601 Shares 4789 views

AS Puszkin: poezja filozoficzna w poecie

Z biegiem lat, tytuł jednego z najbardziej utalentowanych pisarzy i poetów XIX wieku jest AS Puszkina. poezja filozoficzna jest obecny w prawie każdym z jego prac, choć jest dość wszechstronny poeta, interesuje wiele tematów. Aleksander pisał wiersze w cywilnych i tematów miłosnych wywołały pytania o przyjaźni, los poety, opisała piękno rosyjskiej natury. Jeszcze przez wszystkich jego wierszy przechodzi nić filozofii, zmuszają czytelnika do myślenia o dobro i zło, sens ludzkiego życia, wiary i niewiary, śmierci i nieśmiertelności.


Jego oryginalność jest uderzające całą filozoficzną poezję Puszkina. Wiersze są głęboko intymny, osobisty charakter, ponieważ każde uczucie należał do poety, opisał swoje myśli, wrażenia z życia. Fakt ten wyróżnia słowa Aleksandra przez innych autorów. Gdy podrosną poetę jego prace zmieniać, pojawiają się one inne znaczenie. Wiersz można znaleźć niż Puszkin żył w różnych latach.

Filozoficzna poezja okresu, kiedy poeta był jeszcze liceum studentów, przepojone duchem zabawy. Alexander wzywa do zabawy z przyjaciółmi, cieszyć się miłą imprezę i nic troszczyć. Jego młodzieńczy umysł można znaleźć w poemacie „The Anakreona trumny”, napisanej w 1815 roku poemat „Strofy Tołstoj” (1819). Poeta głosi przyjemności i rozrywki.

Filozoficzne motywy w tekstach Puszkina zmieniła się dramatycznie w latach 20. Jak wszystkich młodych ludzi w okresie Aleksandra zwrócił na romantyzmu. Poeta podziwiał Byron i Napoleon, celem życia nie była już w bezsensownej spalania w czasie do towarzyskiego partii, ale dość wyczyn. Heroiczne impulsy duszy nie może znaleźć odzwierciedlenie w tekstach autora filozoficznych. Najwybitniejszych dzieł z tego okresu są uważane Elegy „ugaszony Daystar”, napisany w 1820 roku, a wiersz „do morza” w 1824 roku.

W połowie lat 20. przeżywa kryzys ideologiczny Puszkina. Filozoficzna poezja okresu nie jest przesiąknięty romantyzmem, została zastąpiona przez realizm chodzi. Poeta zaczyna zdawać sobie sprawę z ostrą prawdę o życiu, i to go przeraża. Widzi problemu, ale nie widzi cel, do którego dążyć. W swojej pracy „Wózek życia” Alexander porównuje życie do konwencjonalnego wagonu, sporządzonego przez konie, to idzie bez przerwy, dzień i noc, początek podróży wydaje się być radosne i jasne, ale koniec – smutny i ciemny. Duch walki poety pęknięty po klęsce dekabrystów Puszkin czuł się winny do swoich przyjaciół, bo nie mógł wziąć udział w powstaniu przeciwko caratu.

Pod koniec lat 20. w wierszach można prześledzić rozpacz i samotność, które w tym czasie miał Puszkina. Filozoficzne teksty poety na przestrzeni lat stała się bardziej smutne, a nawet tragiczne. W wierszu „Dar próżno, prezent losowego”, „Elegia”, „I wędrować wzdłuż ruchliwych ulic” istnieją kwestie życia i śmierci, autor uważa, że byłoby to po tym, jak poszedł na tej śmiertelnej ziemi. Ale to nie znaczy, że Aleksander miał życzenie śmierci, chciał żyć, aby dać ludziom ich kreatywności, aby prowadzić ludzi na właściwą drogę. Wierzył w to, że do końca życia będzie mógł znaleźć szczęście i harmonię.