639 Shares 8683 views

Pierwszy na świecie telefon komórkowy

Komunikacja mobilna, działająca obecnie na całym świecie, jest tradycyjnie uważana za stosunkowo nowy wynalazek. Jednak pierwsze wczesne koncepcje organizacji infrastruktury łączności komórkowej pojawiły się na początku XX wieku. Na pytanie, w jakim kraju pojawiły się pierwsze telefony komórkowe, a kiedy trudno jest jednoznacznie odpowiedzieć. Ale jeśli spróbujesz to zrobić, jakie fakty na temat rozwoju komunikacji telefonicznej z użyciem sprzętu radiowego należy najpierw zbadać? Na podstawie jakich kryteriów należy przypisać telefonom komórkowym?


Historia telefonów komórkowych: podstawowe fakty

Aby odpowiedzieć na pytanie – kto wymyślił pierwszy telefon komórkowy na świecie, możemy przede wszystkim zapoznać się z historią tworzenia odpowiednich urządzeń komunikacyjnych.

Koncepcje i prototypy urządzeń komunikacyjnych, z funkcjonalnego punktu widzenia, blisko telefonów komórkowych, zaczęły być dyskutowane w różnych środowiskach (naukowych, inżynieryjnych) już w początkach XX wieku. Sam telefon komórkowy jako środek komunikacji abonenckiej sugerował w końcu lat siedemdziesiątych opracowanie laboratorium Bell Laboratories należącego do jednego z największych amerykańskich korporacji – AT & T. Wśród pierwszych państw skuteczne wdrożenie komercyjnych systemów komunikacji mobilnej jest Finlandia. W ZSRR rozwijały się również mobilne systemy komunikacyjne.

Ale które państwo wyprzedziło resztę we wprowadzaniu telefonów komórkowych?

Bardziej użyteczne byłoby dokładniejsze zapoznanie się z sowieckimi wynalazkami – zapoznanie się z faktami na ich temat pozwoli nam zrozumieć, kiedy pierwszy telefon komórkowy pojawił się na świecie iw jakim kraju.

Tworzenie telefonu komórkowego: radzieckie doświadczenie

Podczas Wielkiej Wojny Ojczyźnianej pomysł stworzenia specjalnego urządzenia, monopola, zaproponował sowiecki naukowiec Georgii Ilich Babat. To urządzenie miało być przenośnym telefonem działającym w trybie automatycznym. Zakładano, że będzie działać w zakresie 1-2 GHz. Podstawowa cecha urządzenia proponowanego przez GI. Babat, miał zapewnić transmisję głosu poprzez rozgałęzioną sieć specjalnych falowód.

W 1946 r. G. Shapiro i I. Zakharchenko zaproponowali zorganizowanie systemu radiotelefonicznego, w którym urządzenia do odbioru i przekazywania głosu powinny być umieszczane w samochodach. Zgodnie z tą koncepcją, podstawą infrastruktury łączności ruchomej powinny być istniejące stacje miejskie, uzupełnione specjalnym wyposażeniem radiowym. Jako identyfikator subskrybenta zamierzano używać specjalnych znaków zaproszenia.

W kwietniu 1957 r. Sowiecki inżynier Leonid Iwanowicz Kuprijanowicz stworzył prototyp urządzenia komunikacyjnego – radiotelefonu LK-1. To urządzenie miało zasięg około 30 km i miało znaczną masę – około 3 kg. Mógł zapewnić komunikację poprzez interakcję z specjalną centralką PBX, która może być podłączona do linii miejskich. Następnie telefon został poprawiony. Tak, L.I. Kupriyanovich znacznie zmniejszyć wagę i wymiary urządzenia. W zaktualizowanej wersji rozmiar urządzenia był w przybliżeniu równy wartości 2 pól papierosów ułożonych jedna na drugiej. Waga radiotelefonii wynosiła około 500 gramów wraz z baterią. Obliczono, że sowiecki telefon komórkowy znajdzie szerokie zastosowanie w gospodarce narodowej, w życiu codziennym i stanie się przedmiotem osobistego użytku obywateli.

Radiotelefon LI Kuprijanowicz nie tylko pozwalał na wykonywanie połączeń, ale także zaakceptowanie ich – pod warunkiem, że nadał im numer osobisty, a także do korzystania z infrastruktury umożliwiającej przesyłanie sygnałów z automatycznej centrali telefonicznej do automatycznych stacji telefonicznych, a od nich – urządzeń abonenckich.

