559 Shares 7053 views

Obszar Iranu. Ludność, granice, cechy Iranu

Iran jest jednym z największych krajów azjatyckich. Graniczy z krajami takimi jak Irak, Turcja, Afganistan, Azerbejdżan, Turkmenistan i Armenia. Stolicą jest miasto Teheran. Iran jest krajem, w którym znajdowały się pierwsze kieszonki ludzkiej cywilizacji tysiące lat temu. Jakie są główne cechy tego kraju?


Główne informacje i cechy geograficzne Iranu

Główna część kraju leży na irańskim płaskowyżu. Tutaj równiny zmieniają się z wysokimi równinami. W północnej części kraju znajduje się pasmo górskie Elbrus. Jest oddzielony od Caspian przez mały pas nizin. Klimat kraju jest subtropikalny kontynentalny. Irańskie rzeki są zazwyczaj płytkie. Największymi jeziorami są Urmia i Hamun.

Cały obszar Iranu dzieli się na 27 dzielnic, czyli "stop". Największymi miastami są Isfahan, Tabriz, Urmia, Abadan, Meszhad. Iran obejmuje również niektóre wyspy, położone w Zatoce Perskiej i Osmańskiej. Całkowity obszar Iranu wynosi 1,65 miliona km2. Państwo zajmuje 17 miejsce na świecie pod względem wielkości terytorium. Walutą Irańską jest pieniężna jednostka rialy.

Gospodarka

Duża część obszaru Iranu jest bogata w minerały. Jest to mangan, miedź, chrom, rudy cynku. Produktami handlu zagranicznego są dywany i orzechy, a także produkty rybackie. Większość ludności żyjącej na placu Iranu zajmuje się rolnictwem. Jednym z głównych problemów jest niska płodność gleb i brak słodkiej wody do nawadniania. Około jedna trzecia ogółu ludności jest bezrobotna. Przeważnie są to ludzie młodzi.

Ludność

Na terytorium Iranu żyje ponad 60 grup etnicznych. Większość z nich to Persowie – mieszkają w południowych i środkowych częściach kraju. Na północy żyją giloty, Mazenderanie, Talish. Na zachodnim terytorium – Kurdowie, Luras, Bakhtiari, na wschodzie – Pashtuns, Baluchis, Tajiks. Wszystkie te etniczne grupy są etnicznie blisko Persów. Wiadomo, że Iran jest jednym z najbardziej "młodych" krajów na świecie. Liczba mieszkańców, których wiek nie przekracza 15 lat, wynosi około 25%. Kolejną największą grupą etniczną jest Azerbejdżan. Według różnych szacunków ich liczba wynosi od 20% do 40% ogółu ludności. Dlaczego tak wielu Azerbejdżan żyje po obu stronach granicy irańskiej? Wynika to z faktu, że historycznie terytorium dzisiejszego Azerbejdżanu jest częścią systemu irańskiego państwa. Są częścią irańskiego społeczeństwa. I w zachodniej części Iranu żyją Kurdowie (z 5% do 10% ogólnej liczby). Łączna liczba ludności wynosi 78,4 mln osób.

Języki w Iranie

Jakie języki są najbardziej powszechne w irańskim użyciu? Z tego powodu istnieje wiele nieporozumień. Większość Irańczyków to Persowie w składzie narodowym. W związku z tym, mówią po persku lub Farsi. Perski – najczęściej wśród irańskiej grupy indoeuropejskich drzew językowych. Ma w Iranie około 50 milionów przewoźników (ponad 80% ogółu mieszkańców).

Farsi jest nie tylko oficjalnym językiem w Iranie – mówi lud Afganistanu, Tadżykistanu i Pamirów. Istnieje kilka społeczności, które korzystają z Farsi w Iraku, Zjednoczonych Emiratach Arabskich i Jemenie. Do pisania głośniki Farsi używają nieco zmodyfikowanego alfabetu arabskiego – dodano kilka listów, które nie są w języku arabskim. Język perski zawiera dużą liczbę pożyczek jednostek arabskich po arabsku. Ten język wpływał na Farsi w wyniku podbojów w VII wieku.

