775 Shares 9226 views

Zawieszenie McPhersona: historia powstania

Zawieszenie MacPherson jest jednym z typów zawieszenia samochodowego, w którym głównym elementem jest amortyzator kolumny. Wciąż jest znany w ludziach jako "huśtająca świeca" lub zawieszenie na prowadnicach. Początkowo projekt ten pojawił się w wyniku rozwoju zawieszenia na poprzecznych podwójnych dźwigni. W tym przypadku od dołu zainstalowana jest tylko jedna poprzeczna dźwignia, aw miejsce drugiej znajduje się zawias, który jest wysoko pod skrzydłem. W tym urządzeniu rola dolnej części ramienia jest zazwyczaj wykonywana przez pręt antypoślizgowy. Nachylenie amortyzatora uderzeniowego dla takiego elementu samochodu, ponieważ zawieszenie McPherson odgrywa kluczową rolę. Do celów korekty charakterystyk jazdy samochodu stosuje się zarówno stoki podłużne, jak i poprzeczne.


Autorem tego zawieszenia, stworzonego w latach czterdziestych ubiegłego stulecia jest Earl McPherson, amerykański inżynier, który pracował wówczas na rzecz GM. Projektant opracował je dla Chevroleta Cadet, dostępny dla klasy robotniczej, który miał być sprzedawany na amerykańskim rynku. W rezultacie model nie został nigdy uruchomiony na przenośniku. W końcu pierwszy samochód na wielką skalę, używający typu zawieszenia McPherson, w 1948 roku stał się Ford Vedet. Należy zauważyć i fakt, że na samym początku XX wieku, zawieszenie zostało opracowane, praktycznie nie różniące się wyglądem. Na przykład Guido Fornasa włoskiego "Fiata" stworzyła pod wieloma względami podobne zawieszenie kilkadziesiąt lat wcześniej, więc jest opinia, że Amerykanie nadal pożyczają te zmiany.

Jak pierwotnie planował inżynier McPherson, zawieszenie mogło być stosowane zarówno do przednich, jak i tylnych kół. To zostało również pomyślane dla projektu Chevrolet Cadet. Pomimo tego, w pierwszych samochodach rozwój był wykorzystywany wyłącznie z przodu. W celu uproszczenia procesu konstrukcyjnego i uczynienia go tańszym, producent zdecydował się opuścić standard tylnej amortyzacji, zależnie od podłużnych sprężyn i sztywnego mostka. Po raz pierwszy ta instalacja była używana do tylnych kół w samochodzie Lotus Elite w 1957 roku przez Colina Chapmana. W następstwie tego w niektórych krajach nazywa się to zawieszeniem Chapmana. W naszym kraju często używamy nazwy "swinging candle" lub "candle suspension" w odniesieniu do tego rozwoju.

W swojej debiutanckiej wersji zawieszenie McPhersona wyróżniało się tym, że połączenie kulowe w niej było zamocowane na ciągle osie amortyzatora. W rezultacie oś amortyzatora była osią obrotu koła. Po pewnym czasie istniała praktyka przesuwania jej na zewnątrz, do koła zawiasu, tak aby ramię wbijało się o mniejsze wartości. Odbywało się to w pierwszych pokoleniach Volkswagen Passat i Audi 80. McPherson jest wyraźnie niższy od zawieszenia poprzecznych podwójnych dźwigni w parametrach kinematycznych. Zajmuje więcej przestrzeni na wysokości i bardziej wibruje wibracje ciała. Ponadto, w celu przeprowadzenia konserwacji amortyzatora należy zdjąć całą stojak. Są też zalety: mniejsze koszty, zwartość w szerokości i lekkiej wadze, na podstawie tego, co urządzenie ma szeroką popularność iw nowoczesnej konstrukcji samochodów.

W latach siedemdziesiątych ubiegłego wieku zawieszenie McPherson było szeroko rozpowszechnione. Wynika to z faktu, że wszystkie istniejące problemy technologiczne zostały rozwiązane. W szczególności mówimy o możliwości seryjnej produkcji szafek amortyzatorów z wymaganym zasobem. Teraz, mimo wielu niedociągnięć, urządzenie było tanio i wysoce technologiczne, więc było szeroko stosowane w przemyśle motoryzacyjnym. W latach osiemdziesiątych ten rodzaj zawieszenia został przyjęty nawet przez producentów drogich samochodów, między innymi Mercedes-Benz, BMW i Audi. Mimo to, jakiś czas później, taka potrzeba została utracona, a wiodące firmy samochodowe powróciły do zawieszenia na poprzecznych podwójnych dźwigni. To jednak i jest droższe, ale wszystko to samo ma bardziej jakościowe parametry kinematyczne zapewniające maksymalny komfort podczas jazdy.