184 Shares 8903 views

Barkov Ivan: biografia skandalicznego poety

Barkov Ivan Semenovich – poeta i tłumacz z XVIII wieku, autor poezji pornograficznej, założyciel "nielegalnego" gatunku literackiego – "barkowszczyń".


Barkowska – nieprzyzwoity styl literacki

Jest uważany za jednego z najwybitniejszych poetów rosyjskich; Jego dzieła – wersety pandemiczne, niespodziewanie łączące niegrzeczność, sarkazm i obelgę, nie są czytane w szkołach i instytutach, ale częściej w tajemnicy. Byli zawsze ludzie, którzy chcieli zapoznać się z dziełami skandalu. Na początku 1992 roku prace Iwana Barkowa zaczęły być publikowane w takich słynnych publikacjach jak: "Gwiazdy", "Przegląd literacki", "Biblioteka" i inne.

Iwan Barkow: Biografia

Urodził się w 1732 r. W rodzinie duchownego. Edukacja podstawowa odbyła się w seminarium w Alexander Nevsky Lavra, w 1748 roku, przy pomocy MV Lomonosov, została studentką Uniwersytetu Akademii Nauk. Instytucja oświatowa wykazała szczególne skłonności do humanistyki, dokonała wielu tłumaczeń i studiowała dzieła starożytnych pisarzy. Jednak niekontrolowane zachowanie Barkowa, stałego picia, walk, obelgi rektora stały się przyczyną jego odliczenia w 1751 roku. Zdegradowany student został zidentyfikowany jako student w Academic Printing Office, a ze względu na swoje wyjątkowe zdolności pozwolono na lekcje francuskiego i niemieckiego w gimnazjum, a także nauczyć się od rosyjskiego stylu "SP Krasheninnikov".

Jako kopista

Później, z drukarni Barkov, Iwan został przeniesiony do Kancelarii Akademickiej jako kopista. Nowe obowiązki pozwoliły młodemu człowiekowi ściśle komunikować się z MV Łomonosowem, którego często sfotografował z dokumentów i kopiował swoje dzieła, w szczególności "Starożytną historię rosyjską" i "rosyjską gramatykę". Monotonne, monotonne dzieło pisarza stało się dla Barkowa fascynującą działalnością, ponieważ towarzyszyły jej interesujące konsultacje i wyjaśnienia Lomonosowa. I to rzeczywiście stało się kontynuacją studiów uniwersyteckich dla nieudanego studenta.

Pierwsze dzieła literackie Barkowa

Pierwszą niezależną pracą Iwana Barkowa była "Krótka historia rosyjska", wydana w 1762 roku. Zdaniem GF Miller, w historycznych badaniach od czasów Rurika do Piotra Wielkiego, informacje są opisywane dokładniej i całkowicie niż na przykład w pracy Voltaire'a nad historią Rosji pod Piotrem Wielkim. W odesłaniu z okazji urodzin Piotra III w 1762 r. Iwan Barkow został przydzielony do Akademii jako interpelator, co doprowadziło do powstania wysokiej jakości i pełnych artystycznych tłumaczeń. Z łatwością opanowywał niuanse poezji odyka, pisarz nie poprawił się w tym gatunku, co w przyszłości mogłoby przynieść oficjalną sławę poety i gwarantowaną promocję. Barkov Ivan przygotował się do druku (poprawił niezrozumiałe miejsca, wypełnił puste miejsca tekstem, zmienił starą pisownię, przystosował ją do bardziej czytelnego czytania) kronikę Radziwiłła, którą w pełni zapoznał podczas przepisywania jej na Lomonosowa. Ta praca, która zapewniła opinii publicznej możliwość zapoznania się z rzetelnymi faktami historycznymi, została opublikowana w 1767 roku.

Poeta, który jest niewygodny cytować

Przede wszystkim Iwan Barkow stał się znany ze swoich obscenicznych wierszy o treści pornograficznych, co doprowadziło do pojawienia się nowego gatunku "barkizmu". Najwyraźniej rosyjski folklor i frywolna poezja francuska stały się przykładem powstania takich wolnych linii, których pierwsza częściowa publikacja w Rosji miała miejsce w 1991 roku. Opinie o Barkowie różnią się od siebie diametralnie. Tak więc, Czechow wierzył, że to poeta, który jest niewygodny cytować. Leo Tolstoy nazwał Iwana głupcem, a Pushkin wierzył, że cała sól jest dokładnie taka, że wszystkie rzeczy są nazywane własnymi imionami. Barkowskie wiersze były obecne na wesołych uczniach studentów, podczas gdy Denis Davydov, Griboedov, Pushkin, Delvig wypełniali swoje cytaty podczas rozmów na temat picia. Poezję Barkowskiego cytował Nikolaj Nekrasow.

W przeciwieństwie do dzieł Marquis de Sade, zachwyceni różnymi nienaturalnymi wrażeniami i niejednoznacznymi sytuacjami, Barkov Ivan wyraża się w sposób normalny w sposób normalny, nie przekraczając pewnego zabronionego brzegu. To tylko sędzia z tawerny, obdarzony jego poetyckim talentem i inteligencją. Opisana przez niego pornografia jest odzwierciedleniem rosyjskiego życia i analfabetyzmu, który dziś pozostaje jednym z najbardziej uderzających cech życia publicznego. W literaturze, która tak delikatnie "rosyjskim" faulem poezji, jak pisze Iwan Barkow, nie ma żadnego łamliwego języka.

I umarł śmiesznie …

Współcześni uważali, że Iwan Barkow jest osobą bardzo zmęczoną. W społeczeństwie było legendy, że Barkow, chociaż pił dużo za dużo, był znakomitym kochankiem, często sprowadzał leniwą koleżankę i koleżanki z towarzystwami.

Barkov Ivan Semenovich, którego biografia interesuje się współczesnym pokoleniom, prowadził nędzne życie, pił do końca swoich dni i zmarł w wieku 36 lat. Okoliczności jego śmierci i miejsca pochówku pozostały nieznane. Ale jest wiele wersji końca jego krótkiego życia. Według jednego z nich poeta zmarł w burdelu z pobicia, drugi twierdzi, że utopił się w stodole, będąc w stanie picia. Mówią, że niektórzy ludzie znaleźli zwłok Barkowa w biurze z głową wbijaną do pieca w celu zatrucia tlenkiem węgla i dolnej części ciała bez spodni, przyklejając się do niej notatką: "Żył – to grzeszne, ale umarło – śmieszne". Chociaż, według innej wersji, poeta mówił te słowa przed śmiercią.