Z historii Farsi

Farsi ma dość starożytną historię. Pierwsze źródła starożytnego języka perskiego odnoszą się do I tysiąclecia pne. E. Powszechnie stosowano literę korkową. Najstarsza wersja Farsi przeszła transformację od 2 tysięcy lat. Około 1 tysiąclecia pne. E. Była to era ery Middle Persian, która była oficjalnym językiem imperium sassanidów. W VII wieku AD E. Przemiany polityczne miały miejsce – terytorium perskie zostało zdobyte przez Arabów. W tym czasie język środkowego perskiego był używany przez małe zoroastrian diaspora i grupę etniczną Parsis w Indiach.

Następnym etapem jest język nowo perskiego, który zawierał elementy z języka arabskiego. Począwszy od IX wieku Farsi szybko uzyskuje status drugiego języka literackiego w całym muzułmańskim świecie. Obecnie Farsi znacznie różni się od klasycznego języka nowo perskiego. Te różnice są widoczne w wymowie, na piśmie iw słowniku. Podstawą mówienia ustnego, odpowiadającą normom stylistyczno – gramatycznym, jest dialekt turyński.

Prezydent Iranu

Obecnie szefem Iranu jest Hasan Ruhani, który wygrał wybory 20 maja 2017 r. W wyborach wzięło udział około 41 milionów Irańczyków. 57% ogólnej liczby wyborców głosowało na obecnego prezydenta, a 38% głosowało za swoim przeciwnikiem Ibrahimem Raisi. Struktura państwa Iranu jest taka, że prezydent zajmuje drugie miejsce pod względem wpływów – w hierarchii politycznej głowa państwa jest podporządkowana przywódcy religijnemu ("ayatollah"). Głowa religijna jest wybierana przez specjalną radę. Teraz jest Ali Khamenei.

Niezwykła tradycja komunikacji

Turyści, którzy po raz pierwszy odwiedzają Iran, są zwykle zdezorientowani. Kiedy chcą płacić za taxi – kierowca odmawia pieniędzy. Chodzą do sklepu – to samo dzieje się. Co jest przyczyną? Okazuje się, że w Iranie praktyka kulturalna jest przyjęta pod skomplikowaną nazwą "taarof". Oczywiście, podobnie jak w innych krajach, ludzie nie dostają bezpłatnie prezentów w sklepach lub usługach. Praktyka taarof jest lokalną marką – jest to manifestacja prawdziwej uprzejmości perskiej. Jeśli ktoś zostanie zaproszony na wizytę lub na obiad, obowiązkiem zaproszonej osoby jest zagranie dla zaproszającego i na początku odmówienie. Praktyka taarof w Iranie nadaje się do niemal każdej sytuacji komunikacyjnej.

Znane perskie dywany

Wśród Persów jest powiedzenie: "perski dywan jest bez zarzutu w jego bezbłędności, dokładny w niedokładności". Skąd pochodzą? W rzeczywistości błędy i nieścisłości w perskich dywanikach są celowo stworzone. Więc Persowie wykazują tendencję do pokazania, że tylko Bóg może stworzyć coś doskonałego. Jeśli ignorujemy kwestie religii, dywan perski jest ważnym elementem irańskiej kultury. Przecież ma ponad 2 tysiące lat. Zdolność do tkania dywanów jest szczególnie popularna w niektórych regionach – na przykład w mieście Kashan są przekazywane z pokolenia na pokolenie.

