459 Shares 9436 views

Klasztor Troitsky Antonievo-Siysky

Na północy Rosji nadal istnieją miejsca, gdzie czas nie dominuje, gdzie spowalnia jego bieg. Jedna z nich znajduje się w regionie Arkhangelsk, gdzie klasztor Antoniewo-sii z Trójcy Świętej zostaje wsunięty ku niebu w niewłaściwe światło białych nocy – świadek i uczestnik wielu wydarzeń naszej historii. Od ponad czterech wieków był to jeden z głównych świątyń prawosławia w naszym kraju, a jego ściany wiele można o tym opowiedzieć. Musisz tylko usłyszeć.


Zrodzony chłopiec

Wiadomo, że w latach pięćdziesiątych XV w. Pobożna rodzina dobrze żyjącego chłopca o nazwie Nikifor przeniosła się z Veliky Novgorod do wioski Kekhta w porcie Dvina. Ciężka praca była mężczyzną, dlatego nie przetłumaczył bogactwa w domu. I tylko jeden nieszczęście przyćmiło życie migranta – Pan nie błogosławił swojej żonie Agathie miłością. Och, jak wiele lat minęło od czasu, gdy trzy razy wokół ich wiejskiego popu wokół analogii, czyniąc tę wielką tajemnicę małżeństwa, a nie słyszaną w głosach jego domku dziecka.

W tamtych latach niepłodność znała tylko jeden sposób – nieszczęśliwa kobieta poszła do kościoła, upadła przed ciemną ikoną i modliła się z łezami do Królowej Niebios, aby wysłać jej długo oczekiwane dziecko. Nie raz odwiedził pielgrzymkę i Agafię. Pochyliła ziemskie smyczki i włożyła świeczki poodowe – nie wymówiła grosza z mousią męża. I błagała o szczęście – Matka Boża pobłogosławiła syna, który nazywał się Andrew przez święty chrzest.

Krótkie małżeństwo

Od dawna zauważa się wśród ludzi, że takie tutaj, spłodzone od Boga, dzieci są pełne rozumu i cnoty. A chłopak Andrzej w siódmym roku zrozumiał list i przejął od proboszcza parę umiejętności malowania ikon. Więc dorastał, służąc w świątyni Bożej i pomagając rodzicom prowadzić swe rozległe rolnictwo, dopóki Pan ich nie powołał.

Andrew wtedy był dorosły i miał dwadzieścia pięć lat, kiedy to uważał za dobro opuszczania domu ojca i udania się do Veliky Novgorod, gdzie pochodzili jego późni rodzice. Znalazł tam pracę szybko – silny i skromny młodzieniec podjął służbę lokalnego chłopca i zanim wziął duszę do siebie, że w piątym roku oddał córkę za niego. Ale, aby wiedzieć, nie było Woli Boga za to, rok później młoda żona, a potem jej ojciec, umarł.

Novostrigennik Anthony

Grzebanie jego martwych i grzebanie go, jak zwykle, pomyślał Andrey i zdał sobie sprawę, że to nie jego przeznaczenie żyć w pokoju, wśród grzechów i pokus, ale poświęcić się Bogu, zamykać się w jednym z świętych klasztorów, z którymi rosyjska ziemia jest tak obfita. Modląc się i błogosławiąc w tym samym kapłanie, który rok temu zżerował się z chłopięcą córką, on zawsze opuścił Nowogród, ale skierował nogi, nie do parafii Dvina, gdzie nadal stał dom opuszczony przez ojca, ale do świętego klasztoru zbudowanego nad rzeką Ken, W pobliżu miasta Kargopol.

Tu, w ścianach starożytnej siedziby, Andrew zaczął wspinać się do korony świętości, napędzając mnichów imieniem Antony. Spędził rok w ciężkich robotach monastycznych – posiekał starożytne sosny, wyrwał kikuty, wyczyścił miejsce pod ogrodem, a potem pracował w tym, zdobywając pożywienie dla braterstwa.

Ale przede wszystkim było mu serce dbać o chorych i nieszczęśliwych, dla których w klasztorze powstał schronisko. Nocy spędzone przez Antoniego w modlitwie za ocalenie dusz wszystkich prawosławnych chrześcijan. Wkrótce jego duchowy ojciec, mnich Pachomius Keski, wyznaczył go na kapłaństwo, a potem pobłogosławił wyczyn ascetyzmu, o którym mówił Antony.

