833 Shares 1620 views

Wieś Dubrovitsy, Kościół Znaku Najświętszej Marii Panny: opis, historia i interesujące fakty

Wśród różnych rosyjskich budynków świątynnych, które czasami są arcydziełami architektury, jest taki, który nie ma analogów. Jest to kościół Znaku Najświętszej Maryi Panny, położony w wiosce Dubrovitsy. Aby to zobaczyć, wystarczy spojrzeć na jego kontury, tak nietypowe w stosunku do rosyjskiej tradycji prawosławnej. Dotykając jej historii, nie można poczuć ukrytego w niej ukrytego tajemnicy.


Następca tronowego wychowawcy

W tamtych odległych latach, w miejscu obecnego kościoła Znamenskaya w imię Eliasza proroka znajdował się niepowtarzalny drewniany kościół, posiadłość Dubrovitsy, położona niedaleko Podolsku, należała do rodziny książąt Golitsynów. Najstarszy z nich, Borys Aleksiejewicz, był wychowawcą i mentorem przyszłego suwerena Piotra Wielkiego, z biegiem czasu, kiedy jego zwierzak, tonący wszystkie bunty i zamieszki we krwi, przejął rosyjski tron, książę, jako najbliższy człowiek, poszedł w wielką siłę.

Ale czasami gniew i miłosierdzie potężnych są czasami zmienne. Znajdowany na dworze zazdrości, szepcząc do oszczerstw oszczerczych przeciwko swojemu staremu nauczycielowi, i szybko zemstać Piotra w 1689 roku, posłał go na wygnanie do majątku rodzinnego – tego samego Dubrownika. To gorzkie, że stary Golitsyn otrzymał wdzięczność z takimi monetami za całą gorliwość, którą im pokazano na polu edukacyjnym. Pocieszało mnie, że nie straciłem głowy – zwyczajowo dla Piotra Aleksiejewicza.

Wstawiennictwo Królowej Niebios

Cesarz był jednak żarliwy, ale był bardzo podniecony. Rok później zmienił swój gniew na miłosierdzie i po raz kolejny pozwolił Borysowi Aleksejewiczowi pojawić się przed królewskimi oczami. Aby pocieszać starego człowieka, został pochwalony godnością bojarską. Jako ortodoksyjny człowiek i głęboko wierzący, książę Golitsyn uznał, że taka szczęśliwa zmiana losu może nastąpić tylko dzięki wstawiennictwu Królowej Niebios. Wypełniony wdzięcznością pragnął postawić swoje dobra, wśród których był Dwor Dubrowicki, Kościół Znaku Najświętszej Maryi Panny – pomnik szczęśliwego wyzwolenia z opalów.

Arcydzieło nieznanego geniuszu

Budowa księcia rozpoczęła się w 1690 roku, po uprzednim rozmontowaniu dawnego drewnianego kościoła Proroka Eliasza, wybudowanego w 1662 roku i przeniesieniu go do sąsiedniej miejscowości Lemeshevo. Wynika to z dokumentów, które przybyły do nas, ale zaczynają się kolejne zagadki. Faktem jest, że absolutnie nic o architekta, który stworzył projekt tego cudu architektonicznego.

W czasach Piotra wielu znakomitych obcokrajowców pracowało w Rosji i uwieczniało ich imiona, tworząc niepowtarzalny styl, znany nam jako Petrine Baroque, ale żaden z nich nie miał wspólnego z arcydziełem wzniesionym w dworku w Dubrowicach. Kościół o znakie Najświętszej Maryi Panny, w każdym szczególe, w którym jest wcielony ręka geniuszu, pozbawiony jest autorstwa. Nie ulega wątpliwości, że jeden z wybitnych mistrzów zagranicznych, którzy byli w owych latach w Rosji, wykonywał prace na tym poziomie, a nie udekorowała swojej twórczej biografii.

Hipoteza pewnego rosyjskiego geniuszu nie poddaje krytyce. Bez uszczerbku dla zasług krajowych mistrzów, należy jednak je zaniechać.

To staje się oczywiste na pierwszy rzut oka co to jest konstrukcja w dworku w Dubrowicach. Jak mówią eksperci, Kościół Znaku Najświętszej Ofotokos jest produktem włoskiej twórczej myśli, urzeczywistnionej w stylu barokowym. W Rosji zbudowali zupełnie inaczej. Prawdopodobnie też mistrzowie domów również przyczynili się do jego utworzenia, ale tylko poprzez wdrożenie kogoś pomysłowego planu.

Obchody świętowania kościoła

Ale w ten czy inny sposób, a kościół został wzniesiony. Do jego budowy użyto miejscowego białego kamienia, często spotykanego w regionie podolskim. Jego zaletą jest łatwa obsługa, a jednocześnie wytrzymałość, co pozwala na wypracowanie drobnych detali dekoracyjnych. Prace zostały zakończone w 1699 r., Ale kościół konsekrowany był pięć lat później.

Powodem tego opóźnienia jest to, że książę Golitsyn chciał zaprosić Piotra I na uroczystości w Dubrowicach. Kościół Znaku Świętego Theotokos został zbudowany w pamięci o ich pojednaniu, a jego pragnienie było w pełni zrozumiałe. Ale ponieważ w tamtych czasach car często odwiedzał Moskwę, Boris Alekseevich musiał czekać pięć lat na okazję.

