669 Shares 904 views

Najlepsze filmy o samobójstwie

Problem samobójstwo staje się prawdziwie globalną. Coraz częściej próby samobójcze są formą zachowania, do których przeciętny człowiek wykorzystuje w danej sytuacji kryzysowej.


Samobójstwo w filmach

Z różnych powodów ludzie decydują się zmniejszyć własne życie. Każdego roku na świecie z powodu samobójstwa zabija ponad milion ludzi, a tylko jedna trzecia z nich cierpi z powodu zaburzeń behawioralnych lub psychicznych. Suicidal zjawisko – jest stabilny statystycznie zjawiskiem społecznym, które martwi się nie tylko służby zdrowia, ale również kreatywne umysły świata.

Filmowcy wszystkich szczebli i rodzajów często zwracają uwagę na smutnego zjawiska. Robią filmy o samobójstwie, starając się odkryć jej przyczyny, łącząc zachowań samobójczych swoich bohaterów z pewną regularnością: warunków społeczno-ekonomicznych lub kulturowych i historycznych w rozwoju społeczeństwa. Niniejsza publikacja zawiera jedne z najważniejszych i rezonansowych dzieł współczesnego przemysłu filmowego w taki istotny temat.

Przypowieść o przejściu do klasy niepamięci społeczeństwa

Reżyseria Masaki Kobayashi – jeden z najbardziej kontrowersyjnych i barwnych ludzi w japońskim przemyśle filmowym. Kreator tworzenia ujawnić prawdziwą historię kraju. W swoich projektach buduje opowieść o konflikcie, szukając oryginalnych odmian swojej decyzji.

Jego obraz „Harakiri” (1962) zdobył w pierwszej pozycji w kategorii „Najlepszy film o samobójstwie”. Storytelling jest kontrowersyjna opowieść o świętym rytualnego samobójstwa, jest ściśle spleciona z kodeksem samuraja „Bushido”. W rezultacie, Masaki Kobayashi okazało jeden z najważniejszych obrazów w historii Japonii i przemysłu filmowego świata.

To po raz kolejny potwierdza wyjściu remake w 2011 roku – „Harakiri 3D». W reżyserii Takashi Miike obrazu udało się utrzymać zarys fabuły, ale w jego wersji autor odważnie przesunął nacisk. Jeśli Kobayashi okazało epicką historię i mocne, stworzyła zupełnie kinem artystycznym Miike z naciskiem na prawie operową, melodramatyczny dramatu. Ale kto powiedział, że współczesne filmy o samobójstwie nie może być okrutne romanse ze łzami?

Egzystencjalnie satyryczny wyzwanie

Włoski reżyser Marco Ferreri było dużo ciekawych, prowokacyjnych obrazów, które wywołały burzę skandali i protestów opozycji strażników moralności i bigotów. Wśród nich są także niezwykłe filmy o samobójstwie, w oparciu o tzw gastronomicznej zmniejszenie rachunków z życia „nasieniu mężczyzn”, „Dillinger Is Dead”, „suka”.

Ale obraz z „Big grub” (1973) przekroczyła wszelkie oczekiwania. Film – zły atak przeciwko burżuazji – doprowadzona do logiki w ich nielogiczności kulminacyjnego. Filmy wyjściowe w wynajmie wywołał ogromny skandal. Publiczność za złe zachowanie głównych bohaterów – Cztery stare średnim wieku męskich przyjaciół, którzy spotkali się tylko raz do jedzenia. Bohaterowie wystawił krótkimi przerwami na sen i cielesnych rozkoszy, ale na pierwszym miejscu zawsze pozostał jedzenia i przejadania się. Jedli aż do śmierci. Oto krytyki społeczno-polityczny Marco Ferreri.

Kino klaps

Filmy o nastolatków samobójczych często usuwane na podstawie prawdziwych wydarzeń. Projekt Sofii Koppoly „Przekleństwa niewinności” (1999), na przykład, na podstawie tragedii w stagnacji lat 70. w amerykańskiej prowincji prowincji. W scenariuszu określone dokumentalny kroniki kruche poczucie nastolatków patriarchalnej sennego. Autor – znany amerykański autor Dzheffri Evgenidis.

Reżyser w swoim debiutanckim pracy opowiada historię sprawy karnej, wywołał oburzenie opinii publicznej. Jej film jest o dziewczynach samobójstwo, a konsekwencje jej wyboru – jest to opowieść o osławionego niewykonalne amerykańskiego snu i upadku pierwszych romantycznych uczuć.

