132 Shares 3217 views

Co leży na podstawie fizycznego i geograficznego podziału na strefy. Rozkład przestrzenno-geograficzny: cel, metody i zasady

Powierzchnia naszej planety jest bardzo heterogeniczna. Terytoria różnią się od siebie ulgą, strukturą geologiczną, naturą roślinności i stanem pokrywy gleb. Aby jakoś nakazać ten naturalny "chaos", naukowcy wymyślili strefę. Geografowie zaczęli warunkowo podzielić powierzchnię Ziemi na paski, strefy, kraje i regiony.


Jaka jest podstawa fizycznego rozkładu geograficznego? Jakie są główne cele? Na podstawie jakich zasad i jakie metody zostały wdrożone? Odpowiedzi na wszystkie te pytania można znaleźć w naszym artykule.

Fizio- geograficzne zagospodarowanie przestrzenne : definicja i istota

Rozkład przestrzenno-geograficzny (w skrócie – FGR) jest określonym systemem podziału powierzchni Ziemi. Umożliwia identyfikację tych części otoczki geograficznej wyróżniającej się pewną jednorodnością. Ta jednorodność dotyczy przede wszystkim wspólnej struktury geologicznej terytorium, ulgi, klimatu, pokrywy gleb, flory i fauny.

Ponadto regionalizacja ta umożliwia wyłonienie wyraźnych granic między tymi obszarami koperty geograficznej.

Wielu naukowców-geografów i badaczy zajmowało się fizycznymi przestrzeniami geograficznymi. Wśród nich: A.N. Radiszczew, H.A. Chebotarev, A.I. Voeikov, L.S. Berg, V.P. Semenov-Tien-Shansky, F.N. Milkov, N.A. Solntsev i inni. Na obecnym etapie specjaliści z Moskiewskiego Uniwersytetu Stanowego pracują nad rozwojem różnych planów zagospodarowania przestrzennego. Uniwersytet Państwowy w Lomonosov w Moskwie.

Krótka historia rozwoju rozkładu przestrzenno-geograficznego

Pierwsze próby regionalizacji terytoriów zostały wykonane w XVIII wieku. Minęły jednak bez naukowego fundamentu i były prowadzone na jednej zasadzie. Takie objawy były najczęściej najbardziej oczywistymi rzeczami: granicami politycznymi czy formami ulgi.

W drugiej połowie XIX wieku prywatne nauki geograficzne zaczęły szybko się rozwijać (klimatologia, gleba itp.). W związku z tym zintensyfikowano rozwój odpowiednich programów oddziałów w zakresie naturalnego zagospodarowania przestrzennego. Trochę później w strefie autonomicznej przydzielono i gospodarczo.

Uważa się, że teoretyczne podstawy fizycznego rozkładu przestrzennego są ułożone w pracach wielkiego rosyjskiego naukowca Vasili Dokuchaeva pod koniec XIX wieku. Później pomysł jego rozwoju został odebrany przez L.S. Berg i GI. Tanfiliev. Na początku ubiegłego stulecia zagraniczni geografowie (w szczególności naukowcy z Ameryki, Anglii i Niemiec) zaczęli poważnie dyskutować nad przestrzenią fizyko-geograficzną.

W sowieckiej nauce problem ten zaczęto poważnie zwracać uwagę w latach 20. XX wieku. Już w latach czterdziestych XX wieku powstały pierwsze warianty fizyko-geograficznego podziału terytorium ZSRR.

Jak widzimy, wiele umysłów Rosji i innych krajów pracowało nad tym problemem. Jaka jest podstawa fizycznego rozkładu geograficznego? Spróbujmy odpowiedzieć na to pytanie.

Jaka jest podstawa fizycznego rozkładu geograficznego?

FGR jest nie tylko procesem dzielenia terytorium (lub obszaru wodnego) na dzielnice, ale również szczegółowego badania ich, obejmującego kompilację szczegółowych elementów i złożonych cech. Ale jaka jest podstawa fizycznego i geograficznego zagospodarowania przestrzennego? Odpowiedź na to pytanie jest bardzo oczywista i prosta.

W centrum rozkładu przestrzenno-geograficznego jest heterogeniczność poszczególnych elementów otoczki geograficznej. Te składniki powinny obejmować:

  • Struktura geologiczna;
  • Zwolnienie;
  • Cechy klimatyczne;
  • Pokrywa gleby;
  • Roślinność;
  • I świat zwierząt.

Należy zauważyć, że większość współczesnych geografów rozpoznaje rzeczywiste istnienie oddzielnych obszarów przyrodniczych. To prawda, granice między nimi są dalekie od zawsze jasne i jednoznaczne. Pomiędzy sąsiadującymi obszarami fizycznymi i geograficznymi z reguły istnieją pewne strefy przejściowe, w których obserwuje się cechy obu sąsiadujących regionów (na przykład las stepowy jest rodzajem strefy przejściowej między lasem a stepem klasycznym).

Główne cele i zasady GFR

Tego rodzaju podział na strefy ma różne cele, zarówno naukowe, jak i stosowane. Głównym celem podziału fizyko-geograficznego jest właściwe i naukowo uzasadnione przestrzenne zróżnicowanie geograficznej koperty Ziemi.

Korzyści FGR są aktywnie wykorzystywane przez wiele gałęzi i obszarów działalności człowieka: rolnictwo i leśnictwo, urbanistyka, geografia medyczna, ochrona przyrody i inne.

