899 Shares 2486 views

Amerykańskie okręty podwodne: lista. Projekty atomowych okrętów podwodnych

Marynarka wojenna dla każdego kraju jest potężnym geopolitycznym odstraszaczem. A flota okrętów podwodnych z własnej obecności wpływa na stosunki międzynarodowe i eskalację konfliktów. Jeśli w XIX wieku granica brytyjska była określona przez stronę swoich żołnierzy wojskowych, w 20 wieku marynarka Stanów Zjednoczonych Ameryki stała się liderem Oceanu Świata. I amerykańskie okręty podwodne odegrały w tym rolę.


Podstawowe znaczenie

Flota podmorska staje się coraz ważniejsza dla Ameryki. Historycznie teren kraju był ograniczony granicami wody, co utrudniało ukrycie wroga. Wraz z pojawieniem się nowoczesnych łodzi podwodnych podwodnych i "rakiet podmorskich" na świecie granice te stają się coraz bardziej iluzoryczne dla Ameryki.

Wzmożona sprzeczność stosunków międzynarodowych z krajami muzułmańskimi stanowi rzeczywiste zagrożenie dla życia obywateli amerykańskich. Irańscy islamiści nie poddają się próbie zdobycia rakiety podmorskiej i jest to zagrożenie dla wszystkich nadmorskich ośrodków Ameryki. W tym przypadku zniszczenie będzie ogromne. Tylko ten sam przeciwnik może oprzeć się atakowi już pod wodą.

Obecny prezydent USA, Donald Trump, podczas pierwszego wywiadu, zauważył, że zamierza dalej zwiększyć flotę podmorską USA. Ale pod jednym warunkiem – spadkiem jego wartości. Warto zastanowić się nad korporacjami, które budują amerykańskie okręty podwodne zasilane energią jądrową. Jest już precedens. Po tym, jak Donald Trump powiedział, że zwróci się do Boeinga z propozycją tańszych myśliwców, Lockheed Martin obniżył koszt myśliwca F-35.

Siła bojowa

Dzisiaj amerykańskie okręty podwodne mają przeważnie źródła energii jądrowej. Oznacza to, że podczas wykonywania operacji ograniczenia w zdolności bojowej będą tylko w ilości żywności i wody na pokładzie. Największą klasą okrętów podwodnych jest "Los Angeles". Jest to łódź z trzeciej generacji o pojemności 7 ton, głębokość zanurzenia do 300 metrów i kosztująca około 1 miliona dolarów. Jednak w chwili obecnej Ameryka zastępuje je łodziami klasy IV generacji, bardziej wyposażonymi i wartymi 2,7 miliona dolarów. Ta cena jest uzasadniona cechami bojowymi.

Kompozycja walka

Dzisiaj, Marynarka USA jest w czołówce zarówno pod względem ilości, jak i wyposażenia broni wojennej. Marynarka USA obejmuje 14 strategicznych okrętów podwodnych i 58 okrętów wielofunkcyjnych.

Flota okrętów podwodnych amerykańskich wojsk wyposażona jest w dwa rodzaje okrętów podwodnych:

  • Oceaniczne łodzie balistyczne. Okręt okrętowy głębinowy, którego celem jest dostarczenie broni do punktu oznaczania i produkcji rakiet balistycznych. Innymi słowy, są nazywane strategicznymi. Bronie obrony nie są reprezentowane przez silną siłę ognia.
  • "Łodzie to łowcy". Szybkie łodzie, których cele i zadania są wszechstronne: dostarczanie pocisków wycieczkowych i sił pokojowych do stref konfliktowych, ataków pioruna i zniszczenia sił wroga. Takie okręty podwodne są nazywane wielofunkcyjnymi. Ich specyficzność – szybkość, manewrowość i poufność.

Początek rozwoju żeglugi podwodnej w Ameryce zaczyna się od połowy ubiegłego wieku. Objętość artykułu nie zakłada takiej tablicy informacji. Skupimy się na arsenale atomowym, które powstało po zakończeniu II wojny światowej. Przeprowadzony zostanie krótki przegląd podwodnego arsenału atomowego Sił Zbrojnych Ameryki, przy zachowaniu zasady chronologicznej.

