891 Shares 1217 views

„Śmierć Sardanapala” – obraz śmierci Pagan

Delikatna i prowadzone w jego rozpraszania brzydki życie legendarnego króla Asyrii i Niniwa Sardanapala. Stało się to w VII wieku pne. e. Medowie, Starożytne ludzie indoeuropejskie, oblegający to kapitał na okres dwóch lat. Widząc, że nie przeżyje oblężenie i umierają, król zdecydował, że wrogowie niczego nie powinien dostać. On chce iść? Bardzo proste. Weźmie truciznę, a wszystko inne jest nakazał spalić.


Śmierć Sardanapala – apoteoza pogańskiej postrzegania świata. Pogańskie obrzędy wśród wszystkich narodów były prawie takie same. Pan umiera, a za nim do podziemi, których należy przestrzegać przez żonę, konkubin, konie, urzędników, naczynia, i że był tak genialny istnienie po śmierci.

Historia malarstwa Ezhena Delakrua

Sześć lat po opublikowaniu dramatu Byrona „Sardanapala” Ezhen Delakrua tworzy w 1827 roku duży rozmiar (392 x 496 cm) obraz „śmierć sardanapala”. Według legendy, tyran był król Niniwy i Asyrii. Rządził Babylon (w przeciwnym razie Bab-el, że wszystkie języki semickie oznacza „Brama Boga”) na prośbę brata Assurbanipala. Epizod, kiedy miasto było oblężone o spadać, postanowił napisać romantyczny Delacroix.

Co jest przedstawione na płótnie

Nieustraszony i bezwzględny tyran, który, aby nie doświadczyć męki, już zdecydowaliśmy się na truciznę, napisał artysta, który podróżował na Wschodzie, i przepojona wizji świata. Na czele malarza dokonał masakry nagich kobiet, koni i eunuchów. Cała ta akcja odbywa się w pałacu, który spali ludzi, zwierząt, szaty, złoto i srebro. Sardanapala śmierć należy pamiętać przez wieki. To nie jest miejsce do użalania się nad sobą. Serene tylko satrapa, wszystkie inne znaki wiją się w agonii i próby oporu. Ale stos gotowy (zarośla przygotowane, i to jest widoczne w prawym górnym rogu). Obumrze i ulubiona konkubina Mirra. Dała wielki zaszczyt – jej prochy mieszały się z popiołów linijki. Taki wspaniały być śmierć sardanapala według własnej decyzji.

Jasny i imponująca akcja ma na celu przedstawić Delacroix. Krytycy swego czasu odrzucił obraz „Śmierć Sardanapala”. Opis obrazu podanym powyżej. Nie lubię przemocy i odrzucenie piękna, które następnie triumfował w obrazach Ingres. Oceniliśmy go właściwie tylko Victor Hugo i później C. Baudelaire.

kompozycja

Cała akcja rozwija oświetlone ukośnie od góry do dołu, od lewej do prawej. Kompozycja składa się z wielu cyfr. Zdominowany przez szkarłat łóżku leżąc na nim w idealnym spokoju despoty. On prawie dotyka stóp głowicy słonia z połamanymi kłami. Blisko prawej i lewej stronie są ciała kobiet. Ukośne wykończenia gotowanie na śmierć nagich konkubin, które umięśnione niewolnika załamał ręce za plecami. Już podniósł sztylet. Na lewo od tej sceny czarny niewolnik przygotowuje umrzeć opór przestraszony pięknego konia z pomysłowymi i piękny kubek. „Śmierć Sardanapala” jest urządzony z serią morderstw. W prawym dolnym rogu widać mężczyznę, który bezskutecznie błaga króla o łaskę. Gorny prawy człowiek preferuje się powiesić, ale nie boleśnie umiera z powodu oparzeń. Tiran absolutnie spokojny. On przyniósł tacę do pięknej słoik kielich trucizny dla niego. Weźmie go w dowolnym momencie. mieszka skład i ruchy, dodaje realizmu do całego obrazu: strach niewolników, biernego króla, tłumiącymi horror emanującego z katów.

Kontrast światła i koloru

Obraz jest zdominowany przez czerwony kolor ognia i krwi. Tło ciemności, w porównaniu z pierwotnym światła i szkarłat wlać centralny przekątną na której wybielania liczne ciała kobiet. Wszystko oprawione w złoto rozrzucone cenny klejnot. Ciepły kolor obrazu podkreśla bliskość wszystkich zbliżającym się ognia. Wygląda na to bliżej, „Śmierć Sardanapala”. Analiza obrazu mówi, że wygaśnięcie życia – jest siłą napędową pracy. Obraz został postrzegana niejednoznacznie.

Najbardziej romantyczny obraz Delacroix „Śmierć Sardanapala” zostały dawno zapomniane i nabyte tylko przez Luwr w 1921 roku.