W Koranie proces tworzenia świata jest opisany: ziemia została stworzona przez Boga w ciągu sześciu dni. Pierwszy w nieskończonej pustce kosmosu powstał siedem niebiańskich ciał. A potem pod nimi był piękny dywan ziemi. Dlatego dywan wschodniej tradycji wiąże się z mini-modelem królestwa Bożego na ziemi. Poziom dobrobytu na Wschodzie szacuje się, ile dywanów znajduje się w domu osoby i jaka jest droga. Gdyby rodzina z jakiegoś powodu nie mogła sobie pozwolić na mieszkanie, wezwała współczucie. Historycy uważają, że po raz pierwszy dywany zostały wymyślone przez starożytne plemiona nomadów azjatyckich.

Prawdziwe złoto Iranu

Wiadomo, że Iran jest największym producentem kawioru, jednym z najdroższych produktów na całym świecie. To stąd pochodzi najcenniejszy rodzaj, a jednocześnie najdroższy. Kawior Beluga pod nazwą "Almas" kosztuje ponad 2 miliony rubli w jednym kilogramie. Wiek ryb dla tego kawioru wynosi od 60 do 100 lat.

To nie wszystko. Irańska tradycja produkcji szafranu ma około 3 tysiącleci. Produkuje się około 90% całego wywozu tej przyprawy. W tym szafranu jest droższy od wielu biżuterii. Jego cena wynosi około 4 tysięcy rubli na gram.

Wiara starożytnego Iranu

W miejsce współczesnego Iraku i Iranu, kiedyś była Mezopotamii. Miasta, które pojawiły się tutaj w starożytności, współczesnych historyków zwanych miastami Mezopotamii. Osiągnęli szczyt swoich sił w czasach Sasanida. Starożytna irańska kultura miejska powstała pod wpływem Zoroastrianizmu i Manicheizmu.

Zoroastrianizm jest bardzo starożytną monoteistyczną wiarą. Nazwa pochodzi od założyciela Zarathustra. Mieszkańcy starożytnej Grecji uważali Zarathustrę za filozofa i astrologa. Zmienili również proroka na Zoroaster (od starożytnej grecji "astra" – "gwiazda"). Zgodnie z jedną wersją, prorok żył w II tysiącleciu pne. E. Zdaniem naukowca Mary Boyce, Zaratustra mieszkał na terytorium wschodnim od Wołgi.

Manicheizm pojawił się w III wieku. N. E. Jego prorok był Mani, lub Manes, który głosił w roku 240 AD. E. W stolicy Imperium Sassanid – Ctesiphonte. Prorok Mani był przekonany, że wszystkie religie świata są jednym. Podstawą manicheizmu była opozycja dobra i zła.

Mity o Iranie

W rzeczywistości Iran ma bardzo wysoki poziom bezpieczeństwa publicznego. Ostatnia wojna miała miejsce tu ponad 30 lat temu. To nieporozumienie rozprzestrzeniło się z powodu turystów, skłonnych do mylenia Iranu i Iraku. Pomimo faktu, że Iran sąsiaduje z Afganistanem i Irakiem, całkowicie bezpiecznie pozostać na swoim terytorium. Irańczycy są bardzo przyjaźni i gościnni. Co roku coraz więcej turystów przybywa tu z różnych krajów.

Iran ma również wysoki poziom edukacji i kultury, zwłaszcza wśród kobiet. Ponad połowa studentów to dziewczynki. Kobiety również pracują w biurach, mogą prowadzić interesy, brać udział w wyborach. W Iranie kobiety są akceptowane nosić chusteczki, ale nie noszą zasłonki na twarzy. Wśród pięknej połowy populacji Iranu, wiele kobiet mody, którzy kochają jasne ubrania.

Iran jest na trzecim miejscu na świecie pod względem liczby zabytków UNESCO, po drugie tylko do Włoch i Egiptu. Historia starożytnej Persji, której spadkobiercą jest współczesny Iran, ma ponad 5 tysięcy lat. Wcześniej wśród Irańczyków szeroko mówiono: "Kto odwiedził Isfahan – widział pół świata".