602 Shares 5613 views

Jurij Butusow, reżyser teatralny: twórcza ścieżka i biografia

Dyrektorzy teatru często nie stają się twarzami mediów, więc Jurij Butusow nie chce dostać się do świeckiej kroniki. Dużo pracuje, a wyniki jego pracy przyciągają uwagę widzów i krytyków. Biografia reżysera jest pełna profesjonalnych wydarzeń.


Odkrywanie siebie

Yuri Butusov urodził się 24 października 1961 roku w Gatchinie, w rodzinie, która nie miała nic wspólnego z teatrem. Uważa się za człowieka z Petersburga, ponieważ w tym mieście ma miejsce jego formacja i formacja jako artysta. Jurij Butusow – reżyser, który nie od razu się znalazł. Od dzieciństwa nie marzyl o teatrze, choć w szkole był zaangażowany w studia i miał inne plany życia w szkole.

Po ukończeniu studiów wstąpił do Instytutu Stoczniowego w Leningradzie. Po ukończeniu studiów nie pracuje przez długi czas w swojej specjalności, nie przynosi zadowolenia z pracy, Yuri próbuje samemu w różnych zawodach, a nawet poważnie interesuje się sportem jeździeckim. Wyszukiwania prowadzą go do słynnego Teatru Leningradzkiego "Crossroads" Veniamin Filshtinsky, a on nawet próbuje wejść do działu aktorskiego, ale zawodzi. Przez cały rok Butusov pracuje jako strażnik, pracuje w "skrzyżowaniu", aw 1991 roku wychodzi na kierunek dyrektora LGITMiK, do pracowni Iriny Malochevskaya, która od wielu lat współpracuje z G. Tovstonogovem.

Droga Dyrektora

Instytut Teatralny nie tylko dał Butusovowi ulubiony zawód, ale także przyniósł go do aktorów, którzy staną się gwiazdami jego występów, a jednocześnie Michael Porechenkov, Mikhail Trukhin, Andriej Zibrow i Konstantin Khabensky studiowali w LGITM. Zaczęli współpracować w swoich latach studenckich, kiedy Jurij Butusow wprowadził edukacyjną grę "Małżeństwo" i napisał pracę na temat sztuki Becketta Waiting for Godot. Później ten zespół stanie się przyczyną wielu lat wyprzedanych w teatrze. Lensoveta, a ostatnia praca przyniesie dyrektorowi sławę i uznanie. Za "Godot" otrzyma "Złotą Maskę" i nagrodę główną na festiwalu "Boże Narodzenie Parada".

W świecie teatralnym są szczęśliwi ludzie, a to Jurij Butusow, którego biografia pokazuje niemal pionowe starty. Już od pierwszych kroków reżyser połączył los z teatrem absurdu, kocha Ionesco, buduje Buchnera, Pintera, Camusa. Ale dorastając, rozumie i pragnie umieścić klasyczne, pod jego przewodnictwem nowy czytania Szekspira, Czechowa, Bulgakowa.

Po uczelni Butusov wraz z grupą aktorów przyjeżdża do teatru. Sowiecki Leningrad czyni go jednym z najbardziej godnych uwagi w Rosji. Widzowie i krytycy zakochują się w Yuri i kontynuuje swoje poszukiwania i szuka nowych platform wdrożeniowych.

Przez kilka lat pracując w Petersburgu, Jurij Butusow wygrał z Moskwą. Został zaproszony do "Satyricona", gdzie reżyser reżyseruje "Makbeta" E. Ionesco, tworząc nowy zespół aktorów, który przez wiele lat współpracuje z nim. Butusov charakteryzuje się postrzeganiem teatralnego w domu, stara się stworzyć w kościele przytulną atmosferę pokrewieństwa. Przez krótki czas był w stanie stworzyć dwa takie domy: w teatrze Rady Miasta Leningradu iw Satyricon.

Moskwa przychylnie spotyka się z reżyserem, jest zapraszany do występów najlepszych teatrów: "Tabakerki", Moskiewskiego Teatru Artystycznego. AP Chekhov, Vakhtangov, Alexandrinsky. Od 2002 roku zaczyna iść za granicą: w Korei Południowej, w Norwegii, w Bułgarii.

Butusov dużo pracuje, uwalniając kilka występów rocznie, a wszystkie jego prace odznaczają się wysoką jakością, ciekawą ideą, wybitnymi aktorami i wieloma odkryciami reżysera.

Najlepsze spektakle

Rzadko kiedy sławę przychodzi do reżysera po pierwszych produkcjach, Yury Butusow stał się tak szczęśliwym żebrakiem. Zdjęcie postaci teatralnej zostało przedrukowane przez wszystkie media po wydaniu jego "Wojciech" w 1997 roku. Przez 20 lat pracy zagrał ponad 30 spektakli, z których wiele stało się odkryciem dla teatru. Jego słynne dzieła to: Dobry Człowiek z Sezuan (Teatr Puszkina), Trzej Siostry (Teatr Lensovet), Othello (Satyricon), Seagull (Satyricon), Król Lear (Satyricon).

Kreatywna metoda Jurij Butusov

Dyrektor wykazuje skłonność do laconizmu i minimalizmu. Przywiązuje wielką wagę do przestrzeni, w swoich spektaklach na scenie nie ma przypadkowych przedmiotów i dekoracji do dekoracji. Gra każdą rzecz, która przychodzi na scenę: stół w Hamletu, fortepian w Królu Lear, drzewo w Godot niemal działają postacie gry.

Butusov zawsze współpracuje z widza, a dla niego, opowiada złożone historie w prostym i zrozumiałym języku, angażuje widza w głęboką empatię i pogrąża atmosferę sztuki.

Jego krytyka nazywa się "nielinearnym" teatrem, opiera się na szkicach, stowarzyszeń, naruszeniu zwykłej logiki. Z biegiem lat logika narracji Butusowa staje się coraz bardziej skomplikowana, a widzowi oferowana jest duża wspólna intelektualna praca nad czytaniem tekstów klasycznych.

Nagrody i osiągnięcia

Butusow z tych reżyserów, który lubi krytykę, wielokrotnie otrzymywał pochwały i entuzjastyczne recenzje i nagrody. W jego portfolio znajduje się "Złota Maska", "Złoty Sofit" – Nagroda Teatralna w Sankt Petersburgu, Nagroda "Chaika", " Stanisławski.

Prywatne życie

Jeśli są ludzie zamknięte w świecie teatralnym, to jest Jurij Butusow. Żona reżysera jest tematem najczęściej zadawanych pytań wielbicieli jego twórczości. Ale w mediach nie ma informacji na ten temat. Są dwie wersje: albo Butusow jest wielkim spiskiem, albo po prostu nie ma żony. Druga jest bardziej prawdopodobna, biorąc pod uwagę szaloną zdolność roboczą i obciążenie kierownika. Wydaje się, że po prostu nie ma czasu na przemyślenia rodziny. Próbuje zrealizować liczne twórcze plany.