204 Shares 6949 views

Pisanie na produkcie „ÖAF” Fonvizin. wizerunki bohaterów

Słynna komedia D. I. Fonvizina „Minor” został napisany w czasach literackiej mody klasycyzmu. Ciekawą cechą tej pracy zaczął, że tak powiem, „mówienie” imion. Główny bohater, na przykład, o nazwie Mitrofan – „jak matka”.


Pisanie na produkcie „Oaf” Możesz zacząć od tego, że w imię komedii została wpisana do kwestii fałszywego i prawdziwego wykształcenia. Nic więc dziwnego, że przestarzałe słowo „ignorantem” w języku rosyjskim jako „widełek”.

Pisanie na produkcie „Oaf” Fonvizina

Rzeczywiście, Mitrofan w wieku szesnastu coś dobre i pożyteczne, nie wiem jak, chociaż jego matka, Prost na stałe zatrudniony mu różnych nauczycieli, ale nie dlatego, że chciał, aby jego syn kompetentny, ale dlatego, że jest nakazane zrobić car Piotr I. nigdy nie powiedział jej Mirofanushke, mówią, czy mogę dowiedzieć się, że do uszu króla przyszedł, jak spróbować.

Ale jest w tej komedii i gadżety takie jak PRAVDIN i Staro, który powiedział, że z serca i duszy, i stał się człowiekiem. Oni otwarcie wyrażane że gardzą nieuczciwych, tchórzliwy i nieuczciwych ludzi. Staro Uważa się, że dziecko nie musi zostawić wielkie dziedzictwo i pieniądze, najważniejsze – w celu dostosowania go do godności ludzkiej i zaszczepić moralność.

Pisanie na produkcie „ÖAF” powinna zająć temat tworzenia postaci dziecka w rodzinie. I teraz można sobie wyobrazić, środowisko, w którym rosły Mitrofanushka – chciwy, okrutny, nieuprzejmy i niedouczony.

Rodzice zawsze byli głównymi wzorcami dla dzieci. Pani Prost przed jego syn mógł być niegrzeczny, niegrzeczny i poniżać innych, i chłopów. Oczywiście, jako matka kochała swojego syna, ale to jest bardzo rozpieszczona i zepsute.

Grief-wychowawcy

Wpływ stałej gratyfikacji i tor do joggingu matki pańszczyźnianych niewolników dokonanych od człowieka leniwego nieuk i opadanie. Nauczyciele Mitrofan – Kuteikin i Tsifirkin też były takie same opadanie. Ale Prost zdecydowaliśmy Vralmanu, byłego stangreta niemieckiego, którzy nigdy silnie napięte syna, jeśli nie zwolniony z zajęć. Mitrofan samo za każdym razem, nie mając do rozpoczęcia nowej działalności gospodarczej, szybko i wziąć prysznic dla drugiego. A potem zrobił i powiedział: „Nie chcę, aby dowiedzieć się, chce się ożenić.”

Wynik jest oczywisty

W końcu, Mitrofan z powodu ich znieczulica i obojętność prowadzi własną matkę do omdlenia i zawroty głowy. Staro bardzo dokładnie w tej samej chwili zauważył: „Tu zlonraviya owoce godne”. Jest oczywiste, że ten rodzaj edukacji musi prowadzić do nieodwracalnych rezultatów. Który stał się wzorem Mitrofanushka ignorancji, chamstwa i głupoty.

Pisanie na produkcie „ÖAF” idzie fakt, że ta gra zatonął bardzo poważny temat oświecenia – wykształcenie. W każdym razie, na początku było pomyślane tak napisać Fonvizin. Ale potem znalazła farby komedia społeczno-polityczny, w którym kwestia edukacji jest bardzo ściśle związana z pilnych problemów XVII wieku Rosja. Jest to motyw od pańszczyzny i niezadowolenie z reżimu autokratycznego Katarzyny II.

ZDJĘCIA: „Oaf” Fonvizin i jego główni bohaterowie

Romans z Sophia też jest przedmiotem konfliktu społecznego i politycznego, ale głównym problemem tutaj – walka oświeconych arystokratów (PRAVDIN i Starodum) z feudalnych obszarników (Prost i Skotinin), głodnych bogactwa i nie ma pojęcia honoru i godności.

Są głównie reprezentowane i ironia autora systemu państwowego i życia ludzi tamtego czasu.

Jeśli mówimy o tym, jak gospodyni – Prostakova, to analfabeci, jak w swoim starym studium uważane za przestępstwo, a potem, ona – „prezlye fury”, które nieustannie nadużyć i walczył, na którym jej dom i pozostał. W obrazie pokazanym Skotinin negatywnych cech człowieka, który ma „wszystko wina wina za”. On – okrutne poddaństwo, którego świnie żyją lepiej niż ludzie.

Starodum obraz nosi rodzinę i moralność jest uczciwym człowiekiem, nie zmieni sumienia dla pieniędzy. Pisanie na pracę „małoletni” może skończyć się ten szczególny charakter moralny i stał się „mózg” gry. Jego monologi są szczególnym wyrazem współczesnych idei kształcenia, które są wyznawanych przez autora.