Pierwsza eksperymentalna atomowa

W Connecticut, w stoczni Groton w styczniu 1954 r., Uruchomiono pierwszy amerykański okręt podwodny Nautilus (USS Nautilus) o wyporności około 4000 ton i długości 100 metrów. Przez rok podróżowała po raz pierwszy. To był Nautilus w 1958 roku, który po raz pierwszy pod wodą biegunem północnym, który niemal skończył się tragizmem – awarią peryskopu z powodu awarii systemów nawigacyjnych. Była to eksperymentalna i jedyna w swoim rodzaju torpeda o konstrukcji sonarowej w dziobie i torpedy z tyłu. Okręt podwodny "Barracuda" (1949-1950) pokazał, że to miejsce jest najbardziej udane.

Atomowe amerykańskie okręty podwodne należą do inżyniera okrętu, tylnego admirała Heimana George'a Rickovera (1900-1986).

Kolejnym projektem pilotażowym był USS Seawolf (SSN-575), który również został wydany w jednym egzemplarzu w 1957 roku. Miał reaktor z ciekłym metalem jako czynnik chłodzący w obwodzie pierwotnym reaktora.

Pierwsza seryjna atomowa

Szereg czterech okrętów podwodnych, zbudowanych w latach 1956-1957 – "Skate" (USS Skate). Byli częścią amerykańskich sił zbrojnych i zostali odesłani pod koniec lat osiemdziesiątych.

Szereg sześciu łodzi – "Skipjack" (1959). Do roku 1964 jest to największa seria. Łodzie miały "albakore" formę kadłuba i najwyższą prędkość przed seriami Los Angeles.

W tym samym czasie (1959-1961) uruchomiono w pięciu – George Washingtonie wyspecjalizowaną serię łodzi napędzanych energią jądrową. Ta łódź jest pierwszym projektem balistycznym. Na każdej łodzi było 16 pocisków rakietowych na pociski Polaris A-1. Dokładność fotografowania została zwiększona przez higroskopijny stabilizator rolki, co zmniejsza amplitudę do głębokości 50 metrów pięć razy.

Następnie, podwodne projekty jądrowe podążały za jednym eksperymentalnym egzemplarzem serii Triton, Halibut, Tullibe. Amerykańscy projektanci eksperymentowali i doskonali systemy nawigacyjne i systemy energetyczne.

Duża liczba wielofunkcyjnych łodzi, zastępujących Skipjack, składa się z 14 atomowych okrętów podwodnych Treaher, a ostatni wycofano z eksploatacji w 1996 roku.

Seria Benjamin Franklin to okręty podwodne typu przewoźnika rakietowego Lafayette. Początkowo byli uzbrojeni w pociski balistyczne. W latach siedemdziesiątych zostały one uzbrojone w pociski Posejdona, a następnie na Trident 1. Dwanaście statków serii Benjamin Franklin w roku 1960 włączono do floty strategicznych przewoźników rakietowych o nazwie "41 na straży wolności". Wszystkie statki tej floty zostały nazwane po postaciach historii amerykańskiej.

Największą serię – USS Sturgeon – wielofunkcyjnych okrętów podwodnych stanowią 37 łodzi podwodnych utworzonych w latach 1871-1987. Cechą wyróżniającą jest obniżony poziom hałasu i czujniki do nawigacji lodowej.

Łodzie służące do US Navy

W latach 1976-1996 marynarka była wyposażona w wielofunkcyjne łodzie typu Los Angeles. Produkuje się 62 łodzie tej serii – jest to najliczniejsza seria wielofunkcyjnych łodzi podwodnych. Uzbrojenie torpedy i pionowych wyrzutni rakiet typu Tomahawk z systemami powrotu. Dziewięć łodzie klasy Los Angeles uczestniczyły w wojnie w Zatoce Perskiej. Reaktory GE PWR S6G o mocy 26 MW są zaprojektowane przez General Electric. To z tej serii, że tradycja zaczyna nazywać łodzie nazwane po miastach Ameryki. Dzisiaj, w Marynarce USA, 40 żołnierzy tej klasy jest na boisku.

Szereg strategicznych okrętów podwodnych, wyprodukowanych w latach 1881-1997, składa się z 18 okrętów podwodnych z pociskami balistycznymi na pokładzie – serii Ohio. Okręt podwodny tej serii jest uzbrojony w 24 międzykontynentalnych pocisków balistycznych z indywidualnymi wskazówkami. Dla ochrony są uzbrojone w 4 torpedy. "Ohio" to okręt podwodny, który stanowi podstawę ofensywnych sił US Navy, 60% czasu na morzu.

