257 Shares 1620 views

"Hannibal: Wspinaczka": aktor pełniący główną rolę. Recenzje filmu

Po czerwonym smoku (2000, reż. Brett Ratner), Milczenie owiec (1990 w reżyserii Jonathana Demme'a) i Hannibala (2001 w reżyserii Ridleya Scotta), niestrudzony Thomas Harris zaprezentował publiczność nie tylko kolejną przerażającą historię przygód Legendarny maniak. Przedstawił "początek" Hannibala Lectera, jego "wzniesienie".


Główni aktorzy

Idea Harrisa zrealizowała reżyser Peter Webber, który nigdy nie zdołał wznieść się na drabinę kariery, choć wydawało się, że nie ma lepszego impetu dla sukcesu. Gaspar Oulle został zaproszony do roli początkującego Hannibala . Rola w filmie "Hannibal: Wspinaczka" aktor otrzymał po długim sporze twórcy projektu, który między innymi uważał nominowanych do nagrody Macaulay Culkin, Rupert Fränn, Tom Sturridge, Hugh Dancy, Tom Paine, Hayden Christensen i Dominique Cooper. W ostatecznym rozrachunku Gaspar, aktor nie był popularny, ze względu na jego zaskakujące zewnętrzne podobieństwo z młodym Hannibalem. Za rolę kochanki, a raczej Pani, została zaproszona spektakularna Gong Li, którą widz mógł kontemplować w obrazach "Klątwa złotego kwiatu" i "Pamiętniki gejszy". Teraz jej towarzyszem był Hannibal Lecturer ("Ascension"). Aktorzy, którzy grają drugorzędne role, wyglądali na bardziej blado w porównaniu z tytułowymi postaciami.

Powód

Jest zdania, że przyczyną powstania literackiej i kinematograficznej prehistorii "Milczenia owiec", "Czerwonego Smoka" i "Hannibala" był pragnienie zysku, który przejął producent Dino De Laurentius i powieści Thomas Harris. Szkoda, że zdradzi historię dobrze promowanej "marki". Zwłaszcza, że film "Hannibal: Climbing" okazał się być całkiem dobrze obsłużony. Nawiasem mówiąc, już w "Hannibala" zaplanowano opowieść o "trudnych" dzieciństwie Lectera. Reżyseria Peter Webber, znany wąski krąg filmowców z debiutem "Dziewczyna z perłą", zarządzany z bezpośrednim udziałem operatora Ben Davis w celu usunięcia godnej taśmy. Wielu krytyków i widzów uważa to za obraz "Hannibal: Wspinaczka". Aktor, który grał rolę młodego Lectera (Ulli), – gorący wielbiciel deskorolki, Milan Kundera i Jeanne Moreau, okazał się najlepszy. Mimo że fani straszliwej historii są dość trudne do wyobrażenia, że ten piękny nieśmiały chłopak dorastał kanonicznej psychopaty Anthony Hopkins.

Wszystko zaczęło się od zemsty?

"Hannibal: Wspinaczka" to film, którego recenzje są diametralnie sprzeczne. Krytycy zarzucili Harrisowi, że po prostu wpadł w tę historię i zredukował wszystko do pierwotnej psychoanalizy. Według nich, z podobną urazą dzieci, jedna na dwie w końcu zakończyła się kanibalizmem.

Starając się pogłębiać, rozwijać i rozwijać już istniejącą mitologię Lectera, autor definitywnie i nieodwołalnie ją zlekceważył na zdjęciu "Hannibal: Wzrost". Aktorzy, których fotografie zostały ozdobione plakatami reklamowymi filmu, twierdzą przeciwnie. Jednak wszystkie są jednomyślne tylko w jednym – nieudanym wyborze hasła reklamowego, który mówi: "Wszystko zaczęło się od zemsty". W końcu ktoś i legendarny Lecter w swoich przemyślnych okrucieństwach musieli kierować się innymi motywami, a nie wulgarną wendettą. Może dlatego zdjęcie Hannibala: wspinaczka Anthony Hopkins bardzo doceniona.

Temat wolnej kreatywności

Paradoksalny jest fakt, że chociaż Lecter nie miał biograficznego tła wyjaśniającego przyczyny i pochodzenie, był przed wolnym widzem (mimo częstego uwięzienia) tematem własnej perwersyjnej kreatywności, która potrzebowała tylko jedzenia dla umysłu i "kulinarnych przysmaków" dla ciała . Pomimo faktu, że w "Milczenie owiec" (uznanym przez aktorów filmu "Hannibal: Wspinaczka"), najlepsza część sagi kanibali, Lecter został pokonany, w finale pozostał wolny od wątków przeszłości, które, podobnie jak pajęczyny, wiążą ludzi, tworząc Lalki lalki. Jego głównym błędem było stworzenie podstawy nieprawidłowej treści, choć nie całkowicie pozbawionej pewnych szczegółowych szczegółów, psychologicznego portretu głównego wroga – Clarissa Starling i jej relacji z członkami rodziny.

