403 Shares 2870 views

Długotrwała hodowla zarodków in vitro. Uprawa gamet i embrionów – co to jest?

Od ponad dwudziestu lat pary mające problemy z poczęciem i narodzinami dziecka mają szansę w postaci programu zapłodnienia in vitro. Oczywiście w tej chwili jest to droga procedura, której rezultat nie zawsze odpowiada oczekiwaniom pacjentów, ale jest to szansa dla tych, którzy chcą, aby ich dziecko genetycznie. Uprawa zarodków umożliwia selekcję tylko najbardziej opłacalnych, a także wyklucza niektóre choroby genów.


Terminologia

Zapłodnieniem in vitro jest kierunek technologii rozrodczych, polegający na nawożeniu jaj matki na zewnątrz macicy i implantacji zarodka w ciągu pięciu do siedmiu dni.

Uprawa zarodków polega na utrzymaniu rozwoju i istotnej aktywności embrionów ludzkich przed ich włożeniem do jamy macicy.

Etapy IVF

Procedura sztucznej inseminacji składa się z kilku kolejnych kroków lub kroków:
1. Stymulacja superowulacji, równolegle z monitorowaniem folikulogenezy i wzrostem endometrium.
2. Przekłuwanie mieszków włosowych.
3. Nawożenie hodowli jaj i zarodków in vitro.
4. Sztuczna pielęgnacja fazy lutealnej cyklu menstruacyjnego.
Transfer zarodka i diagnoza ciąży.

Dla młodych kobiet, IVF może być wykonany bez nadmiernego owłosienia.

Wskazania i przeciwwskazania do IVF

Zaleceniem dotyczącym tej manipulacji medycznej jest obecność kobiety o niepłodności, która nie jest odpowiednia do terapii, pod warunkiem, że IVF daje największe prawdopodobieństwo zapłodnienia.

Przeciwwskazania obejmują:
– patologie pozaszpitalne zagrażające przerwaniu ciąży;
– wady rozwojowe macicy;
– nowotwory macicy i jajników;
– ostre choroby zapalne (nie tylko system reprodukcyjny);
– obecność onkologii w anamnezie.

Przygotowanie do metody IVF

Pierwszym etapem jest zbiór analiz i identyfikacja patologii. W tym celu pacjent musi przejść test krwi na hormony płciowe, a także szczegółowe ogólne badania nad biochemią i tolerancją glukozy. Przeprowadzona jest kompleksowa kontrola zakażeń moczowo-płciowych oraz badanie ultrasonograficzne wewnętrznych narządów rozrodczych.

Partner musi wykonać spermogram, aby upewnić się, że nie ma niepłodności męskiej. Obowiązkowe jest przeprowadzenie rozmazu na cytologię i kolposkopię w celu wykluczenia stanów przedrakowych. Przyszłe matki są badane pod kątem zakażeń TORCH (różyczka, toksoplazmoza, opryszczka, wirus cytomegalii i chlamydii), ponieważ może to wpływać na rozwój płodu. W końcu wykonuje się ultrasonografię gruczołu sutkowego i tarczycy.

Drugi etap przeprowadza się bezpośrednio przed rozpoczęciem leczenia. Składa się z trzech punktów:
– małżonkowie muszą przejść testy na obecność wirusa, wirusowe zapalenie wątroby, syfilis, uzyskać wyniki ich typu krwi i współczynnika Rh;
– kobieta musi zbadać stężenie cukru we krwi, ogólny test krwi, mocz i biochemia, a także znać czas krzepnięcia;
– przyszła matka musi mieć wniosek terapeuty, że nie ma przeciwwskazań do ciąży.

Kolejność IVF

Po pierwsze, po wszystkich niezbędnych testach lekarz przeprowadza stymulację jajników kobiety w celu uzyskania kilku zdrowych jaj. Wprowadzenie leków rozpoczyna się 21-tego dnia cyklu menstruacyjnego i trwa całe miesiąc. W tym czasie lekarz stale monitoruje, jak dojrzewa pęcherzyk i endometrium rośnie w jamie macicy za pomocą ultrasonografu. Podobnie jak kobieta biorąca testy na hormony, aby zobaczyć cały obraz. Gdy jaja dojrzewają, odbywa się procedura ambulatoryjna. Niektóre czynniki mogą jednak uniemożliwić ten proces:
– brak odpowiedzi na stymulację jajników;
– obecność zrostów w jamie małego miednicy;
Wczesna owulacja;
– cykl anabilacyjny (kiedy dojrzałe pęcherzyki nie zawierają oocytu). Wszystkie te cechy należy rozpatrywać przed zaleceniem, aby para rozpoczynała procedurę IVF.

