792 Shares 3238 views

Hebrajski i jidysz – co za różnica? Alfabet hebrajski i jidysz

Dla niewprawnego ucha ludzkiego rosyjski hebrajskiego i jidysz – wymienne, można powiedzieć, nawet synonimami. Ale to jest, i jaka jest różnica? Hebrajski i jidysz – dwa języki używane przez Żydów, ale różnią się one od siebie i od wieku i pochodzenia, oraz stosowanie kul, i wiele innych. Ten artykuł skupia się na głównych różnic między tymi dwoma systemami językowymi. Ale najpierw trzeba dać ogólny opis obu językach.


pochodzenie hebrajskie

To naprawdę jest jednym z najstarszych języków ludzkości. Należy ona do grupy semickiej. W odniesieniu do jego początków nie ma zgody wśród historyków. Niektórzy twierdzą, że był oddzielony od języków północno-sub-filii grupy semickiej, które zapisać się ugarycki, Chananejczyka i aramejsku, a stał się niezależny w XIII wieku pne Nazwa „semicki” pochodzi z nazwą Sema – potomek starożytnego Noego, z której nie było ludzi, rozmawiając z wyżej wymienionych języków. Ale to tylko hipoteza, bo wyraźny dowód, że języki te były niegdyś jedną całość, nie. Wręcz przeciwnie, według zachowanych starożytnych zabytków pisanych, języki te są postrzegane jako w pełni ukształtowany i całościowe, a nie w fazie rozwoju.

Hebrajski – pierwszy język ludzkości?

Jeśli ufamy hebrajskiego Pisma świętego, starożytnego hebrajskiego kształtu i miał porozmawiać sobie Sema, Noe i jego ojca, a nawet pierwszy człowiek na Ziemi – Adam. Dlaczego? Ponieważ pomieszanie języków była karą za nieposłuszeństwo wobec mieszkańców starożytnego Babilonu, jak Shem i jego potomkowie byli wśród buntowników, wynika, że ich język nie uległa zmianie i nadal istnieją do pierwszego Żyda – Abrahama.

Jidysz – język, który nie może pochwalić się takim wieku, pojawił się stosunkowo niedawno.

Pierwsze pisemne zapisy

Oczywiście, hebrajski dla swojej długiej historii, nie uległa zmianom. Na przykład, część Biblii, zwany Stary Testament, została napisana głównie w postaci języka hebrajskiego w okresie od XV przez V wpne I jest to główny dokument do opracowania oryginalnej formie hebrajskiej. Znaleziono tysiące rękopisów i fragmentów, dzięki której można śledzić zmiany w pisaniu listów.

Unscriptural jako zabytków pisanych w tym samym okresie stosunkowo niewiele. Wśród nich Gezersky miesięcy kalendarzowych i opis prac rolniczych (X wpne), Samarytanin skorup VIII wpne i to samo z Lachys dotycząca VI wieku pne, a także czasów Siloam napis Ezechiasza.

można dowiedzieć się z tych historycznych dokumentów dotyczących systemu semantycznego i struktury gramatycznej języka czasu, jego rozwój w tym okresie. Możliwe jest również, aby prześledzić, że istnieje pewna liczba słów zapożyczonych z akadyjskiej, aramejsku i arabsku, są również zawarte w języku hebrajskim.

Jidysz nie oferują takich starożytnych dokumentów, jak na przestrzeni wieków nie istnieje. Pojawił się znacznie później.

Hebrajski: dalszy rozwój

Przez cały ten czas hebrajski używany do języka mówionego i pisanego. To był jedynym językiem codziennej komunikacji.

Ale sytuacja zaczęła się zmieniać w II wpne Hebrajski przestał być językiem. Teraz jest on używany tylko do kultu. Ale mimo to pozostał nadal, mimo że przeszedł kilka zmian. Istotną rolę w tym grał przez uczonych tekstu Starego Testamentu, że nazwali się masoreci.

Fakt, że język hebrajski jest jedna interesująca cecha: Hebrajskie słowa zostały napisane z tylko jedną spółgłoskę i samogłoski są wstawiane nawet gdy proces czytania. Ale w końcu, gdy hebrajski stał się z domu, a w związku z tym mowy żydowski brzmiał mniej, nowe pokolenia zapomnieli jak wymawia jakieś słowa, bo wątpię, to, co jest konieczne, aby dodać samogłoski. I te masoreci wynalazł system samogłosek – symbole samogłosek na dźwięk słów nie zostało utracone na zawsze. W ten sposób hebrajskie udało się przetrwać aż do naszych czasów. Choć jak mówi, że prawie nigdy nie używany aż do początku XX wieku. To był językiem kultu, literatury, dziennikarstwa.

Patrząc w przyszłość, możemy powiedzieć, że na początku ubiegłego wieku jako potocznej nazwy używane jidysz – języku Żydów europejskich.