Po drodze do świętego miejsca

Anthony opuszczał budynki klasztoru, nie tylko, ale z dwoma towarzyszami, podobnie jak on, szukając modlitwy samotności. Modląc się, wycofali się do lasu nie do przebicia, otoczonego klasztorem. Początkowo, na pustyni, mnisi wybrali ciche miejsce na brzegu Yemtsa, obcięli komórki, a nawet zbudowali drewniany kościół poświęcony św. Mikołaja. Ale wróg ludzkiej rasy podgodil ich – podżegał do serc lokalnych mieszkańców, którzy zdecydowali, że mnisi chcą przejąć ziemię. Musiałem opuścić miejsce mnichów i kontynuować ich wędrówkę przez odległe pogłowie. Należy zauważyć, że do czasu, gdy ich liczba uzupełniły trzy kolejne wyznawcy pustelnika.

Lecz Pan ich nie opuścił, w drodze prowadził rybaka o imieniu Samuel. To on skłonił wędrowców miejsce na jezioro Mikhailow, gdzie nikt nie żył na zawsze, ale skąd się słyszał dzwonek i anielski śpiew. I nie było daleko – tylko trzydniowe podróże, według rosyjskich standardów – bardzo blisko.

Starożytna legenda mówi, że gdy przybyli do miejsca wskazanego przez Samuela, mnisi pojmowali w ich sercach, co jest święte, i być tutaj klasztorem, który ma przetrwać wieki. I położyli krzyż na opuszczonej przylądku lasu jeziora Mikhailovskoye, które wygasło w słońcu świeżą żywicą sosnową, co oznaczało miejsce przyszłego klasztoru.

Pierwsze trudne kroki

Przyszły klasztor otrzyma nazwę od rzeki Siya, płynącej z Jeziora Mikhailowskiego, który jest prawym dopływem Diwiny. Ona, podobnie jak sam jezioro, jest bogata w ryby, a las wokół dżungli jest bestią, ale na całe życie nie wystarczy, a bracia musieli wyrąbić las i panować ziemię. I na co panować? Nie ma koni. Tutaj naród Boży został wykorzystany z kolei na samooparzoną pług, rozdzierając się i padając na świeże bruzdy.

Z pewnością wiadomo, że klasztor Antoniusza-Siisky został wychowany w bardzo trudnych warunkach. Były nawet momenty, kiedy mnisi, wyczerpani, opuścili nowe miejsce, a tylko słowo i modlitwa ich duchowego mentora, Antoniusza, pomogły słabym sercom pokonać chwilową słabość. Ale z pomocą Boga wreszcie osiedlili się i wzniesiono pierwszy drewniany kościół w imię Trójcy Świętej Życia. Jej głównym atutem była ikona Trójcy Świętej, napisana przez samego Antony, która od małego wieku pomyślnie malowała ikonę.

Od wielu wieków klasztor Troitsky Antonievo-Siisky był znany w całym kraju dla tego sanktuarium. W modlitwie pielgrzymów zdarzyło się cuda uzdrawiania. Wreszcie wszyscy byli przekonani o łaskawości obrazu, kiedy pulsujący dzień uderzył w kościół, a po pożarze, który zniszczył całą wewnętrzną część budynku, ikona całkowicie nietknięta przez pożar została usunięta z sterty popiołu.

List Wielkiego Księcia

Klasztor Antoniewo-Siya z 1552 roku otrzymał swą oficjalną władzę, kiedy jej rektor, przyszły św. Antoni, wysłał dwóch mnichów do Moskwy do Wielkiego Księcia Wasilij III z prośbą o ustanowienie klasztoru. Pobożny władca zabrał uprzejmie na ich prośbę i wysłał z nimi nie tylko list Chartered Letter, ale także hojne dary na pamiątkę własnej duszy.

Błogna śmierć i kanonizacja

Monk Anthony przeżył siedemdziesiąt dziewięć lat, z czego trzydzieści siedem lat spędził w klasztorze, które stworzył, od czasu do czasu pozostawiając go na krótką pustelnię, spowodowaną potrzebą samotności modlitwy. Kiedy został poproszony przed śmiercią, gdzie chciał pogrzebać, karę ascetyczną (czy to była widoczna rzecz!) Aby zabrać swoje ciało do lasu i zostawić go, aby być rozdartym zwierzętom i ptakom, tak aby to trywialne i zapamiętały to przed Bogiem. Jedynie płaczliwe prośby braci przekonały go, aby zrezygnował ze swojej decyzji.

