467 Shares 5175 views

Analiza wiersza Majakowskiego „Dobry stosunek do koni”: struktura, pomysł, temat produktu

Przedmiotem tego przeglądu jest analizować wiersz Majakowskiego „Dobry stosunek do koni.” Został on napisany przez poetę w okresie po rewolucji w 1918 roku. Pismo jest bardzo różni się od jego poprzednich dzieł, nasyconych rewolucyjnego romantyzmu i patosu walki. Tym razem autor odwołał się do lirycznych tematów do refleksji na temat trudności życia ludzkiego.


Krótki opis kreatywności

V. V. Majakowski należał do futurystycznym kierunku w kulturze rosyjskiej. Przedstawiciele tego kierunku zostały rozszerzone dość radykalnych żądań, kładąc nacisk na odrzucenie tradycyjnej literatury klasycznej, biorąc pod uwagę przedrewolucyjnej i niektórzy współcześni pisarze przestarzałe, a ich prace – traci swoją wartość estetyczną i moralną. Zamiast tego proponują utworzenie fundamentalnie nowej sztuki, języka i form literackich. V. V. Majakowski, stosując się do tej zasady, zwrócił szczególną uwagę na stworzenie języku innym niż ze słownika przedrewolucyjnych autorów. Podszedł z dużo neologizmów, które stały się znakiem rozpoznawczym jego twórczości i całe stworzenie w ogóle.

przedmioty

Większość dzieł poety przesiąknięte rewolucyjnego zapału. Wiadomym jest, że on entuzjastycznie przyjęty rewolucji październikowej z którym wielkie nadzieje na zmianę społeczeństwa jako całości. Tym bardziej dziwi fakt, że w roku następującym po wspomnianym zamachu pisał kawałek, który był bardzo podobny do poprzedniej pracy. Analiza wiersza „Dobra postawa Majakowskiego do pokazów koni jak wszechstronnych był talent poety, który wiedział, jak połączyć rewolucyjne tematy z głębokim poczuciem dramatyczna. Jednakże, jego teksty są zawsze optymistyczne: autor za każdym razem nadzieję na coś lepszego, jasne, dobrze. Powyższe cechy wyraźnie odzwierciedlone w tym produkcie.

wejście

Analiza wiersza Majakowskiego „Dobry stosunek do koni” powinna rozpocząć się z wydaniem jego semantycznych części dla lepszego zrozumienia składu i myśli autora. Pismo może być podzielona na pięć odcinków: opis ulicy, upadek konia, drwi tłum, sympatyczny bohater słabe zwierzę, i wreszcie finał, w którym sam koń wzrosło, a poeta wyraża ideę konieczności żyć i pracować dalej.

Produkt rozpoczyna się krótkim, ale bardzo wyraziste wstępie, w którym Majakowski maluje obraz ulicy zimowym. Osoby z krótkimi wierszami poety natychmiast odtwarza widok czytelnicy mostu, który jest wypełniony pieszych i konia. Autor Specjalna kombinacja liter transmituje dźwięk jego kopyta „grzyba”, „kradzież”, „niegrzeczny”. Więc pozwala swoim czytelnikom, aby usłyszeć jej ruchy i kroki do Coldrock.

krawat

Analiza wiersza „Dobry stosunek do koni” Majakowskiego trzeba kontynuować oznaczenie fabularny obraz autora wypadku – upadku zwierzęcia i późniejszej reakcji przechodniów. Godny uwagi jest fakt, że poeta krótko mówi bezpośrednio o upadku ( „koń na zadzie rozbił”), ale podkreśla bezduszność i obojętność zgromadzonych wokół niej tłum, że nie tylko nie pomóc biednym zwierzęciem, ale pod każdym względem to drażni i mocks. Majakowski gorzko transmituje Drwiny tłum w tych słowach: „śmiech zadzwonił i zazvyakal”, „zaśmiał Kuznetsky”. Oprócz oburzenia w swoim krótkim linie te wyraźnie usłyszał pogardę bohatera do głupich i nieświadomych tłum, który zebrał się gapić w wypadku.

pomysł

Verse „Dobry stosunek do koni” ma głęboko humanistyczną treść, która przejawia się w położeniu lirycznego bohatera. Ten ostatni – jedyny obecny którzy nie tylko dołączył do szyderców, ale sympatyzował z zakażonych zwierząt, wyrażając słowa zachęty i pocieszenia: „Koń nie jest konieczne, koń, słuchać …” Konieczne jest, aby zwrócić uwagę na to, jak dotykając autor opisuje swój wygląd widok z pewnym politowaniem i współczuciem, on na nią patrzy. Wydaje się, że tylko on zauważył łzy i zwrócił uwagę na sposób ona jest wyczerpany i ile cierpienia, a nawet płacz. Te obserwacje również scharakteryzować i liryczny jako człowiek głęboko wrażliwy i subtelny czują ból i niesprawiedliwość świata.

znaczenie

Tak, to bardzo szczególne miejsce w twórczości poematu Majakowskiego trwa „Dobry stosunek do koni.” Tematem tej pracy – nie rewolucyjny patos i humanistyczny patos. Rzeczywiście, zgodnie z zarażonych zwierząt poet niedouczonych ludzi w ogóle, kiedy powiedział, że każdy człowiek jest jak koń. Liryczny bohater – Sam Majakowski, który miał też do czynienia z bardzo często nieporozumienie innych. Jednakże, nie traci optymizmu i odwagi, mówiąc, że powinniśmy dalej żyć, pracować, pracować. Dlatego praca kończy się zwierzęcia nadal sama róża, pomimo drwin i szyderstw tłumu.

Tak więc, w charakteryzacji poeta powinien zawsze uwzględniać jego wiersz „Dobry stosunek do koni.” Główną ideą pracy polega na odwołaniu autora do czytelników, aby nie przechodzić przez cudzym cierpieniem, ale aby pomóc ofierze, aby wspierać go w trudnym momencie, a co to ma znaczyć humanistycznych pism.