82 Shares 2980 views

współczynnik van't Hoff

Izotonicznymi – specjalny grupa rozwiązań, które charakteryzuje ciśnienie osmotyczne. To jest na tyle istotne, które charakteryzują się płynów w organizmie, takich jak: osocza krwi, łez, limfy, i tak dalej. Wszystkie te ciecze są postoyannoem ciśnienie w rejonie 7,4 atm. Tak więc, w przypadku podawania do organizmu wprowadza się, ciśnienie osmotyczne płynu zostanie przerwane, jak to zostanie uszkodzony podobną równowagę.


Aby przygotować takie rozwiązanie, trzeba dokonać pewnych obliczeń. Najbardziej popularnym sposobem prowadzenia nie jest po prostu van't Hoff czynnik izotoniczny. Dzięki niemu można obliczyć izotoniczny roztwór o stężeniu rozcieńczonej substancji, która nie jest elektrolitem. Ciśnienie osmotyczne, ilość roztworu, a jego zależność od temperatury, które są w szczególności wyrażone Clapeyrona. jest on stosowany w odniesieniu do rozcieńczonych roztworów, a według prawa van't Hoff, substancje rozpuszczone w cieczy, będzie zachowywać się w ten sam sposób jak gazów i dlatego ich stosować wszystkie tak zwane praw gazowych.

współczynnik van't Hoff – to nic, jako parametr, który charakteryzuje zachowanie się materii w każdej rozwiązania. Mówiąc numerycznego ekwiwalent czynnika Van't Hoff równej proporcji liczbowych wartości Collegiate właściwości posiadanych przez rozwiązanie do tej samej nonelectrolyte nieruchomości i tym samym stężeniu, a wszystkie inne parametry pozostają niezmienione.

Fizyczne znaczenie izotonicznego współczynnika się jasne z definicją każdego parametru Zespołowym. Wszystkie z nich są zależne od stężenia substancji w roztworze cząstek. Nieelektrolitów nie podejmować reakcji dysocjacji, jednakże każda pojedyncza cząsteczka substancji będzie na cząstkę. Elektrolity w procesie solwatacji są całkowicie lub częściowo rozpada się jonów, tworząc w ten sposób liczne cząstki. Okazuje się, że właściwości koligatywne będzie zależeć od liczby cząstek zawartych w nim różnych typów, tj jonów. W ten sposób izotoniczny współczynnik jest mieszaniną różnych roztworów każdego rodzaju cząsteczki. Jeśli wziąć pod uwagę rozwiązanie wybielacza, można zauważyć, że składa się z trzech rodzajów: kationów cząstek podchlorynu wapnia, a także chlorku – anionów. Izotoniczny współczynnik pokaże, że elektrolit zawiera więcej cząstek niż w roztworze bez elektrolitu. Współczynnik będzie zależeć od tego, czy dana substancja jest podzielony na jony – to nic innego niż własność dysocjacji.

Od silnych elektrolity całkowicie odsłonięte procesy dysocjacji, uzasadnione jest oczekiwanie, że współczynnik Van't Hoff w tym przypadku jest równa liczbie jonów zawartych w cząsteczce. Jednak w rzeczywistości, wartość współczynnika jest zawsze mniejsza od wartości obliczonej przy użyciu równania. Ta pozycja jest ugruntowana w 1923 roku przez Debye'a i Hiickel. Oni sformułował teorię mocnych elektrolitów: jony nie będzie przeszkód, aby przenieść, ponieważ będzie ona stanowić solwatacji powłokę. Co więcej, będzie nadal sprzęgnięte ze sobą, co prowadzi w końcu do powstania takiej grupy mają być przeniesione w jednym kierunku przez roztwór. Jest to tak zwane niejonowe asocjacyjne i pary jonowe. Wszystkie procesy odbędzie się w roztworze tak, choć zawiera kilka cząstek.

Oddziaływanie jonów zaczyna się zmniejszać, kiedy temperatura wzrośnie, a także zmniejszenie ich stężenia. Wszystkim ze względu na fakt, że w tym przypadku chodzi o zmniejszenie i prawdopodobieństwa spełnienia różnych cząstek w roztworze.