Ale wraz z odrodzeniem państwa Izrael w 1948 roku, hebrajski jest językiem urzędowym państwa. Był to ruch, który popiera wprowadzenie hebrajskiego na wszystkich sferach życia. Jednak głównym celem było, aby powrócić do oryginalnego języka, w języku mówionym. I to zdarzył się cud. Język, który był książkowa w 18 wieku, to brzmi znowu na ulicach, w sklepach, na lekcjach szkolnych.

alfabet hebrajski

Co ciekawe, hebrajska litera plac służył jako podstawa do pisania obu języków omówione w tym artykule. Ale jaka jest różnica? Hebrajski i jidysz naprawdę mają identyczny zestaw liter. Nowoczesne pisownia została ustalona po niewoli babilońskiej (VI wpne). Litery znaleźć kwadratowy pisanie. Poniżej znajduje się alfabet z samogłosek. Litery są ułożone w sprawie europejskiego modelu – od lewej do prawej. Po prawej stronie umieszczony samogłoskę.

I jidysz i hebrajski alfabet składający się z 22 liter i nazywa się spółgłoską (ponieważ te litery oznaczają tylko spółgłoski), nie mają oddzielne listy dla samogłosek. Ale w hebrajskich samogłosek bywają dodawane w celu ułatwienia czytania, o których wspomniano wcześniej. Dotyczy to przede wszystkim dzieci lub literaturę religijną. W jidysz samych odgłosów nie. Jest to jedna z głównych różnic przy pisaniu listów. Oto przykład z alfabetu w języku jidysz, gdzie litery są umieszczone od strony prawej do lewej.

pochodzenie jidysz

Język ten można uznać za młody w porównaniu do swoich sąsiadów. Powstał w wieku XX-XIV w Europie Środkowej i Wschodniej. Opiera się ona przyszła leksykon Wysokie dialektów niemieckich, az czasem – i współczesny język niemiecki. W przybliżeniu jedna piąta słownictwo – ten sam hebrajskim i innym 15% słowa pochodzenia słowiańskiego. W prostych słowach, jidysz – to amalgamat semickich, germańskich i słowiańskich systemów językowych. Alfabet jidysz, ale nie różni się od hebrajskiego.

Większość słowa mają niemieckie korzenie, oferuje również zbudowany z wykorzystaniem gramatyki niemieckiej. Jidysz słowa fonetycznie postrzegany jako dialekt języka niemieckiego. Nic dziwnego, że pierwszy jidysz żargon uważany, i nie powinny być postrzegane jako odrębny język, a nawet dialekt.

Jidysz obszar proliferacja

On, oczywiście, nie jest tak szeroki jak jego konkurent – hebrajski. Jidysz Żydów mówiąc tylko w Europie. W innych częściach świata nie jest używany.

Pomimo faktu, że w krajach europejskich, to mówi więcej niż 11 milionów ludzi, oficjalnie, w niektórych z którego została uznana za kompletną języka dopiero na początku XX wieku. Na przykład, na ramionach Białoruskiej SRR, napis „Proletariusze wszystkich krajów, łączcie się!” Został napisany w języku białoruskim, rosyjskim, polskim i jidysz. Ponadto, to właśnie on, a nie hebrajski był uważany za jeden z języków urzędowych USRR w 1917 roku.

Ale z czasem, hebrajskie zawiózł go z użytku ze względu na pewne czynniki. Co przyczyniło się do tego? Po pierwsze, urzędowy język Izraela ogłosił po hebrajsku, po drugie, większość Żydów mówili w jidysz, zostały wytępione w czasie II wojny światowej, na trzecim miejscu, to hebrajski jest językiem Żydów żyjących w Ziemi Obiecanej.

różnice

Tak więc, na podstawie wszystkich powyższych faktów dotyczących tych dwóch języków, jaka jest różnica? Hebrajski i jidysz są pewne fundamentalne różnice. Oto one:

  • Hebrajski do kilku tysięcy lat starszy niż jidysz.
  • Hebrajski odnosi się wyłącznie do języków semickich, a podstawą jidysz, z wyjątkiem semicki, istnieje również niemieckim, a korzenie słowiańskie.
  • Tekst w języku jidysz pisane bez samogłosek.
  • Hebrajski jest znacznie bardziej powszechne.

Aborygeni media, wiedzę może i on i inny język lepiej wyjaśnić różnicę. Hebrajski i jidysz mają wiele wspólnego, ale główną różnicą jest to prawdopodobnie nie w słownictwie i gramatyce, i celów wykorzystania. To, co istniało przysłowie wśród Żydów Europy 100 lat temu o tym, „Bóg mówi w jidysz w życiu codziennym, a po hebrajsku. – w sobotę” Następnie, hebrajski był językiem tylko dla elementów religijnych, i wszyscy mówili w jidysz. Cóż, teraz sytuacja zmieniła się dokładnie odwrotnie.