559 Shares 1081 views

Pierwsza rewolucja rosyjska

Wymagania wstępne


Na początku dwudziestego wieku kraje europejskie wstrząsały silnym kryzysem gospodarczym. Dotknął Rosji. Rozdrobnione tysiące małych i średnich przedsiębiorstw, setki tysięcy osób pozostało bez pracy. Poza wszystkim, wybuchła wojna między Rosją a Japonią, w której armia rosyjska poniosła klęskę. Ubóstwo i bezrobocie dotykały wielu ludzi. Niezależnie od tego, jak szybko przemysł rozwijał się w Imperium Rosyjskim, nie było dla wszystkich wystarczająco dużo miejsc pracy. A kryzys przyniósł mu pełne rozumienie. Problemy z gruntami zostały nałożone na to wszystko. W wioskach wzrosła liczba bezrolnych chłopów, którzy po prostu nie mogli zapłacić za drobne działki ofiarowane im w czasie reformy z roku 1861. Nie wszystkie z nich mogły przemieścić się na ziemie Syberii lub na Dalekim Wschodzie ze swoim surowym klimatem.

Pomimo istotnych zmian w życiu publicznym, które miały miejsce wtedy, Imperium Rosyjskie pozostało absolutną monarchią, w której większość ludności była bezsilna. Było też ucisk narodowy: wiele narodów nawet nie miało możliwości nauczania dzieci w swoim własnym języku, a nie w szkołach lub instytucjach państwowych.

Początek rewolucji

Takie, na krótko, była sytuacja, w której rozpoczęła się pierwsza rewolucja rosyjska. Inicjatywa miała się rozpocząć w dniach 9 stycznia 1905 r. W tym dniu demonstracja robotników pod przewodnictwem księdza Gapona udała się do Pałacu Zimowego w stolicy, aby przedstawić petycję królowi domagając się poprawy warunków pracy, przyznania swobód politycznych itp. Gdy pułapka policji i żołnierzy otworzyła się na niego, zbliżyła się do pałacu 140-tysięczna kolumna z ikonami i portrety królewskie. Ponad tysiąc osób zostało zabitych, kilka tysięcy zostało rannych.

Po tym wydarzeniu kraj rozbłysnął jak latarka. Bezsensowne rezygnacje rozgniewały tysiące ludzi, a w całej Rosji strajki i wiecy zaczęły się. W samej stolicy wybuchły starcia robotników i żołnierzy. Tak rozpoczęła się pierwsza rewolucja rosyjska.

W różnych warstwach społeczeństwa reagowały inaczej na wydarzenia, które się rozpoczęły. Wyłoniły się trzy obozy polityczne: konserwatywne, liberalne i rewolucyjne demokratyczne. Pierwszy można przypisać zwolennikom autokracji (właścicieli ziemskich, urzędników, oficerów, szlachty), którzy byli zupełnie zadowoleni z sytuacji przedrewolucyjnej. Byli gotowi do opuszczenia wszystkiego tak jak jest. Najbardziej radykalnymi reprezentantami tej tendencji byli Czarni Setki – członkowie Związku Ludów Rosyjskich. Liberalny obóz był reprezentowany przez szlachecję progresywną, inteligencję, burżuazję. Były to segmenty ludności, która chciała od rewolucji, przede wszystkim, ekspansja praw politycznych i wolności, możliwość udziału w zarządzaniu krajem. W rewolucyjnym demokratycznym obozie dołączyli robotnicy, biedni chłopi i drobnomieszczanie burżuazji. Ci ludzie gorliwie popierali socjalistyczno-rewolucyjnych i socjaldemokratów, którzy popierali obalenie cara i ustanowienie republiki.

W 1905 roku rosła pierwsza rewolucja rosyjska. Latem do strajku i strajków udało się zgromadzić do miliona ludzi. Przedstawiciele ruchu narodowego zaczęli domagać się swoich żądań. Cesarz złożył koncesje: najpierw można było utworzyć parlament – Dumę Państwową, a później ludność otrzymała wolność polityczną. Wzrosła liczba osób, które mogłyby uczestniczyć w wyborach parlamentarnych.

Manifest w sprawie ustanowienia Dumy i wolności politycznych pozytywnie odebrał liberałowie. Były partie polityczne, takie jak Cadets i Octobrists, którzy byli gotowi uczestniczyć w wyborach do Dumy. Zdaniem przywódców liberałów, pierwsza rewolucja (jak się później nazywa) osiągnęła już swoje cele.

Ale ludzie nie uspokajali tych ustępstw. Latem i jesienią tego samego roku powstania miały wpływ nawet przez armię i marynarkę, uważaną za poparcie rządzącego reżimu. Rewolucja obejmowała Morza Czarnego i bałtyckich marynarzy, żołnierzy Charkowa, Kijowa, Taszkientu, warszawskich garnizonów. Ale wszystkie te przemówienia nie były powszechnie poparte i wkrótce zostały stłumione. W grudniu 1905 r. Powstało powstanie w Moskwie. Z pomocą wojsk wyrzuconych z Petersburga rząd zdołał go powstrzymać, a później działania wojskowe były tłumione przez występy w innych miastach. Działalność publiczna zaczęła się zmniejszać. Ale w następnym roku kontynuowano występy chłopskie.

Finish i wyniki

W 1906 roku rozpoczęła się pierwsza Duma Państwowa. Ten parlament nie trwał długo i został rozwiązany z powodu zbyt radykalnej kompozycji. Ten sam los spotka następną Dumę. Następnie, 3 czerwca 1907 r., Przyjęto nową ustawę, zmniejszającą liczbę wyborców. To wydarzenie zakończyło się pierwszą rosyjską rewolucją. W owym czasie praktyki masowe były praktycznie tłumione. Ich uczestnicy zakończyli swoje życie lub na szubienicy, trafnie nazywane "krawatem Stolpina" (na cześć ówczesnego premiera) lub w więzieniach i karnej niewoli.

Więc, jaki był wynik pierwszej rosyjskiej rewolucji i dlaczego został pokonany? Odpowiedź na drugie pytanie jest oczywista: siły polityczne, które w niej uczestniczyły działały w izolacji, ich zainteresowania dość często nie pokrywały się. Jeśli chodzi o wyniki, najważniejszym osiągnięciem jest zmiana systemu politycznego. Duma Państwowa, która pojawiła się w trakcie rewolucji, pozostała. Mimo niewielkich możliwości, wpływała ona jednak na dalsze polityki rządu. Stało się jednocześnie platformą dla wielu polityków. Przedstawicielom uciskanych narodów rewolucja przyniosła możliwość publikowania książek i gazet w ich ojczystym języku, aby wykorzystać je w spektaklach teatralnych. Ale edukacja szkolna w języku ojczystym wielu narodów (na przykład Ukraińcy i Białorusini) pozostają niedostępne.