286 Shares 6050 views

Epicki rzymski "Cichy przepływ Don": streszczenie rozdziałów

We wsi Veshenskaya urodziła się sowiecka pisarka Michaiła Aleksandrovicza Szolokowa, która na ziemiach Donu. "Quiet Flows the Don", który zostanie podsumowany w artykule, napisał o tym regionie, ojczyźnie dumnych i kochających wolność robotników. W pracy jest zaangażowanych około 800 znaków. Powieść odzwierciedla prawdziwy los rodzin kozackich, skręcany przez żelazną wichurę pierwszej wojny światowej i wojen domowych. Przedstawmy krótkie podsumowanie nowych Cichych Przepływów Don.


Ponad dwustu znaków pojawia się pod ich prawdziwymi nazwami, fakty są tkane w fabułę. Szolokow, który posiadał fenomenalną pamięć, ze skrupulatnością artysty przez około dwadzieścia lat, wymazany z powodu udaru, stworzył "Ciche tory Don". Podsumowanie rozdziałów zostało uzupełnione tysiącami szczegółów. Pisarz był dostępny archiwa: od statystyk do protokołów przesłuchań generałów białego gwardii. Większość bohaterów książki pojawia się pod fikcyjnymi, ale rozpoznawalnymi nazwiskami. Na przykład bracia Shamili (naprawdę – to nie jest nazwisko, ale pseudonim ulicy) – Drozdovs z farmy Pleshaki. Ale kozak Veshenskiego Chernichkin, który zabił komisarza, jest przedstawiony w powieści pod dziwną nazwą, a nie na próżno. W rzeczywistości jest on imieniem Borshchov, a aktem jest wyrok za wykonanie ukaranych Kozaków. Jeśli rzeczywiście przebieg rzeczy pojawiłby się, osoba została zastrzelona. Prototyp Grigorij Melekhov służył Kharlampi Vasilievichowi Ermakovowi, którego autor znał osobiście.

Spróbujmy opisać fragmentarycznie "Ciche przepływy Don". Podsumowanie rozdziałów zawiera opis rodzaju Grigorii, poczynając od Porfiry Melekhov – dziadka, żonaty z turecką kobietą. Czułym gospodarzem jest jego ojciec, Pantelei Prokofievich, uważna i pracowita matka, Vasilisa Ilinichna. Rodzice wychowali synów Grzegorza, Piotra i córki Dunyashy. Mała Grigoria zakochuje się w żonie sąsiada Stepana Astakhova – Aksyna, podobnie, wiedząc, że jej mąż oszukuje chłopców, odpowiada Gregory z wzajemnością. Pantelei Prokofievich postanawia oddzielić kochanków, poślubiając syna w kozaku Natalia Korshunova. Z tej podeptanej miłości zaczyna poznawać życie Gregory'ego.

W drugiej części powieści, Gregory opuszcza swoją żonę, pomimo protestów swoich rodziców, których lubiła synowa. Oni z Aksiną opuszczają gospodarstwo i są organizowane przez robotników od właściciela ziemskiego. Aksyna rodzi córkę. Gregory wzywa do służby, bo pieniądze kupuje konia, Pantelei Prokofievich daje resztę sprzętu. Opuszczona żona Natalia próbuje zabić się kosą, ale po spędzeniu ponad sześciu miesięcy między życiem a śmiercią, pozostaje żyć. To kończy "spokojny" Cichy przepływ Donu. Krótka treść, zaczynając od trzeciego rozdziału, ma charakter frontowy, główny bohater jest boleśnie przyzwyczajony do krwawego życia wojny. Obowiązujące moralne zasady nie pozwalają Grigoremu na dokonywanie nisko czynów. Nieustraszająco buntuje się przeciwko Kozakom, którzy zostali brutalnie bezczynni, którzy gwałcili pokojówkę do Francji i próbowali zastrzelić kozaka Chubatogo za bezsensowne okrucieństwo wobec więźniów. W walce Melekhov zostaje poważnie ranny, a dom pogrzebowy przychodzi do domu rodziców. Ale dwa tygodnie później jest list z frontu z bratem Peter, mówiący, że Grigorica żyje i nagrodzony za ocalenie oficera. W tym czasie w ramionach Aksinyy z gorączki szkarlatnej śmierć córki Grigorii Tatiana. Syn właściciela, Jewgienij Listnitsky, wysłany na urlop na ranie, wchodzi w kontakt z nią. Wracając na rekolekcje, Grigory bierze go batem, a Aksyna powraca do Natalii.