Badania w dziedzinie komunikacji mobilnej przeprowadzono także w innych krajach socjalistycznych. Na przykład w 1959 r. Bułgarski naukowiec Hristo Bachvarov opracował urządzenie mobilne podobne do podstawowej zasady z telefonem LI. Kupriyanovich, i opatentował to.

Czy można powiedzieć, że pierwszy światowy telefon komórkowy został wynaleziony w ZSRR lub w innych krajach socjalistycznych?

Kryteria przydzielania urządzeń do telefonów komórkowych

Przede wszystkim należy określić, co należy rozważyć w rzeczywistości telefon komórkowy. Zgodnie ze wspólną definicją, należy to uznać za urządzenie, które:

– kompaktowy (człowiek może go nosić);

– współpracuje z wykorzystaniem kanałów komunikacji radiowej;

– umożliwia jednemu abonentowi zadzwonić pod inny numer przy użyciu unikatowego numeru;

– w pewien sposób zintegrowany z przewodowymi sieciami telefonicznymi;

– publicznie dostępne (łączność nie wymaga zgody od właściwego organu i jest ograniczona do zasobów finansowych i infrastruktury abonentów).

Z tego punktu widzenia wciąż nie wymyślono pełnoprawnego telefonu komórkowego w Związku Radzieckim. Oczywiście powyższe kryteria określania telefonu komórkowego nie mogą być uznane za uniwersalne. A jeśli jeden z nich zostanie usunięty w szczególności z dostępności i zwartości, reszta systemu radzieckiego "Altai" może być odpowiednia. Rozważmy jego funkcje bardziej szczegółowo.

Radzieckie doświadczenie w rozwoju łączności ruchomej: system Altai

Badając pytanie, który jest pierwszym telefonem komórkowym na świecie, warto zapoznać się z podstawowymi informacjami dotyczącymi odpowiedniego systemu komunikacji. Na podłączonych do niego urządzeniach w zasadzie dostępne były wszystkie znaki telefonu komórkowego, z wyjątkiem ogólnej dostępności. Ten system:

– działał na zasadzie łączności radiowej ;

– pozwoliłoby jednemu rozmówcy nazywać innych przez numery;

– został zintegrowany w pewien sposób z sieciami miejskimi.

Ale nie było dostępne publicznie: listy abonentów zostały zatwierdzone na szczeblu departamentu. System "Ałtaj" został uruchomiony w latach sześćdziesiątych w Moskwie, aw latach siedemdziesiątych XX wieku został wdrożony w ponad 100 miastach ZSRR. Aktywnie używany podczas Igrzysk Olimpijskich w 1980 roku.

W ZSRR istniały plany stworzenia mobilnego systemu komunikacyjnego, do którego wszyscy mogliby się połączyć. Ale w związku z ekonomicznymi i politycznymi złożonościami w połowie lat 80. prace nad rozwojem tej koncepcji zostały ograniczone.

W poradzieckiej Rosji wprowadzono zachodnie standardy komunikacji komórkowej. W tym czasie już przez długi czas dawały komunikację między urządzeniami, które można by nazwać pełnoprawnymi telefonami komórkowymi. Będziemy studiować, jak odpowiadały sobie normy na Zachodzie. To znowu pomoże nam odpowiedzieć na pytanie, gdzie i kiedy pojawił się pierwszy na świecie telefon komórkowy.

Historia mobilnej komunikacji w Stanach Zjednoczonych

Jak zauważyliśmy na początku artykułu, prototypy telefonów komórkowych na Zachodzie zaczęły pojawiać się na początku XX wieku. W latach trzydziestych i czterdziestych rozpoczął się prawdziwy rozwój. W 1933 r., Między pojazdami policji w Nowym Jorku, komunikacja mogłaby zostać przeprowadzona przy użyciu nadajników radiowych półdupleksowych. W 1946 roku w Missouri uruchomiona została sieć komórkowa, w której prywatni abonenci mogli komunikować się ze sobą za pomocą urządzeń radiowych z mediacją operatora. W 1948 r. Stan Indiana został uruchomiony infrastruktura, umożliwiając jeden abonent dzwonić już w trybie automatycznym.

Czy możemy powiedzieć, że w Stanach Zjednoczonych wymyślono pierwszy telefon komórkowy na świecie? Jeśli weźmiemy pod uwagę kryteria przypisania radiotelefonu do urządzenia odpowiedniego typu, tak, możemy tak powiedzieć, ale w odniesieniu do późniejszych wydarzeń w Stanach Zjednoczonych. Faktem jest, że zasady jego działania w amerykańskich sieciach komórkowych z lat czterdziestych były bardzo dalekie od tych, które charakteryzują nowoczesne sieci komórkowe.

