584 Shares 6556 views

Styl Imperium w architekturze XIX i współczesnej. Przykłady budynków, zdjęć

W pierwszym kwartale XIX wieku klasycyzm został zastąpiony nowym kierunkiem sztuki i architektury – Imperium. W architekturze zaczął się on charakterystyczny dla niego atrybut – monumentalna masywność ze znakomitymi elementami dekoracyjnymi. Styl Imperium pojawił się za panowania Napoleona. Choć niektórzy uważają tę tendencję w sztuce i architekturze za wąską i ograniczoną, to jednak oparła się na artystycznym dziedzictwie greckiego archaizmu i imperialnego Rzymu, wyciągając stamtąd moc i majestat pretensjonalnych, ale pięknych elementów, podczas gdy jego poprzednik – klasycyzm – Głównie na miękkich i harmonijnych elementach.


Początek stylu

Imperium w architekturze to triumfalne łuki, masywne portyki z kolumnami, liczne symbole wojskowe – wieńce laurowe, zbroja, orły itp. Wszystkie te elementy wpływały nie na uczucia, ale raczej na cywilną pozycję ludzi. To właśnie objawiło się w uroczystości i splendorze wnętrz pałacowych stworzonych przez Fontaine i Perciera. Po kampanii Napoleona w Egipcie w stylu Imperium w architekturze, niepodzielonych płaszczyzn ścian i słupów, stylizowane sfinksy zaczęły być wprowadzane. W tym czasie charakterystyczną cechą było to, że tradycje egipskie połączono dość organicznie z rzymskim, nie przechodząc do pewnych czasów w eklektyzm. Historyczność to kolejna cecha wyróżniająca architekturę w stylu empirycznym, która podkreślała związek z wielkością starożytnych cesarzy.

Ideologia stylu

Sztywna orientacja ideologiczna ograniczyła rozwój stylu i stała się przyczyną, że wiele państw jej nie zaakceptowało, ponieważ "imperializm" został wymuszony przez Napoleona podczas jego podbojów. Na przykład w Niemczech i Austrii pojawił się wówczas kierunek "Biedermeier", częściowo wykorzystujący motywy imperium, ale przeciwstawiający się temu. W Anglii powstał "styl George IV", zwany czasem "angielskim imperialnym" stylem.

Cesarski styl w Rosji

Jedynym krajem, w którym rozwinięto Imperium w architekturze, a nie tylko w niej, była Rosja. Wynikało to z faktu, że udało jej się złamać moc Napoleona, a tym samym znalazł własne cechy. Miękkie i bardziej giętkie. Założycielem stylu Imperium w architekturze Petersburga był K. Rossi, rosyjsko-włoski architekt, który zdołał wygładzić zimno i sztywność. Innym znanym architektem w tym kierunku jest V. Stasov. Zdaniem specjalistów "imperium moskiewskie" w stylu posiadłości ziemskich, zwane także klasycyzmem kapitału, posiadało szczególną osobliwość.

Koniec ery klasycyzmu

Źródłami twórczej inspiracji architektów były sztuka starożytnej Grecji w okresie archaizmu i starożytnego Rzymu pod koniec okresu imperium w połączeniu z kulturą Etruria, starożytnym Egiptem i innymi cywilizacjami. Plastyczne pomysły architektury starożytnej Egiptu, niepodzielne duże powierzchnie ścienne z masywnymi kolumnami i słupami, zapewniające przejrzystość geometrycznej regularności stałych objętości itd. – wszystkie to wyróżnione Imperium. Architektura XIX stulecia stała się uosobieniem lakonizmu, monumentalności i ścisłej równowagi i symetrii części. Tym razem nazywa się okresem potwierdzenia chwały militarnej i imperialnej wielkości, realizowanej przez liczne symbole i znaki.
W ozdobnej dekoracji wnętrz i na zewnątrz budynków, w meblach, a także w lampach i naczyniach symbole chwały wojskowej i symboliki, zapożyczone z starożytnych rzymskich środków dekoracyjnych w postaci trofeów i wianek laurowych, narracyjnych pęczek i orłów, latarek i często powtarzanych N .