Przedstawił się w 1704 roku, a 11 lutego w obecności Piotra I, a także jego syna Tsarevicha Aleksego, został konsekrowany nowy kościół. Ponieważ car cieszył się wielkim i wielkim ucztowaniem, uroczystości trwały przez cały tydzień, a wszyscy miejscowi od małych do dużych uczestniczyli w nich według własnej woli (dokładniej, w kolejności).

Świątynia, która pojawiła się na oku zgromadzonych gości, była naprawdę piękna. W swojej fundacji reprezentował krzyż z jednakowymi końcami. Na całym obwodzie okrążył werandę, podniesioną pod wysokim fundamentem i bogato zdobioną rzeźbami. Uderzono w wyobraźnię i obfitość ozdobników rzeźbiarskich, wykonanych na tematy biblijne. Ale główną atrakcją był metal i pozłacana korona ukoronująca kościół i zastępująca tradycyjną kopułą.

Kościół nie dotknięty przez wroga

W latach inwazji napoleońskiej Francuzi zajęli Podolsku. Kościół pod znakiem Najświętszej Marii Panny w Dubrowicach był również w rękach wrogów, ale jednocześnie unikał ruiny. Trudno w to uwierzyć, ale zdobywcy, którzy zdradzili prawosławne świątynie obce im oboje, nie tylko nie ośmielił się go zniszczyć, ale nawet nie dotknął wnętrza naczyń i nie zniszczył bogatych zarobków ikon.

Czas prześladowań Kościoła

Stosunkowo cicho i pomyślnie dla kościoła w następnym stuleciu, aż do 20 wieku uderzyło, a władza w kraju nie została pojmana przez tych samych ludzi, że Leo Tołstoj tak pospiesznie nazywał God-bearer. Fala kampanii antyreligijnej, rozpoczęta bezpośrednio po utworzeniu nowego rządu i wspierana przez oficjalną propagandę, dotarła do wioski Dubrovitsy. Kościół Znaku Najświętszej Maryi Panny, którego historia liczyła już ponad dwa stulecia, znajdowała się w centrum tragicznych wydarzeń.

Wkrótce wszyscy duchowni, biorąc pod uwagę ich obcy element, wraz z rodzinami i małymi dziećmi, zostali wyprowadzeni z domów, które zostały przeniesione do lokalnego gospodarstwa rolnego, a sam kościół został zamknięty. Jej ostatni opat – Ojca Archiprecha Michaela (Poretsky) – został wysłany na wygnanie, z którego nigdy nie wrócił.

Pod wpływem wandali

Nowi mistrzowie życia, w przeciwieństwie do francuskich zdobywców, nie poruszeni byli barokowymi barokowymi obcymi. Zniszczając stary świat na ziemię, nie oszczędzili wieży dzwonowej kościoła, która również reprezentowała wyjątkową wartość artystyczną. To po prostu unosiło się jak bezużyteczne. Pozostaje tylko podziękować Bogu, który nie pozwolił zniszczyć całej świątyni i chronił go przed rąk krajowych wandali.

Na pustkowiu kościół pozostawał do końca lat pięćdziesiątych, aż terytorium dworu w Dubrowicach przeniesiono do Instytutu Inwentarskiego Wsi. Konieczne jest oddanie hołdu uczonym, którzy byli zadowoleni z wzrostu przyrostu masy ciała i wzrostu wydajności mleka – nie próbowali nawrócić kościoła, który mieli do obory. Co więcej, nawet zaczęli go przywracać, które trwały przez czterdzieści lat, a jeśli nie poprawiły jego wygląd, to przynajmniej nie pozwolą, aby budynek rozpadł się.

Kościół powrócił do ludzi

Ale wszystko na świecie, w tym ludzkie kłopoty, dobiega końca. W 1989 r. Wierni miasta podolskiem, wzbudzeni w okresie perestroiki, zażądali od nich powrotu Kościoła Znamenskaya. Od tego czasu siły przed lokalnymi partiami i korpusami radzieckimi rozpłynęły się przed oczami, a następnie utwardzane w ich ateistycznej wytrwałości, nie mogły długo utrzymywać się. Rok później kościół został zwrócony do Moskiewskiego Patriarchatu, a służby boskie zostały wznowione.

W naszych czasach odtworzono i przyjął wizerunek, który zdobył jej sławę, ponownie przyjmuje tysiące wierzących w jej murze. Idź do tego, a ci, którzy jeszcze nie znaleźli swojej "drogi do świątyni", nadal chce zobaczyć, zbudowaną ponad trzy wieki temu w dworku w Dubrowicach, w kościele Znaku Najświętszej Maryi Panny.

Jak się do niego dostać?

Wygodna trasa komunikacji miejskiej wskazuje na stronę internetową kościoła. Zaleca się, aby pójść pociągiem elektrycznym z dworca kolejowego w Kursk do stacji Podolsk, a następnie autobusem lub shuttle № 65 do wsi. Dubrovitsy. Najważniejszą atrakcją jest Kościół Znaku Najświętszej Marii Panny. Oprócz tego interesujące będzie również sprawdzenie budynku.

Ci, którzy mają transport osobisty, polecamy pojechać wzdłuż autostrady warszawskiej i pominąć Podolsk, idąc dalej do indeksu: "Dwór Dubrowickich, Kościół Znaku Najświętszej Maryi Panny". Mapa dołączona do artykułu pozwoli Ci łatwo dotrzeć do właściwego miejsca.