, ale także służy jako obramowania, głębokie ujawnienie tożsamości bohatera, to pomaga zrozumieć przyczynę konkretnej życiowych wyborów, jego wewnętrznego świata, i tak dalej. Wstawiony może być dowolny literatura gatunków. Na przykład historie – tzw Powieść Szkatułkowa (powieść „Bohater naszych czasów”, „), wierszy, opowiadań, wierszy, piosenek, bajek, listów, przysłów, pamiętniki, powiedzenia, przysłowia i wielu innych. Mogą być z własnych i cudzych.

Fabuła i fabuła

Te dwa pojęcia są często mylone ze sobą albo, albo błędnie uważają, że są one jednym i tym samym. Ale muszą być wyodrębnione. Działka – można powiedzieć, szkielet, podstawą tej książki, w której wszystkie elementy są ze sobą powiązane i wykonaj jeden po drugim w kolejności, która jest niezbędna do pełnej realizacji intencją autora idei ujawnienia. Innymi słowy, mogą wystąpić zdarzenia w historii w różnych okresach czasu. Działka – jest fundamentem, ale w bardziej skondensowanej formie, a także – sekwencja zdarzeń w porządku chronologicznym. Na przykład, urodzenia, dzieciństwa, dojrzewania, młodości, dojrzałości, starości i śmierci – jest to historia, historia – to dojrzałość, wspomnienia z dzieciństwa, dorastania, młodzieży, lirycznych dygresji, starości i śmierci.

kompozycja z zastrzeżeniem

W historii, podobnie jak dzieło literackie sama, ma swoje etapy rozwoju. W sercu każdej historii zawsze istnieje konflikt, wokół którego rozwinęła główne wydarzenia.

Książka zaczyna się prologiem lub ekspozycji, czyli z „wyjaśnień”, opis sytuacji, że punkt wyjścia, to wszystko się zaczęło. To jest po ekspozycji, możemy powiedzieć, przewidując przyszłe wydarzenia. Na tym etapie, czytelnik zaczyna zdawać sobie sprawę, że przyszły konflikt nie jest daleko. Co do zasady, to w tej części i poznać główne postacie, które przeznaczone są razem, side-by-side, aby przejść przez kolejnych prób.

Nadal przenieść elementy kompozycji zdjęcia. Kolejny etap – rozwój akcji. Zazwyczaj jest to najbardziej znaczący kawałek tekstu. Tutaj czytelnik staje się już niewidoczny uczestnikiem wydarzeń, jest obeznany ze wszystkim, czuje, co dzieje się sól, ale wciąż intryguje. Stopniowo, siła odśrodkowa jest do bani, powoli, aby swemu zaskoczeniu, że znajdzie się w centrum wiru. Nadchodzi punkt kulminacyjny – szczyt, kiedy i do głównych bohaterów, a czytelnik spada doskonałą burzę uczuć i emocji morza. I wtedy, gdy jest oczywiste, że najgorsze już minęło i można oddychać, delikatnie puka do drzwi izolacji. Wciąż przeżuwa, wyjaśnia każdy szczegół określa się wszystkie rzeczy na półkach – każdy na swoim miejscu, a napięcie powoli maleje. Epilog przynosi ostateczną linię i krótko opisuje przyszłe życie głównych i drugorzędnych bohaterów. Jednak nie wszyscy pacjenci mają taką samą strukturę. Tradycyjne elementy kompozycji bajki całkiem inna.

bajki

Tale – kłamstwo, więc schować. Co? Opowieści z elementami kompozycji są radykalnie różni się od swoich „braci”, chociaż podczas czytania, lekki i zrelaksowany, nie zauważy. To jest talent pisarza lub nawet cały naród. Zgodnie z instrukcją Aleksandra, czytać bajki koniecznością, zwłaszcza zwykłych ludzi, ponieważ mają wszystkie właściwości języka rosyjskiego.

Więc co to jest – tradycyjne elementy kompozycji bajki? Pierwsze słowo – to powiedzenie, które dostosowuje się do fantastycznego nastroju i obiecuje wiele cudów. Na przykład: „Czy ta historia wpływa na sobie i przed obiadem, poevshi miękki chleb rano …” Kiedy słuchasz odpocząć, usiąść bardziej komfortowe i bardziej skłonni do słuchania, to jest czas, aby naprawić – start. Reprezentująca głównych bohaterów, czas i miejsce akcji, a odbyło się kolejne funkcję, która dzieli świat na dwie części – prawdziwy i magiczne.

Następnie przychodzi sama opowieść, która często występują powtórzeń aby zwiększyć doświadczenie i stopniowe podejście do ronda. Ponadto, wierszy, piosenek, onomatopoeia zwierząt, dialogi – to wszystko jako integralne elementy baśni kompozycji. W bajkach tam i jej zakończenie, tego rodzaju podsumowuje wszystkie cuda, ale jednocześnie nawiązując do nieskończonego świata magii: „Żywych, radzą i zarabiają dobre”