575 Shares 2974 views

Analiza wiersza "Elegy", Nekrasov. Motyw wiersza "Elegy" Nekrasov

Jakakolwiek analiza poematu "Elegy" (Nekrasov napisała to pod koniec swego życia) będzie niekompletna i niespójna, nie zdając sobie sprawy z tego, że praca ta zajmuje się w pracy poety. I w nim podsumowuje oryginalny wynik do wszystkiego, co powiedział wcześniej. W sensie graficznym jest to najwyższa nuta, że poeta potrafił wziąć udział w jego pieśni.


Jak stworzyć "Elegy"

Kiedy poeta komponował wiersze tego wiersza, wyraźnie zrozumiał, że nie ma już czasu na magazynie. Natychmiastowym kreatywnym impulsem był chęć odpowiedzi na krytyków z powodu roszczeń i pytań, o które prosił. "Elegy" Nekrasow – wiersz o sensie życia i nominacji poety. Poemat jest emocjonalnie zabarwiony faktem nieuleczalnej choroby autora, zmuszając go do podsumowania jego pracy. W poezji Nekrasowa w pewnych kręgach zwyczajowo odpowiadał z lekkim lekceważeniem, jako coś bardzo odległego w sferze sztuki wysokiej. Poezja "Elegy" Nekrasowa jest odpowiedzią zarówno dla fanów kreatywności, jak i dla jego chorych. Pierwsze i drugie w społeczeństwie rosyjskim było już za dużo. Poeta nie mógł narzekać na brak uwagi samego siebie.

W kontekście epoki

Nikołaj Aleksiejewicz Nekrasow był jednym z pierwszych rosyjskich poetów, którego głównym tematem było życie zwykłych ludzi. Życie chłopskiej żołnierzy było pełne niedoli i cierpienia. Wielu oświeconych ludzi swoich czasów nie mogło przejść tego cicho. Temat wiersza "Elegy" Nekrasow – służący ideałom publicznym. W rzeczywistości poeta Nekrasow był założycielem dużej tendencji w literaturze rosyjskiej, później uzyskując definicję szkoły "Nekrasov". Niemniej znaczna część wykształconego społeczeństwa, najczęściej szlachetnych arystokratów, taka "literacka moda" została odmówiona. Motyw obywatelski w poezji był uważany za znak estetyki drugorzędnej. Uznali tylko "sztukę dla samej sztuki". Ale to właśnie ten antagonizm dwóch przeciwstawnych koncepcji estetycznych, które promowały rozwój literatury rosyjskiej w drugiej połowie XIX wieku. Bez zrozumienia istoty tej konfrontacji nawet prosta analiza wiersza "Elegia" jest niemożliwa. Nekrasow stał nieustannie w centrum starcia opinii publicznej. Taki był jego los w literaturze iw życiu.

Elegia czy coś innego?

Czasami pojawia się pytanie, dlaczego autor nazywał to wiersz, a nie inaczej. Jest całkiem możliwe, aby zgodzić się z tymi czytelnikami, którzy w tytule tej pracy widzieli ironię. Jeśli zaczniemy od starożytnego zrozumienia tego gatunku wersetowego, potem publicystycznego dzieła rosyjskiego poety – cokolwiek, ale nie eleganckiego. Nekrasow, którego temat był bardzo daleki od starożytności, według jednej z istniejących wersji, w tytule jego pracy żartował. Niemniej jednak, w niewielkim nastroju i wielkości wiersza, produkt do jego nazwy w pełni odpowiada. To smutne, eleganckie myślenie o desperacji w losie narodu rosyjskiego i postawy poety z wszystkim, co się dzieje.

"Oddałem lirę moim ludziom …"

Nikołaj Nekrasow mógłby to sam powiedzieć, nie narażając się na fałszywe patosy. Mieszkał ze swoim ludem w zjednoczonym życiu. Za nim wiele lat ciężkiej pracy i istnienia na skraju ubóstwa. Jego droga do sukcesu nie była łatwa. Wszystkie siły duszy otrzymały służbę narodowi rosyjskiemu. Wskazuje to nawet na prostą analizę wiersza "Elegy". Nekrasow, podsumowując życie, które przeżył, stwierdza: "Ale ja służyłam mu, a moje serce jestem spokojny …". Spokój poety jest inspirowany faktem, że zrobił wszystko, co mógł, a nawet jeszcze bardziej. Poeta Nikolaj Aleksiejewicz Nekrasow był słyszany przez tych, dla których pracował. Jego słowo odpowiadało w świadomości publicznej silnym rezonansem i doprowadziło do nieuniknionych zmian w strukturze społecznej państwa rosyjskiego. W zniesieniu pańszczyzny jest zasługa Nekrasowa.

"Ludzie są wyzwoleni, ale czy ludzie są szczęśliwi?"

Jest to jedno z głównych pytań postawionych przez Elegancję Nekrasowa. Werset nie daje bezpośredniej odpowiedzi na to. Wielu uważa, że takie wielkie wydarzenie, jak zniesienie stuletniej niewolniczej niewoli, polegało na szybkim i nierozpoznawalnym zmianie istnienia byłych serfów, którzy stali się wolnymi ludźmi. Jednak w rzeczywistości wszystko było znacznie bardziej skomplikowane. W przeszłości panowała serfada, ale beznadziejna bieda i ubóstwo nie odeszły od życia chłopów. Po reformie rosyjskie wioski środkowej strefy zadziwiały wielu współczesnych poetów z ich nędzy. Druga część wiersza poświęcona jest refleksji nad tym tematem. Poeta pozostaje wierny swoim ideałom i zasadom, ale nie znalazł wyjścia z tej sytuacji. To mogłoby zakończyć analizę wiersza "Elegy". Nekrasow rozumie, że nie będzie zmuszony czekać na odpowiedź na postawione pytania. I ostatnie otwarte liści.

Po Nekrasowie

Czasami są dziwne historyczne zbliżenie. Jak powiedzie się sto lat po Nekrasowie: "Poeta w Rosji to coś więcej niż poeta". Ale to twierdzenie dotyczy Nikolai Alekseevich Nekrasov w pełni. A jego poezja była czymś więcej niż tylko poezją. To integralna część przepływu rosyjskiej myśli społecznej zyskała silną historyczną turbulencję. Pytania zadawane przez poeta w "Elegy" nie pozostały bez odpowiedzi. Jedynie nie ma najmniejszej pewności, że odpowiedzi miałyby zadowolić tych, którzy ich pytali. Ani szczęście, ani dobrobyt, ani dobrobyt, chłopstwo rosyjskie nie czekało. Zaledwie trzydzieści lat temu po śmierci Nekrasowa oderwał się od epoki wojen, rewolucji, kolektywizacji i "eliminacji kulaków jako klasy" po śmierci poety. I wiele innych politycznych zwrotów z dwudziestego wieku, w latach trzydziestych, gdy nagle stało się jasne, że bolszewicy, którzy doszedł do władzy, nie potrzebowali darmowych ziemskich gospodarzy na Nekrasowie. Potrzebujemy po prostu zrezygnowali i pokorni żołnierze twierdzy twierdzy. Cykl historyczny jest zamknięty.