Systemy takie jak te, które były rozmieszczone w stanach Missouri i Indiana w latach czterdziestych miały znaczne ograniczenia częstotliwości i kanałów. Nie zezwalało to na równoczesną łączność wielu abonentów z sieciami komórkowymi. Rozwiązanie tego problemu zostało zaproponowane przez specjalistę Bella D. Ringa, który zaproponował dzielenie obszaru propagacji sygnału radiowego na komórki lub komórki, które byłyby tworzone przez specjalne stacje bazowe działające na różnych częstotliwościach. Ta zasada w zasadzie realizowana jest przez nowoczesne podmioty gospodarcze. W praktyce koncepcja D. Ringa została wdrożona w praktyce w 1969 roku.

Historia mobilnej komunikacji w Europie i Japonii

W Europie Zachodniej pierwsze systemy telefoniczne wykorzystujące sprzęt radiowy zostały przetestowane w 1951 roku. W latach 60. XX wieku prace w tym kierunku były prowadzone w Japonii. Warto zauważyć, że japońscy deweloperzy stwierdzili, że optymalna częstotliwość wdrażania mobilnej infrastruktury komunikacyjnej wynosi 400 i 900 MHz. Obecnie częstotliwości te należą do głównych, które są wykorzystywane przez operatorów komórkowych.

Finlandia stała się jednym z najbardziej rozwiniętych krajów pod względem wprowadzania zmian w dziedzinie organizacji funkcjonowania sieci komórkowej o pełnym znaczeniu. W 1971 r. Finowie zaczęli rozmieszczać komercyjną sieć komórkową, której zasięg do 1978 r. Osiągnął rozmiary całego kraju. Czy to oznacza, że w Finlandii pojawił się pierwszy telefon komórkowy na świecie, działający zgodnie z nowoczesnymi zasadami? Istnieją pewne argumenty przemawiające za tym założeniem: w szczególności ustalono, że faktycznie rozmieszczono odpowiednią infrastrukturę przez fińskie korporacje telekomunikacyjne w skali kraju, ale zgodnie z tradycyjnym punktem widzenia takie urządzenie pojawiło się w USA. Główną rolę w tym, jeśli weźmiemy pod uwagę popularną wersję, zagrał Motorola.

Koncepcje komunikacji komórkowej firmy Motorola

We wczesnych latach 70-tych w Stanach Zjednoczonych była bardzo trudna konkurencja między dostawcami usług a wyposażeniem w obiecującym segmencie rynku – w dziedzinie łączności komórkowej. Głównymi konkurentami były korporacje AT & T i Motorola. Jednocześnie pierwsza firma koncentrowała się na wdrażaniu systemów komunikacji samochodowej – tak na przykład, jak korporacje telekomunikacyjne w Finlandii, a druga – na temat wprowadzenia kompaktowych urządzeń, które może przewozić każdy abonent.

Druga koncepcja wygrała, a na jego podstawie Motorola zaczęła wdrażać w pełni nowoczesną komórkową sieć używającą kompaktowych urządzeń. Pierwszy na świecie telefon komórkowy w ramach infrastruktury Motorola, zgodnie z tradycyjnym podejściem, został wykorzystany jako urządzenie abonenckie W 1973 r. Po 10 latach w Stanach Zjednoczonych uruchomiono pełnoprawną sieć handlową, która mogłaby łączyć zwykłych Amerykanów.

Zastanów się, jaki był pierwszy telefon komórkowy na świecie, według popularnego punktu widzenia, inżynierowie amerykańskiej firmy Motorola.

Pierwszy telefon komórkowy: funkcje

Chodzi o urządzenie Motorola DynaTAC. Ciężar około 1,15 kg. Jego rozmiar wynosił 22,5 x 12,5 x 3,75 cm, znajdowały się klawisze numeryczne do wybierania numeru, a także dwa specjalne przyciski do wysyłania rozmów, a także przerwania rozmowy. Urządzenie miało baterię, dzięki której mogłaby funkcjonować w trybie oczekiwania na połączenia przez około 8 godzin, a w trybie rozmowy – około 1 godziny. Ładowanie baterii pierwszego telefonu komórkowego potrzebowało więcej niż 10 godzin.

первый в мире мобильный телефон? Jak wygląda pierwszy na świecie telefon komórkowy? Zdjęcie urządzenia znajduje się poniżej.