Ostatni projekt okrętów podwodnych jądrowej wielofunkcyjnej łodzi podwodnej trzeciej generacji "Sivulf" (1998-1999). Jest to najbardziej tajny projekt US Navy. Został nazwany "wyrafinowanym Los Angeles" na specjalne cisza. Ukazał się i zniknął bez obserwowania radaru. Powodem jest specjalna powłoka dźwiękochłonna, awaria śruby na korzyść silnika typu strumienia wody i szerokie wprowadzenie czujników hałasu. Taktyczna prędkość 20 węzłów sprawia, że jest głośno jak "Los Angeles", stojąc na stacji dokującej. W sumie są trzy łodzie z tej serii: "Сивулф", "Connecticut" i "Jimmy Carter". Ten ostatni został oddany do użytku w 2005 r., A ta łódź jest kontrolowana przez terminatora w drugim sezonie serialu telewizyjnego Terminator: Kroniki Sarah Connor. To znowu potwierdza fantastyczną naturę tych łodzi, zarówno zewnętrznych, jak i treściowych. "Jimmy Carter" nazywany jest również "białym słoniem" wśród łodzi podwodnych pod względem wymiarów (łódź jest dłuższa niż jej odpowiedniki na 30 metrów). Zgodnie z jego charakterystyką łódź podwodna może być już uważana za okręt podwodny.

Okręty podwodne najnowszej generacji

Przyszłość marynarki wojennej Stanów Zjednoczonych w podwodnej budowie okrętów wojennych rozpoczęła się w 2000 roku i jest związana z nową klasą łodzi klasy USS Virginia. Pierwsza łódź tej klasy SSN-744 została uruchomiona i uruchomiona w 2003 roku.

Okręty podwodne tego typu są nazywane magazynem broni, wyposażonym w potężny arsenał i "idealny obserwator", ze względu na najbardziej złożone i wrażliwe systemy czujników, jakie kiedykolwiek zainstalowano na okrętach podwodnych.

Ruch nawet nad stosunkowo płytką wodą zapewnia atomowy silnik z reaktorem jądrowym, którego plan jest sklasyfikowany. Wiadomo, że reaktor jest przeznaczony do trwałości do 30 lat. Poziom hałasu jest obniżony dzięki systemowi izolowanych komór i nowoczesnemu projektowi jednostki napędowej z "mufką" powłoką.

Ogólne cechy łodzi klasy USS Virginia, które zostały już zamówione trzynastu lat:

  • Przyspieszyć do 34 węzłów (64 km / h);
  • Głębokość zanurzenia wynosi do 448 metrów;
  • Od 100 do 120 członków załogi;
  • Przemieszczenie powierzchni – 7,8 tony;
  • Długość do 200 metrów i szerokość około 10 metrów;
  • Elektrownia jądrowa typ GE S9G.

W sumie seria przewiduje zwolnienie 28 "Virginia" okrętów podwodnych z stopniową wymianą arsenału Marynarki Wojennej na łodzie czwartej generacji.

Łódź Michelle Obama

W sierpniu ubiegłego roku w stoczni wojskowej w Groton w Connecticut zlecono 13 okrętów podwodnych USS Virginia o numerze SSN-786 i nazwę Illinois. Została nazwana na cześć rodzimych pracowników ówczesnej damy Michelle Obama, która wzięła udział w jego uruchomieniu w październiku 2015 roku. Inicjały Pierwszej Damy, zgodnie z tradycją, są zaznaczone na jednym z szczegółów łodzi podwodnej.

Statek nuklearny w stanie Illinois ma długość 115 metrów, a na pokładzie 130 członków załogi jest wyposażona w bezzałogowe urządzenie do wykrywania min, nurkowe zamki i inny dodatkowy sprzęt. Celem tej łodzi podwodnej jest prowadzenie operacji przybrzeżnych i głębinowych.

Zamiast tradycyjnej peryskopu, na łodzi działa system teleskopowy z kamerą, zainstalowany jest laserowy czujnik podczerwieni.

Moc ognia łodzi: 2 instalacje wieżyczkowe na 6 pocisków i 12 pionowych pocisków wycieczkowych klasy Tomahawk oraz 4 torpedy i 26 torped.

Całkowity koszt łodzi podwodnej wynosi 2,7 mld dolarów.

Perspektywa wojskowego potencjału podwodnego

Wyższe rangi US Navy nalegają na stopniowe zastępowanie okrętów podwodnych wyposażonych w silniki wysokoprężne łodziami, które praktycznie nie mają żadnych ograniczeń w prowadzeniu operacji bojowych – z atomowymi układami napędowymi. Czwarta generacja łodzi podwodnej w Wirginii przewiduje zwolnienie 28 okrętów podwodnych tej klasy. Stopniowa wymiana arsenału sił morskich z łodziami czwartym generacji zwiększy zdolność do oceny i zdolności bojowych armii amerykańskiej.