Pojechał do Pana 20 grudnia 1556 roku, za panowania cesarza Jana IV z Groźnia, a klasztor Antoniewo-Siy kontynuował swoje życie już z nowym opatem – starszym Cyrylem, wskazanym przez Antoniego w jego woli. On sam za pobożne życie i liczne cuda w 1579 roku został wymieniony jako święty.

Katedra Najświętszej Trójcy

Jego pamięć obchodzi 20 grudnia w kościele prawosławnym iw tym dniu klasztor Antonievo-Siya, którego zdjęcie można zobaczyć w tym artykule, jest napełniony setkami pielgrzymów pochodzących z różnych miast w kraju, aby oddać hołd jego pamięci i złożyć kłania się świętym relikwie obecnym w katedrze Troodzsky, Powstał po śmierci świętego.

Podstawą tego pięcioramiennego kościoła został ukończony w 1589 r . Najwyższym zezwoleniem cesarza cara, Fedora Ioannowicza (syna Iwana Groźnego). W liście wysłanym do klasztoru nakazał go zbudować na wzór Katedry Zmartwychwstania Pańskiego w Moskiewskim Klasztorze Novodevichy, a nawet pomagać budowniczom wysłanym doświadczonym mistrzem Zakharem. Wszystkie prace zespołu Wołogdy zostały zakończone w 1606 r., A wkrótce kościół został konsekrowany.

Klasztor – świadek historii

W XVI-XVII wieku klasztor Antonievo-Siya zajmuje miejsce jednego z wiodących ośrodków duchowych północy Rosji i należy do niego ważne miejsce w swojej historii. Wiadomo, że pięć lat temu w tych ścianach służył legionowy bojarz Fedor Nikitich Romanov, ojciec przyszłego cara, założyciel dynastii rzymskiej, Michaił Fedorowicz. To tutaj na polecenie Borysa Godunova, który panował, chłopiec wziął śluby klasztorne o imieniu Filaret.

Lata miną, a po powrocie z polskiej niewoli, stanie się Patriarcha Moskwy Wszystkich Rosji. Wtedy Filaret sympatycznego hegumenium Jonasz nie zapomni, starając się zrobić wszystko, co w jego mocy, aby ułatwić jego los, a gdy wstąpił do patriarchalnego tronu, zwróci mu hojne dary. Ściany klasztoru są również pamiętane przez wciąż młodego Mikhaila Lomonosowa, który zatrzymał się tu w drodze do Moskwy.

Royal patronów klasztoru

Od pierwszych dni historii klasztor Antoniewo-Siya cieszył się niezmienną lokalizacją najwyższych władców Rosji. Początek został określony przez Wielkiego Księcia Wasiliego III, jak wspomniano powyżej, wysłał swoje prezenty wraz z Kartą. Wielkim współautorem był jego syn, Iwan Groźny, ale, w pewnym sensie, nieco inaczej. Przeniósł się do klasztoru na długą listę bojarów wykonanych przez niego i przywiózł do nich tysiąc rubli, aby pamiętać o swoich duszach – taki był troskliwy suwerenny.

Tsar Feodor, który wstąpił po niego na tron, finansował nie tylko budowę katedry Trójcy, ale także przyznał mu sto trzydzieści siedem funtów dzwonu. Borys Godunow, który zadowolił klasztory pięćset rubli i wiele drogich naczyń kościoła, nie był skąpy . Wszyscy darczyńcy, bracia pilnie pamiętali o modlitwach i notowali o tym w specjalnej "książce paszowej".

W miarę upływu czasu klasztor Antoniewo-sii z Trójcy Świętej wszedł w taką władzę, która nie tylko cieszyła się hojnością panujących, ale także wielokrotnie udzielała im materialnej pomocy. Tak więc na przykład suwerenny Mikhail Feodorovich pokrywał koszty wojny z Szwecją ze środków przekazanych mu przez skarbiec skarbu, a jego ojciec, Aleksiej Mikhailowicz, wziął pożyczki na rozbrojenie armii.