Następnie firma Motorola wydała wiele ulepszonych wersji tego urządzenia. Jeśli mówimy o sieci handlowej Motorola – pierwszy telefon komórkowy na świecie został stworzony dla odpowiedniej infrastruktury w 1983 roku.

Chodzi o urządzenie Motorola DynaTAC 8000X. Ważenie tego urządzenia wynosi około 800 gramów, jego wymiary były porównywalne z pierwszą wersją urządzenia. Warto zauważyć, że w jego pamięci może być zapisanych 30 numerów abonentów.

Kto wynalazł pierwszy telefon komórkowy?

Spróbujmy odpowiedzieć na nasze główne pytanie – kto wynalazł pierwszy na świecie telefon komórkowy. Historia rozwoju łączności telefonicznej przy użyciu urządzeń radiowych sugeruje, że pierwsze urządzenie, które w pełni odpowiada kryteriom nadawania telefonów komórkowych, które dziś są ważne, zostało wymyślone przez firmę Motorola w Stanach Zjednoczonych i pokazane światu w 1973 roku.

Niewłaściwe byłoby jednak powiedzieć, że ta korporacja wprowadziła zasadniczo nowy rozwój. Telefony komórkowe – w tym sensie, że były sprzętem radiowym i zapewniały komunikację między subskrybentami na niepowtarzalnym numerze – były wówczas używane w ZSRR, Europie, Japonii. Jeśli mówimy o tym, kiedy pierwszy komercyjny telefon komórkowy na świecie został skomercjalizowany – firma, która ją rozwinęła, uruchomiła w 1983 r. Odpowiednią działalność, niż później, w Finlandii, podobne projekty zostały wdrożone.

W związku z tym Motorola słusznie uznaje pierwszy, który oferował telefon komórkowy w nowoczesnym sensie – w szczególności, działając na zasadzie dystrybucji stacji bazowych dla komórek, a także o zwartej formie. Jeśli zatem porozmawiamy o tym, gdzie został wynaleziony pierwszy telefon komórkowy na świecie, w jakim kraju – jako przenośne, kompaktowe urządzenie wchodzące w skład infrastruktury łączności komórkowej byłoby słuszne ustalenie, że Stany Zjednoczone stały się danymi.

Jednocześnie warto zauważyć, że sowiecki system "Ałtaj" funkcjonował całkiem pomyślnie i bez wprowadzania technologii amerykańskiego modelu. Inżynierowie z ZSRR wykazali w zasadzie możliwość rozmieszczenia w komórce infrastruktury łączności ruchomej w skali krajowej bez stosowania zasad rozdziału stacji bazowych przez komórkę.

Możliwe, że bez problemów gospodarczych i politycznych lat 80., ZSRR wprowadzi własne sieci komórkowe, działające na podstawie koncepcji alternatywnych dla amerykańskich i nie działałyby gorsze. Jednak faktem jest, że dzisiaj w Rosji stosowane są na świecie standardy łączności komórkowej, które oferowały i sprzedały pierwsze telefony komórkowe.

Należy zauważyć, że system "Altai" faktycznie funkcjonował do 2011 roku. Tak więc, radzieckie osiągnięcia inżynieryjne od dłuższego czasu pozostały istotne, co może wskazywać, że mogą one, z niezbędnym wyrafinowaniem, stanowić godną konkurencję na zagraniczne koncepcje budowania infrastruktury łączności komórkowej.

Podsumowanie

Więc kto wynalazł pierwszy na świecie telefon komórkowy? Trudno odpowiedzieć na to pytanie na krótko. Jeśli telefon komórkowy jest rozumiany jako kompaktowy sprzęt radiowy abonenta zintegrowany z sieciami miejskimi, działający na zasadzie komórkowej i dostępny dla wszystkich użytkowników, prawdopodobnie ta infrastruktura została po raz pierwszy wprowadzona przez amerykańską firmę Motorola.

сотовых сетях — то таковые, вероятно, в масштабе всего государства были внедрены в Финляндии, однако с применением устройств, ориентированных на размещение в автомобилях. Jeśli mówimy o pierwszych komercyjnych sieciach komórkowych – to prawdopodobnie w skali kraju wprowadzono w Finlandii, ale z użyciem urządzeń przeznaczonych do umieszczania w samochodach. Niekomercyjne zamknięte sieci komórkowe zostały również z powodzeniem wdrożone, w skali kraju, w ZSRR.