Ofiara potwornych okoliczności

Hannibal Lecter, reprezentowany w trzech częściach przed widzem we wszystkich "dojrzałych" intelektualnych splendorach, nie był produktem rozwoju jakiegokolwiek drzewa genealogicznego, jego korony. Był skrzeplaczem żywą teraźniejszością, spontanicznym, ale suwerennym człowiekiem, wysoko nad przerażonymi lub zadowolonymi towarzyszami. Teraz utworzony obraz zniknął, obraz zmienił się, odwrócił się w filmie "Hannibal: Wzrost". Aktor Gaspard Ulliel przyciąga widzów obraz niemal dobrego pasterza mrożonych jagniąt zamrożonych w strachu i nieprzewidywalnego drżenia, który sam jest tylko ofiarą potwornych okoliczności, sentymentalnego faceta z mocnymi i szczerymi przywiązaniami rodziny.

Cannibalistic spektakle

Ku wielkiemu żalowi i rozczarowaniu fanów sagi, ze względu na pośpiech Thomasa Harrisa, okazało się, że wszystkie wyrafinowane kanibalistyczne przedstawienia i psychologiczne eksperymenty teatralne z poprzednich powieści nie są splashem geniuszowej natury artystycznej głównego bohatera XX wieku, ale po prostu efektem machinacji współpracowników z Litwy , Który przez zbieg okoliczności był zjadany przez młodszą siostrę głównego bohatera, dziewczynę, która była kochana całym sercem przez Hannibala Wykładowca ("Ascent").

Aktorzy, Harris i Webber, nieświadomie, obalili jednego z najbardziej uderzających "bohaterów naszych czasów". Zapewniając Hannibę historię biograficzną, umieścili ją w dziwnej, niepoprawnej przestrzeni. Po obejrzeniu wielu widzów pojawia się wiele pytań. Czym jest to rodzina Lectera, skąd pochodzą z zajętej Litwy w 1944 roku, skąd mają majątek rodzinny? Jak marszałek litewski, mający niemieckie nazwisko Dortlich, po wojnie mógł zostać radzieckim oficerem wewnętrznym w Kownie? Jak młodzi Hannibal pojawiają się we Francji? Ale okazuje się, skąd wzięła się przerażająca maska, która później została postawiona na bohatera Hopkinsa. Jest to element stroju wojskowego samurajów, a ta sztuka wojskowa była do pewnego stopnia uczyć młodego Hannibala pięknej japońskiej kobiety, żal dla ofiar rodziny i przyjaciół Hiroszimy.

Maniak jest przedmiotem współczucia?

Najstraszliwszą wadą filmu "Hannibal: Powstanie" (aktor Ulliu nie jest winny za wszystko, winy za wszystko co jest Webberem) jest przekształceniem kanonicznej postaci maniaka-kanibala w przedmiot współczucia. Zgodnie z ideą reżysera, młody Hannibal nie zabija ze względu na czystą sztukę i przeklęty światopogląd. Pomścił złych facetów – wspólników reżimu nazistowskiego i handlarzy. Morderstwa zemsty, jak zwykle, mają wyraźny wyraz smaku moralności, a moralność, jak wiesz, nie jest najlepszym towarzyszem kanibali zabójców.

Historia życia jako wymówka

Oczywiście przegląd filmu "Hannibal: Wspinaczka", którego aktorzy i role są zbierani przez twórców w dobrej wierze, widownia zauważa zarówno genialną grę Gaspar Uellyi, jak i Rhys Aiphans, który zagrał głównego antagonisty centralnego bohatera Vladisa Grutasa, a sztuczki reżysera takie jak pajęczyna z tłustym pająkiem przed filmem , I czerwona mgła otaczająca kabinę, w której Hannibal po raz pierwszy spróbował ludzi. Pomimo kilku błędów, dyrektor Peter Webber jest jednym z tych reżyserów, którzy dali swoje dusze do każdego z ich projektów. Ale to nie usprawiedliwia autorów obrazu w oczach nieco zaskoczonego widza. Nawet po obejrzeniu filmu "Hannibal: Wspinaczka", zdjęcia z filmu przerażają ich realizmem, szeroka publiczność czytelników uważa Lectera za bezpodstawne, bezpodstawne, niezrozumiałe i spontaniczne.

Chciałem więcej

Dla wyrafinowanego widza, miłośnika tego gatunku, bliżej końca kadru, obraz wydaje się być może znacznie większy, a nieco inna wersja Wniebowstąpienia miałaby znaczenie. Poprzez prezentację widowiskowemu bukuczliwe, pozbawione konfliktów opowieści o edukacji młodego cudownego dziecka: bezchmurne dzieciństwo, młodość i wczesna młodość otoczone przez kochających i ukochanych krewnych, przyjaciół, czystej pierwszej miłości i brutalnego jedzenia młodszej siostry, twórcy mogli wygrać. Ale w momencie, na kilka sekund przed końcowym zapisem, nawet w oczach idealnego faceta, nagle pojawiła się iskra, która rozmyła się. Wtedy efekt byłby z pewnością znacznie silniejszy i zniechęcający.