Proces identyfikacji obszarów geograficznych na danym obszarze odbywa się na podstawie konkretnych zasad i na podstawie pewnych prawidłowości. Można wyróżnić następujące (podstawowe) zasady fizycznego rozkładu przestrzennego:

  • Obiektywizm;
  • Integralność terytorialna;
  • Przeznaczenie i azonality;
  • Jednorodność kompleksu komponentów;
  • Porównywalność wyników dotyczących stref.

Być może najważniejsze z nich to zasada obiektywności. Chodzi o obiektywizm istnienia naturalnych kompleksów jako takich. Prawie wszyscy geografowie i eksperci krajobrazu zgodzili się z nim i zgadzali się (z wyjątkiem DL Armand). Równie ważna jest regionalizacja zasady integralności terytorialnej. Polega ona na tym, że jednostki tej regionalizacji nie mogą zawierać oddzielnych i terytorialnie odłączonych odcinków terenu.

Rodzaje FGR

Fizyczne i geograficzne zagospodarowanie przestrzenne może się różnić. Jeśli wyznacza się podział obszarów na tylko jeden z atrybutów (komponenty krajobrazu), zostanie on uznany za prywatny (lub sektorowy). Na przykład może to być glebowy lub klimatyczny podział na terytorium.

Jeśli celem jest analiza wszystkich elementów krajobrazu (klimat, tereny, gleby itd.) Przed FGR, to nazywa się on zintegrowanym (lub krajobrazowym).

Ponadto naturalnym strefie zagospodarowania terytorium może być:

  • Strefa;
  • Azonal.

Na podstawie tej klasyfikacji wyróżnia się różne jednostki taksonomiczne FGR.

Metody fizycznego rozkładu przestrzennego

W zasadzie istnieją dwa główne sposoby FGR: jest to podział na strefy "z góry" i podział na strefy "od dołu". Obie te metody są szeroko stosowane w naukach krajobrazowych i doskonale uzupełniają się wzajemnie.

Naturalne zagospodarowanie przestrzenne "od dołu" następuje w następujący sposób. Dzięki integracji małych kompleksów naturalnych przydzielane są większe i bardziej złożone kompleksy terytorialne. Wykorzystywane są duże mapy krajobrazu. Kiedy podział na "z góry" wszystko dzieje się w drugą stronę. Na początku przydzielane są większe naturalne regiony, a następnie, analizując wiele map tematycznych, "rozdzielają" na mniejsze kompleksy naturalne.

W fizycznej i przestrzennej strefie wykorzystuje się bardziej klasyczne metody i techniki naukowe. Wśród nich:

  • Kartograficzny;
  • Przestrzeń kosmiczna;
  • Geochemiczne;
  • Paleogeograficzne;
  • Matematyczne;
  • Metody modelowania komputerowego.

Jednostki taksonomiczne GHF

Zoningowy naturalny podział stref identyfikuje następujące jednostki taksonomiczne:

  • Pasy geograficzne;
  • Strefy;
  • Podstrefy.

W strefie strefowej zwykle przydziela się:

  • Kraje fizykochemiczne;
  • Region;
  • Prowincja;
  • Obszary;
  • Naturalna granica;
  • Skarby;
  • Faces.

Jednostkami o najwyższym poziomie różnicowania terytorialnego są: otoczenie geograficzne i kontynenty. Ale najbardziej podstawowymi jednostkami FGR są strony i tereny.

Facies jako marginalna jednostka FGR

Jednostką ograniczającą (tzn. Podstawową i niepodzielną) w hierarchii systemów geograficznych są teorie. Co to jest?

Każdy z was pewnie widział w swoim życiu pole orki, albo brzoza brzozy pośrodku soczystej, zielonej łąki. Te obiekty są tylko przykładami faciesów.

Określenie "facies" ma łacińskie korzenie i pochodzi od słów twarzy – "twarz", "twarz", "twarz". Jest używany przez botanistów, geologów i biogeografów. Najbardziej udaną definicją tego terminu dał sowiecki naukowiec DV Nalivkin. Według niego, fakty są fragmentem powierzchni Ziemi, wyróżnionej takimi samymi warunkami naturalnymi, florą i fauną. Innymi słowy, jest to elementarny i jednorodny kompleks naturalno-terytorialny.

Fakty są zawsze zlokalizowane w pojedynczej biocenozie i charakteryzują się pojedynczą skałą macierzystą, tym samym mikroklimatem, systemem wodnym i pokryciem gleb. Z punktu widzenia hierarchii geosystemowej jest to główna strukturalna część dróg i pododdziałów.

Istnieją trzy główne typy stron:

  1. Continental.
  2. Marine.
  3. Przejściowe (przybrzeżne, lagunowe, delta i inne).

Wnioski

Teraz wiesz, że w sercu podziału przestrzenno-geograficznego leży heterogeniczność poszczególnych elementów otoczki geograficznej: klimat, relief, flora, fauna i gleba. Proces ten opiera się na pięciu podstawowych zasadach: obiektywności, jednorodności, integralności terytorialnej, strefie (azonalitycznej), a także porównywalności wyników regionalizacji.

FGR może być inna: zrębowa i azonalna, złożona i sektorowa. Podział fizjograficzny dzieli obszar Ziemi na pasa, strefy i podziemi, kraje naturalne, regiony, prowincje, rejony i tereny.