Gdy tylko przyszły ojciec lub anonimowy darczyńca oddadzą swój materiał genetyczny, możliwe jest przeprowadzenie procedury zapłodnienia. W celu wybrania najbardziej żywotnych zarodków konieczne jest długoterminowe uprawy embrionów in vitro. Pięć do sześciu dni po zapłodnieniu, kilka macicy umieszcza się w matce u matki. W ciągu dwóch tygodni przyszła matka przekazuje krew do poziomu ludzkiej gonadotropiny kosmówkowej (hCG), aby określić początek ciąży.

Długoterminowe uprawy embrionów

Częściej niż nie, pacjenci szukający takiej konkretnej opieki medycznej mają wiele pytań. Jeden z nich brzmi tak: "Hodowla gamet i embrionów, co to jest?", Odpowiedź jest całkiem prosta i skomplikowana w tym samym czasie. Jest to metoda, w wyniku której płód pozostaje żywy przed umieszczeniem go w ciele matki. Długotrwała hodowla zarodków in vitro jest kosztownym, zaawansowanym technologicznie procesem wymagającym szczególnej wiedzy i umiejętności. Nowoczesne laboratoria nieustannie poprawiają technikę nawożenia i sprzętu. Najnowszą nowością jest uprawa embrionów w środowisku Embryogen. Dodatkowe czynniki wzrostu dają wysokie prawdopodobieństwo wszczepienia zarodków do ściany macicy.

Wcześniej uprawa embrionów została wytworzona dopiero po etapie kruszenia i umieszczona w macicy zaledwie trzy dni po "poczęciu", ale zakorzenili się tylko w ćwiartce wszystkich przypadków IVF. Ale po opracowaniu metody hodowli zarodków in vitro do stadium blastocysty skuteczność tej metody wzrosła. To wymagało nowych środków odżywczych i inkubatorów.

Plusy i minusy procedury

Ta procedura prowadzi do uprawy embrionów na nowy poziom.

  1. Pomaga wybrać najbardziej obiecujące, pod względem implantacji, zarodków.
  2. Liczba zaburzeń chromosomowych maleje, ponieważ można ją śledzić i zapobiegać w stadium blastocystycznym.
  3. Ma bardziej fizjologiczne podejście.
  4. Ryzyko ciąży mnogiej maleje, ponieważ tylko dwa embriony wystarczy, a nie pięciu, tak jak poprzednio, ciąża nadeszła.
  5. Ciąża ektopowa występuje częściej niż przedtem.

Są jednak wady tej procedury. Po pierwsze, nie wszystkie embriony mogą się rozwijać do wymaganego etapu. Mimo to systemy inkubatorów i pożywki nadal muszą być ulepszone tak blisko, jak to jest możliwe, do warunków naturalnych. A jeśli przeżyje mniej niż cztery embriony, prawdopodobieństwo, że będą gotowe do wstrzyknięcia, jest bardzo małe. Drugą wadą, podobnie jak w poprzednich wersjach IVF, jest brak 100% gwarancji sukcesu. Żaden lekarz ds. Reprodukcyjnych na świecie nie twierdzi, że ta metoda jest prawdziwa w ostateczności. Naukowcy nadal mają do czegoś dążyć.

Skutki uboczne IVF

Do działań niepożądanych po zabiegu IVF w tym czasie stosowany jest do przedłużonej hodowli zarodków:
– Ciąża mnoga, ponieważ kilka embrionów jest dołączonych naraz;
– ciąża pozamaciczna (niemożliwe jest wykluczenie ruchu embrionu wewnątrz macicy);
– nadmierna stymulacja jajników (zespół hiperstymulacji jajników prowadzi do niepłodności);
– zakażenia i krwawienia.