Opowieść skupia się na pozornie prosperującą rodzinę Lizbony, który rośnie w górę 5 córki. Ale idylla niszczy samobójców młodsze dziewczęta. Rodzice jak szalony, chcą chronić swoje dzieci przed niepotrzebnymi, ich zdaniem, kontaktów ze światem zewnętrznym, co prowadzi do jeszcze bardziej tragiczne konsekwencje. Wiele filmów o samobójstwie podnosi problematyczną kwestią – zależność pomiędzy ojców i dzieci.

Produkt typowo postmodernistyczną

Reżyser i scenarzysta Don Chan Lee w 1999 roku, dzięki czemu film "Peppermint Candy". Krytycy Kiedy projekt jest skierowany do typowej postmodernistycznej produktu filmowej. Autor przedstawia publiczności egzystencjalne spojrzenie na życie głównego bohatera, Kim Yonghu (Sol Gen Gu), a wszystkie wydarzenia w filmie odbywają się na tle historii kraju.

Jak już wspomniano, filmy o samobójstwie często ściśle związane z prawami rozwoju społeczno-gospodarczego państwa. Praca Lee Chang Don – doskonała dowodem. Napisany przez przyjęcie dobrze znaną technikę, dramatyczne odwrócenie, to pokazuje kulminację tragedii na początku filmu. Po tym, poprzez serię retro- i introspekcji, obejmujące okres 20 lat, zanurza widza dogłębną psychoanalizę, odsłaniając podświadomości bohatera, koncentrując się na następujących psychologicznej traumy przeszłości. W końcu, po obejrzeniu pytanie bez odpowiedzi: czy próby samobójcze, czy śmierć nastąpiła? Reżyser nie pokazuje fakt samobójstwa, co jest dość dziwne dla koreańskiego kina, która często lubi rozkoszować się krwawe sceny.

śmierć trylogia

Stworzył amerykański reżyser Gus Van Sant. Jego słynna trylogia składa się z obrazów, „Gerry”, „Słoń” i „Last Days”. Oglądania filmów, można stwierdzić, że autor podjął próbę zbadania śmierci we wszystkich jej formach: dobrowolne i przymusowe. Minimalistyczny dziedziczenie dwóch pierwszych kart w „Ostatnie dni”, to nieuchronnie rozwiązuje nieuchwytny życie parowania poślizgiem duchowy element nadwozia.

W „słoń” dwóch znudzonych chłopców garnitur strzelanie w liceum. Film jest oparty na prawdziwej tragedii, która miała miejsce w szkole. Jednocześnie w „dniach ostatnich”, którego echo „słonia”, autor odnosi się do przedmiotu samotnego człowieka wędrującego w absolutnie nieprzyjaznym, obcym świecie. Tak więc, bez zbadania, bez narzucania swojego punktu widzenia na to, co się dzieje, Gus Van Sant pokazuje widzowi ostatnie dni życia Michaela Pitta, który jest łatwo rozpoznawalny światowej sławy muzyk Kurt Kobeyn. Niemal od pierwszych minut taktowania widz patrzy na rozwój wydarzeń oczami zmarłego.

Nie egzystencjalny dramat

Istnieje wiele filmów. Nie wszystkie zdjęcia z prób samobójczych są egzystencjalne dramaty, wśród nich są horrory o samobójstwie. Doskonałym przykładem jest praca Phedon Papamichael „wewnątrz” (2008), która jest pokryta mocy zła. Akcja rozgrywa się w prowincjonalnym mieście religijnych, w których liczba zgonów samobójczych jest dramatycznie wzrasta. Obywateli uważa sprawcę Aiden, którego rodzina otoczona fanatyków religijnych zawsze był czarną owcą.

Nie mogąc wytrzymać kaprysami młodzieńczy maksymalizm …

Film o nastoletnich samobójstwa zwykle ujawniają pułapek okresie najbardziej problematycznych w życiu każdego człowieka. W tej chwili wszystko, nawet drobne problemy nabyć wymiar globalny. Dziecko dławi lęk przed przyszłością, potrzeby wchodzenia w dorosłość. To właśnie w tym czasie, nastolatki doświadczają obojętności prawie wszystko dzieje. Miażdży im więcej notorycznie i pierwszą miłość, która jest często odpowiada i dlatego jest uważany za ekstremizm młodzież wieczne. Najlepsze prace w tej kategorii są uważane za "2:37", "Wristcutters: A Love Story", "Children of suicide", "Sala samobójców" i "Czat".