Taki egzotyczny wystrój tylko wzmacniał teatralność we wnętrzu. Zdaniem ekspertów przykłady Imperium w architekturze bardzo wyraźnie charakteryzują bezpośrednie pożyczanie pewnych typów i form z obiektywnego świata antyku. Na przykład tresyjne łuki i pomniki ofiarne zostały zbudowane i odpowiednio zdobione.

Na podstawie wyrafinowania i subtelności

Wraz z nadejściem epoki Cesarstwa, sztuka staje się bardziej ambitna i monumentalna. W tym samym czasie, zamiast wspaniałej subtelności w stylu Ludwika XVI, nadmierne rozumowanie przynosi pompowanie, a nawet patos. W dążeniach burżuazji, która zwyciężyła i porzuciła tendencję "królewską", naśladując życie codzienne lub zwyczaje starożytnych Rzymian, było dużo teatralnych lub ostentacyjnych. W niektórych krajach europejskich arystokracja z wielką burżuazją, dla której francuski klasycyzm z czasów Ludwika XVI był dopiero niedawno wzorem naśladownictwa, zaczął się według stylu imperialnego szczerze mówiąc. Po rewolucji w Paryżu wielu artystów i architektów zebrało się z różnych miejsc, które preferowały pracę w tym nowym stylu. Imperium w architekturze, przykłady budynków, które nie przypominały bardziej "zebranego" klasycyzmu, w przeciwieństwie do poprzednich trendów, miały dosyć kosmopolityczny charakter, wykluczając, z racji swojego uregulowania, tworzenie lokalnych szkół. To jednak nie powstrzymało się po pewnym czasie narodzin rosyjskich odmian tego stylu.

Petersburg

Ten kierunek w latach 1810-1830. Zaczęły się manifestować w największych zespołach miejskich. Przykładami stylu Imperium w architekturze Sankt Petersburga są słynna katedra w Kazaniu i budynek Admiralicji, katedry Przemienienia Pańskiego i Trójcy, Plac Ostrovsky i Sztuki. Ponad nimi pracowali tak wybitni architekci jak KI Rossi i AN Voronikhin, Zh. B. Toma de Tomon i AD Zakharov, wiceprzewodniczący Stasov i inni.

Zewnętrznie rosyjskie imperium w architekturze, przykłady budynków, które są dosłownie rozrzucone po północnej stolicy, uderza przede wszystkim w klasyczne systemy porządkowe, nie tylko toskańskie czy doryckie. Po epokach klasycyzmu Aleksandra pragnie eleganckiej, wspaniałości i monumentalności, w połączeniu z męskością. Imperium w architekturze, zdjęcie budynków, które świadczą o ścisłej symetrii i uroczystości, a także o zwartości jej form obfituje w symbole militarystyczne.

Końcowy "akord" Imperium Rosyjskiego

Imperium w architekturze, przykłady, w których budynki są najbardziej w Rosji można zobaczyć w Petersburgu, wyraźnie wyraża nastrój tamtych czasów. Apoteozą tego rosyjskiego kierownictwa jest katedra św. Izaaka. Został zbudowany w 1858 roku przez projekt O. Montferrand. Najbardziej prostymi formami są: sześcian z kwadratem, trójkątem, cylindrem i kopułą paraboliczną, która oprócz dużych rozmiarów dała świątyni dodatkową monumentalność i wywołała wrażenie imperialnej nienaruszalności wieku. Podczas budowy katedry zastosowano progresywne rozwiązania techniczne tego okresu: stelaże z litego grilla, z żeber żelaznych na kopułach, kolumny granitowych monolitów stałych. Urzekające i bogate w dekoracje zewnętrzne z kolorowymi wnętrzami.

Zachód słońca "złoty wiek"

Tak więc epoka stylu Imperium w architekturze Sankt Petersburga, oprawiona w budowę dwóch najbardziej zachwycających zabytków – budynków Kazań i katedr św. Izaaka, zakończyła etap rozwoju miasta, kiedy powstało wiele unikalnych dzieł architektury. Jeśli jednak "złoty wiek" w literaturze rosyjskiej, malarstwie i muzyce dopiero się zaczyna, to w rosyjskiej architekturze zbliża się zachód słońca.