Ale biura projektowe nadal działają i oferują swoje projekty wojskowe.

Amfibie amerykańskie okręty podwodne

Ukryte lądowanie żołnierzy na terytorium nieprzyjaciela jest celem wszystkich amfibii. Po drugiej wojnie światowej pojawiła się taka technologiczna okazja dla Ameryki. Biuro Przemysłu Stoczniowego (Biuro Statków) otrzymało zamówienie na lądowisko podwodne. Projekty pojawiły się, ale oddziały wyładunkowe nie miały zabezpieczenia finansowego, a flota nie była zainteresowana tym pomysłem.

Z poważnie rozważanych projektów możemy wspomnieć o projekcie firmy Seaforth Group, która pojawiła się w 1988 roku. Określona przez nich łódź podwodna S-60 zakłada opadanie do wody w odległości 50 km od brzegu, nurkowanie na głębokości 5 metrów. Przy prędkości 5 węzłów łódź podwodna dociera do linii brzegowej i spadochroniarzy ląduje wzdłuż wysuwanych mostów w odległości do 100 metrów od brzegu. Chociaż projekt nikt nie kupił.

Niezawodność, sprawdzona w czasie

Najstarszą łodzią podwodną na świecie, która do tej pory jest w służbie, jest okręt podwodny Balao SS 791 Hai Shih (Sea Lion), część Navy Navy na Tajwanie. Amerykański okręt podwodny II wojny światowej, zbudowany w Stoczni Marynarki Wojennej w Portsmouth w 1945 r., Został rozszerzony przez amerykańską flotę okrętów podwodnych. Na jej podstawie jedna kampania bojowa w sierpniu 1945 roku na Pacyfiku. Po kilku uaktualnieniach, w 1973 roku został on przeniesiony na Tajwan i stał się pierwszą łodzią operacyjną w Chinach.

W styczniu 2017 r. Prasa poinformowała, że w ciągu 18 miesięcy planowanej naprawy w stoczniach korporacji stoczni Taiwan International Shipbuilding Corporation "Sea Lion" przeprowadzi ogólne naprawy i wymianę urządzeń nawigacyjnych. Te prace wydłużą żywotność łodzi podwodnej do roku 2026.

Weteran amerykański okręt podwodny, jedyny w swoim rodzaju, zamierza świętować swoje osiemdziesiątą rocznicę w walce.

Ekstremalnie tragiczne fakty

Otwarte i publiczne statystyki dotyczące strat i wypadków w amerykańskiej flocie okrętów podwodnych nie są. Można jednak powiedzieć o Rosji. Te fakty, które stały się publiczne, zostaną przedstawione w tym rozdziale.

W 1963 r. Dwudniowa kampania testowa zakończyła się śmiercią amerykańskiego okrętu podwodnego "Tresher". Oficjalna przyczyna katastrofy – przepływ wody pod kadłubem łodzi. Reaktywny reaktor unieruchomił łódź podwodną i poszedł do głowy, biorąc życie 112 członków załogi i 17 cywilnych specjalistów. Wrak łodzi podwodnej znajduje się na głębokości 2.560 metrów. Jest to pierwsza technologiczna awaria atomowej łodzi podwodnej.

W 1968 r. Wielozadaniowy łódź podwodna "Scorpion" (USS Scorpion) zniknął bez śladu na Oceanie Atlantyckim. Oficjalną wersją śmierci jest detonacja amunicji. Jednak dzisiaj tajemnica śmierci tego statku pozostaje tajemnicą. W roku 2015 weterani Marynarki USA ponownie zareagowali na rząd z prośbą o utworzenie komisji do zbadania incydentu, wyjaśnienia liczby ofiar i określenia ich statusu.

W 1969 r. Zatopiony został okręt podwodny USS Guitarro o numerze 665. Stało się to przy murze i na głębokości 10 metrów. Niespójność działań i zaniedbanie specjalistów w instrumentach kalibracyjnych doprowadziły do zalania. Podnoszenie i przebudowa łodzi kosztowała amerykańskiego podatnika około 20 milionów dolarów.

Statek klasy Los Angeles, który wziął udział w filmie "Polowanie na Czerwony Październik", 14 maja 1989 roku w okolicach wybrzeża Kalifornii, zahaczył o linę łączącą holownik i barkę. Łódź zanurkowała, ciągnąc za sobą holownik. Krewni jednego członka załogi holownika, który zmarł w tym dniu otrzymał od Marynarki Wojennej rekompensatę w kwocie 1,4 miliona dolarów.