Czwarta część powieści jest również frontem. Pułk jest obsługiwany przez wirtuoza maszynistka Bunchuk, tajnego członka RSDLP, za zasługi wojskowe, otrzymując stopień oficera. Warto zwrócić szczególną uwagę na czołowy bohaterstwo Grigoriusza Melekowa. Jego miejsce w szeregu pułku jest teraz w pobliżu baneru. Pełny łuk krzyży św. Jerzego i cztery medale zdobią klatkę piersiową bohatera. Ku czci Kozaka dla niego teraz – to jest główna sprawa, śmiało penetruje i rozbija austriackie tyły, żarty i szaleństwa. Jednocześnie czuje, że wojna ukradła mu swój stary uśmiech, rozumie, że po krwawym wojsku trudno mu wejrzeć w czyste oczy dziecka. Armia jest niezadowolona z przywództwa rządu Kerenskiego. W Petrogradie jest rewolucja.

Piąta część jest powojenna. Kozacy powracają do wioski. Ale wśród nich nie ma dawnej jedności. Grigorij początkowo przyłącza się do sympatycznych bolszewików. W walce o wioskę, dzięki działaniu dwustu jeźdźców kierowanych przez Grzegorza, Czerwoni zdobywają zwycięstwo, zdobywając czterdzieści mężczyzn. Ale przewodniczący komisji, Podtyolkov, strzela ich. Gregory po tym mówi już o bolszewików. Wiosną 1918 r. Wśród kozaków dzieli się: Verhodonianie stoją na rzecz Czerwonych, niższe klasy są przeciwne. Bracia Melczewowa służą w armii generała Kornilowa. Cichy Don wstał. Podsumowanie rozdziałów jest dokumentem dalszym. Generał kozacki nie otrzymuje poparcia od aroganckiego Denikina, armia Kornilova jest skazana. Przekraczamy powieść. Jego szósta do ósmej części przedstawia obraz wojny domowej o Donie. Brat Peter umiera. Pantelei Prokofievets umiera na tyfus. Ilinichna w ostatnim roku życia zabiera Aksynyę jako żonę swego syna Grigorię. Młody Melekow, walczący z Czerwonymi, umiejętnie dowodzą całą kolekcją kozaków. Wracając do rodziny, okazuje się, że jest prześladowanym mężem siostry Dunyashki, przewodniczącej Komitetu Rewolucyjnego, uciekającej przed masakrami Czerwonych, sąsiaduje z gangiem. Po jego porażce decyduje się na ucieczkę z Aksiną, ale natknęli się na czerwone przysłowie. Nieprzerwany pocisk zabija Aksienę.

Scena żalu Grigori, w którym ujrzał olśniewające czarne słońce, jest jednym z najbardziej przekonujących w literaturze światowej. Wracając do progu domu, rodzi swego syna Miszczkę – jedyną pozostałą rodzimą duszą. Tylko dziecko i inna miłość do ojczystej krainy mogą ocalić tę zagubioną osobę, okaleczoną przez żelazną epokę człowieka. Na takiej przekłuwającej płycie Cicha płynie Don. Podsumowanie rozdziałów przyniesie większy efekt rozumienia, jeśli zostanie uzupełniony cytatami. Ale najlepiej, oczywiście, nadal musisz przeczytać książkę.

W powieści następuje przerwa w społeczności Kozaków – stulecia istniejącego mechanizmu zachowania chrześcijańskiej państwowości. Bohaterem powieści – Grigorym Melekowem – jest z pewnością jasny charakter, jest całkiem, szczery, czuje się zarówno robotnikiem, jak i rycerzem, widzimy prawdziwy charakter Don Kozaka. Z kolejnym przełomem historii, tacy ludzie, jak Grigorie, byliby twierdzą państwa rosyjskiego, chlebowicami jego nowej chwały. Ale Sholokow – artysta wprowadza go w żelazną erę XX wieku, okrutnie, depcząc ludzi, ich uczucia, zrywają nadzieje. Praca Michaiła Szolokowa jest tak wielostronna, że z próbą wyciągnięcia wniosków o verst jest niewypłacalny. Oto wnioski – jak w lesie grzybów. Każdy może znaleźć coś dla siebie. Zalecamy czytelnikom, aby nie czytali "Quiet Don". Wszakże takie wydarzenia, odbywające się pośród obywateli, są objęte przez moskiewskiego Boris Leonidowicza Pasternak w powieści Doktorze Zhivago. Oba te książki, echo sobie nawzajem w epoce w nich otaczającej, odzwierciedlające realistyczny obraz cierpienia i nędzy, wciąż uczą miłości do Ojczyzny. Wszakże, jak słyszysz słowa Zhivago, prawdziwy człowiek musi dzielić los swojego kraju!