139 Shares 4998 views

Główne rodzaje polityki finansowej

polityka finansowa jest zbiorem konkretnych środków, form i metod wpływu na wyniki działalności i sposobów dystrybucji funduszy. Istnieją różne rodzaje polityki finansowej, ale oni odpowiadają głównych zasadach:


  • zależność wszystkich gospodarek;
  • zaspokojenie potrzeb wszystkich grup społecznych;
  • decydującą rolę strategicznych celów i taktyki powinno być ich osiągnięcia;
  • podporządkowanie się normom obowiązującym ustawodawstwem kraju.

Na poziomie makroekonomicznym, polityka finansowa – narzędzie, z którym w celu stabilizacji tempa wzrostu gospodarki, rozwój stosunków międzynarodowych. Rzeczywiście, dzięki racjonalnej alokacji zasobów w przedsiębiorstwie pozostaje rezerwa, to może być wykorzystane do poprawy obecnej sytuacji organizacji, aw szczególności rozwój stosunków z partnerami zagranicznymi.

Następujące rodzaje polityki finansowej:

  1. Klasyczny.
  2. Neoklasycznym.
  3. Regulacji.
  4. Planowanie i dyrektywa.

Klasyczna polityka opiera się na wyroku polityków, jak Adam Smith i David Ricardo. Polega ona na całkowite usunięcie stanu gospodarki rynkowej, to znaczy, że rząd nie ingeruje w sprawy kupców, osiągając w ten sposób wolność na rynku. Oczywiście w związku z tym znacznie ograniczyć kompetencje państwa i zmniejszenie udziału wydatków. Przychody uzupełniane kosztem systemu podatkowego i regularne dochody.

Różne rodzaje polityki finansowej zostały opracowane zaległe dane ekonomiczne. Jednym z nich jest polityka regulacyjna Keynes. Twierdził, że państwo jest zobowiązane do udziału w rynkach i regulują je za pomocą określonych instrumentów finansowych. Następnie, tego typu polityki fiskalnej stała wpływać i społeczne aspekty regulacji państwowej. W związku z tym zmiana i zasady opodatkowania. Na przykład, ma progresywne stawki przy obliczaniu podatku dochodowego. Ogromną rolę został przydzielony do obszaru kredytów i pożyczek do państwa, a tym samym osiągnięcie równowagi bilansu płatniczego. Oznacza to, że powstały deficyt został pokryty przez kredyty. Warto zauważyć kolejny ważny fakt związany z polityki regulacyjnej w dziedzinie zarządzania finansami: jeden organ nadzorczy została podzielona na kilka niezależnych zespołów.

Neoklasycznej koncepcji pozwala na interwencję publiczną, a nawet rozpoznaje to pasuje, ale wyznacza granice. Założono, że gospodarka i sektor społeczny powinien być rozwijane niezależnie. W praktyce okazało się, odmiennie od regulacji tych obszarach wzrosła tylko ponieważ rząd zaczął wykorzystywać inne instrumenty finansowe, oprócz tych już istniejących, w tym stworzenie kursu oraz korekty cen na papiery wartościowe i produkty pierwszej potrzeby. Odbywa się to w celu złagodzenia obciążeń podatkowych, zwłaszcza obywateli o niskich dochodach.

W krajach o gospodarce administracyjno-polecenia zastosowano zaplanować Dyrektywa typ polityki. Objął pełną regulację i kontrolę rządu nad wszystkimi sferami życia społeczeństwa. Wszelkie środki produkcji były własnością państwa. W ten sposób rządy starały się skoncentrować wszystkie zasoby finansowe do ich dyspozycji. Wydatki przeprowadzone zgodnie ze sztywnym szacunków, które zostały na podstawie ogólnego planu strategicznego. Przewodnik część finansowa została w całości własnością przez Ministerstwo Finansów, określa potrzeby ludności i przeznaczyć środki na wydatki socjalne. Monopoly rozciąga się na wszystkich aspektach stosunków rynkowych, w tym cen i systemu kredytowego.

Można wybrać te rodzaje polityki finansowej, jak budżet, ceł, podatków, inwestycji, kredytów, walut, cen i innych. Każdy gatunek przechodzi pewne zmiany w zależności od wyboru konkretnego typu. W związku z powyższym można stwierdzić, że istnieją różne rodzaje polityki finansowej, a każdy z nich definiuje pewne uprawnienia państwa. Jednak ich głównym celem jest ustabilizowanie sytuacji gospodarczej w kraju i poprawy dobrostanu obywateli.