384 Shares 4374 views

Kadi – duchowe sędziowie muzułmanów

Sędzia muzułmanów, który prowadzi postępowanie sądowe zgodnie z szariatem, nazywa się kadi. W średniowieczu osoba sprawująca ten urząd, opiekowała się sierotami, mianowała opiekunów, zastępowała notariusza, a także monitorowała wykonanie wyroków sformułowanych w sprawach cywilnych i karnych.


Duchowi sędziowie muzułmanów nieco straciły swoje funkcje w XIX i XX w. Stało się tak w związku z rozwojem nowego świeckiego sądu. Funkcje kadi ograniczały się do rozstrzygania sporów dotyczących prawa religijnego, rodzinnego, a czasami dziedzicznego.

Duchowi sędziowie muzułmanów z Egiptu, Turcji i Tunezji zlikwidowano w związku z likwidacją sadu szariatu.

Wczesny islam

W tym okresie nie opracowano jeszcze harmonijnego systemu postępowania. Teoretycznie wszystko zostało zrobione w imię Boga. W praktyce wszystkie spory zostały uznane przez Mohammeda. Był jedynym duchowym sędzią muzułmanów. Prorok nie sprawował mianowania na stanowiska, które musiałyby sprawować funkcje sądowe. Muhammad osobiście rozważał wszystkie spory, które powstały zarówno między muzułmanami, jak i między nimi a osobami o różnej wierze.

Sprawiedliwi kalifowie (632-661 gg.) Opierali się na rozwiązaniu sporów na Koranie. Tak więc system wymiaru sprawiedliwości pozostawał bez istotnych zmian. W przypadku, gdy poglądy Proroka i jego poprzedników w jakiejkolwiek kwestii nie były, Kalifowie przyznawali się ze swoimi towarzyszami. Jednocześnie sformułowano nowe zasady.

Kalifowie sprawowali urząd najwyższego sędziego. Jednocześnie większość spraw w ich imieniu została rozpatrzona przez prezesów. I z kolei częściowo delegowali funkcje sądowe do poszczególnych przedstawicieli duchownych, którzy mieli wielkie prawo do islamskiego prawa. Z biegiem czasu ludzie zaczęli prowadzić profesjonalne zawody. Wśród muzułmanów pojawili się duchowi sędziowie – Qadi.

System sprawiedliwości w Abbasidach

W okresie 750-1258 lat. W Kalifacie stanowisko kadi-al-kutata stało się bardzo ważne. Ten najwyższy sędzia miał specjalne obowiązki. Sędziowie duchowi od muzułmanów zostali wybrani przez nich. Najwyższy Kadi również kontrolował ich działalność. Przed objęciem stanowiska przeanalizował wnioskodawców wiedzę na temat prawa islamskiego .

W tym czasie sędziowie nie mieli skutecznego mechanizmu egzekwowania prawa. To było uzależnione od zgody gubernatora i szurty (policji). Jeśli kalif decyzji qadi nie został rozpoznany, sędzia musiał zrezygnować. Często zdarzały się sytuacje, w których qadi nie mogła oprzeć się arbitralności urzędników. A potem wiele osób zwróciło się do Kalifa. Władca zaczął stopniowo przypisywać tę funkcję wybranym sędziom. Więc nie było niezależnego "Urzędu Skarg".

Kto miał prawo być qadi

Sędziowie duchowi wybrali spośród wielu dorosłych muzułmanów, którzy byli wolni od niewoli, sprawiedliwi, rozsądni i nie mieli fizycznej niepełnosprawności. Kadi ściśle przestrzegał wytycznych moralnych i religijnych islamu. Jednocześnie mieli wysoki poziom znajomości języka arabskiego. Kadi otrzymał kalifa z dyplomu, który został ogłoszony w meczetach jego okręgu.

Obowiązki

Sędziowie duchowi poruszali się w granicach jurysprudencji. Początkowo mogli rozważyć tylko spory rodzinne i cywilne. Z upływem czasu powierzone obowiązki znacznie wzrosły. Kadi zaczął rozważyć spory wszelkiego rodzaju. Może to być ochrona reputacji i wymagań wobec nieuczciwych dłużników, definicja przestępstwa związanego z kradzieżą, kradzieżą, cudzołóstwem itp. Kompetencje kadi uwzględniały rozwiązanie kwestii wiary. Strzeżili fundamentów, ogłosili początek Ramadanu, wyznaczyli imamów i muzułmanów meczetu. W tym samym czasie duchowy sędzia nadzorował realizację swoich decyzji, sformalizował zarówno małżeństwo, jak i rozwodów, a także nadzorował więzienia.

To, co zabraniało qadi

Duchowy sędzia muzułmanów nie miał prawa przyjmować prezentów od ludzi. Gdyby tak się stało, musiał przekazać je wspólnym skarbcom. Kadi nie wolno było rozpatrywać sprawy, która dotyczyła bezpośrednio jego krewnych. Nie wolno mu było prowadzić prób, jeśli był rozproszony przez głód, chorobę, senność lub smutek, upał lub zimno.

Źródła prawa

W rozpatrywaniu sprawy kadi był zobowiązany do przestrzegania muzułmańskiej księgi świętej – Koranu, w której Głoszę i przemówienia Mahometa. Jeśli nic nie zostało powiedziane o decyzji danego przypadku, Qadi wziął Sunnę. Ta książka jest zbiorem świętych tradycji, które mówią o życiu i zachowaniu Proroka. Wobec braku odpowiedzi i sędzia musiał zwrócić się do źródeł, które rozwinęły się w szkołach prawa.

Sprawa była zawsze słyszana w obecności dwóch partii. W tym samym czasie kadi musiał się spotkać równomiernie, a także sadzić tych, którzy prowadzili spory sądowe. Dopiero po tym powód powiedział powództwo. Po wysłuchaniu tego qadi poprosił pozwanego o uznanie ważności roszczeń. To się stało, wtedy firma przestała. Sprawa została wygrana przez powoda również w przypadku, gdy mógł przedstawić dowody. W przeciwnym razie pozwany powinien zaprzysiężyć się ze swojej sprawiedliwości.