821 Shares 8016 views

Człowiek renesansu: uniwersalna jednostka

Człowiek renesansu, czy „erudyta” (uniwersalny człowiek) – w pełni rozwinięta osoba, która ma wiele umiejętności i jest specjalistą w wielu dziedzinach.


Oznaczanie w dużej mierze dzięki pojawiła wybitnych artystów, myślicieli i naukowców dobie europejskiego renesansu (z około 1450 roku). Michelangelo Buonarroti, Galileo Galilei, Nikolay Kopernik, Miguel Servet, Leon Battista Alberti, Isaak Nyuton – to najważniejsze nazwiska ludzi, którzy są naukowcy z różnych dziedzin nauki i techniki. Ale chyba najbardziej uderzające przedstawicielem prawdziwego człowieka renesansu -Leonardo da Vinci. Był artystą, inżynier, anatom, zainteresowany w wielu innych dziedzinach, i osiągnęła wielki sukces w swoich badaniach.

Określenie „erudyta” poprzedzone renesans, to pochodzi od greckiego słowa «polymathes», co można przetłumaczyć jako „mistrza wiele wiedzy” – idei, która była niezwykle ważna dla Platona i Arystotelesa, wielkich myślicieli świata starożytnego.

Leon Battista Alberti, powiedział: „Ludzie mogą robić wszystko, jeśli chcą.” Pomysł ten ucieleśnia podstawowe zasady humanizmu renesansowego, okaże się, że dana osoba jest nieograniczona w swoich możliwościach i rozwoju. Oczywiście, określenie „człowiek renesansu” powinno odnosić się tylko do tych uzdolnionych osób, którzy próbowali rozwijać swoje umiejętności we wszystkich dziedzinach wiedzy, umiejętności, rozwój fizyczny, w przeciwieństwie do innych ludzi, którzy żyli w tamtych czasach, głównie reprezentujących niewykształconego społeczeństwa.

Wielu ludzi, którzy studiowali, aspiruje do pozycji „uniwersalnego człowieka”. Są one stale zaangażowany w samodoskonalenia, możliwości rozwoju, które otrzymali, nauki języków obcych, przeprowadzonych badań, można zrozumieć i wyjaśnić problemy filozoficzne, doceniają sztukę, uprawiać sport (poprawa jego ciała). Na wczesnym etapie, kiedy wszystko zdefiniować pojęcie wykształconych ludzi ma dostęp do wielu wiedzy – dzieł greckich myślicieli i filozofów (wiele prac zostały utracone w następnym stuleciu). Ponadto, człowiek renesansu był następcą tradycji rycerskiej. Rycerze wczesnego średniowiecza, jak wiemy, ludzie byli literat, zorientowani w poezji i sztuki, mają dobre maniery, miał osobistą niezależność (z wyłączeniem obowiązki feudalnego władcy). Prawa człowieka wolności być głównym tematem prawdziwego humanizmu renesansu.

Do pewnego stopnia, humanizm nie jest filozofią, i metody badawcze. Humaniści wierzyli, że człowiek w renesansie powinno dojść do końca życia z pięknym umyśle i wielkim organizmie. Wszystko to można osiągnąć poprzez ciągłe uczenie się i doskonalenie. Głównym celem ludzkości było stworzenie uniwersalnego człowieka, który łączy w sobie intelektualną i fizyczną przewagę.

Odkrycie starożytnych tekstów i wynalazek druku demokratyzacji nauki i pozostawiono do szybkiego rozprzestrzeniania idei. W początkach renesansu, zwłaszcza rozwój dostali humanistycznych. Jednak działa Nikolaya Kuzanskogo (1450) poprzedzający heliocentrically perspektywy Kopernik włożyć do pewnego stopnia rozpoczynających naukę. Mimo to nauka i sztuka renesansu (jako dyscypliny) były bardzo mieszane na początku ery. Jaskrawym tego przykładem – wielki geniusz Leonardo da Vinci, który jest wybitnym malarzem, jest nazywany ojcem współczesnej nauki.