Koronni pielgrzymów

Ważną rolę odegrał także pielgrzymka do klasztoru Antoniewo-Sii panujących. Rosyjscy autokraci często odwiedzali starożytne mury, które zachowały pamięć swoich przodków. Na przykład w lecie 1819 roku zostali zaszczyceni wizytą u cesarza Aleksandra I, a w 1856 r. – jego siostrzeńcem Aleksander II. Byli też częstymi gośćmi Wielkich Książąt. Aby otrzymać gości było nawet specjalne rytuały.

Zwykle suwerenny, wychodzący z wozu wcześniej, podszedł do Świętego Bramy, a tam, spotkany przez hegumen i braterstwo, został pobłogosławiony ikoną św. Antoniego, który natychmiast otrzymał dar. Potem po uroczystej modlitwie w katedrze Trójcy i obiad w komorach Hegumenów. Nie trzeba dodawać, że takie wizyty przyczyniły się do przybycia do klasztoru dużej liczby zwykłych pielgrzymów, obficie uzupełniających skarbiec.

Złoty wiek klasztoru

Ogólnie przyjmuje się, że klasztor rozkwitł w XVII wieku. Wtedy zamieszkiwało około dwustu mnichów, których siły zbudowano sześć budynków świątyni, a najbardziej znaczącym z nich był kościół Zwiastowania NMP. Nad dekoracją klasztoru pracowały słynne malarze ikon, takich jak Fedor Zubov i Vasily Kondakov. W skarbcach klasztoru zbierano wiele wybitnych zabytków kultury rosyjskiej.

Szczególne cechy klasztoru Antoniusza-Sii z Trójcy Świętej, takie jak niepowtarzalne kolekcje starożytności, oryginalność architektoniczna, pobożność i piękno otaczającej północną przyrodę, zapewniły mu znaczne miejsce wśród innych klasztorów w Rosji.

Na drodze do testów

Po październikowym zamachu klasztor Antonievo-Sii w pełni podzielał los większości klasztorów w Rosji. W 1923 r. Była zamknięta, część majątku została wysłana do instytucji państwowych, reszta została po prostu zburzona. W pomieszczeniach, gdzie mnisi żyli i wykonywali kościoły, założyli kolonię dla nieletnich przestępców. Ściany klasztorne są wysokie – nie uciekną. W kolejnych latach istniały inne instytucje, które nie miały związku z religią.

Odrodzony klasztor

Dopiero wraz z pojawieniem się perestroika, która zmieniła rządową politykę wobec religii, klasztor został zwrócony do kościoła. Ale formalne przeniesienie terenu i budynków, które były na nim, nie oznaczało jego odrodzenia jako centrum duchowego. Klasztor Antonievo-Sii, którego fotografia przedstawia ideę różnorodności i specyfiki budynków na jego terytorium, wymagała poważnej renowacji, w której wymagane były znaczne inwestycje kapitałowe. Wielką rolę w rozwiązywaniu tych problemów odgrywał jego zastępca Archimandrite Trifon (Plotnikov), który potrafił znaleźć niezbędne zasoby i przyciągnąć wykwalifikowanych specjalistów do pracy.

Dzisiaj klasztor Antonievo-Siya (rejon z Arkhangelsk) w pełni odnowił dawną wielkość. Po raz kolejny stał się miejscem, w którym spotykają się tysiące Rosjan, którzy chcą dotknąć żywej historii Ojczyzny. Jest to niezaprzeczalnie potwierdzone przez zajęty harmonogram służby pielgrzymkowej klasztoru, zamieszczone na jego stronie internetowej.

Najczęstsze pytanie, które rodzi się z tymi, którzy chcą odwiedzić klasztor Antoniusza-Siisky: "Jak dotrzeć do tego klasztoru, położonego w sercu północnej części Rosji?" W tym celu można dojechać autobusem nr 503, który wyjeżdża z Arkhangelsk do Emetsk lub innych autobusów nr 511, 505 i 520. Ta sama osoba, która ma prywatny transport, może dostać się do niego na trasie nr 8 Arkhangelsk-Moskwa. Na 151 km będzie skręcić w prawo i odpowiedni indeks.

Monastyczny Związek

W 2000 r. Jego Świątobliwość Patriarcha Aleksego II błogosławił otwarcie w Petersburgu na ulicy metropolii Olgi Forsha klasztoru Antoniego-Siya z Trójcy Świętej. Został stworzony, a obecnie zajmuje znaczną część wierzących, którzy mieszkają w okolicy, a także wiele instytucji przedszkolnych. W innych częściach kraju planowane jest stworzenie podobnych gospodarstw.