156 Shares 9491 views

Cosmocentrism filozofii starożytnej


Cosmocentrism filozofii starożytnej – pierwszy etap rozwoju świata myśli filozoficznej, która trwała od 6 wieku pne do VI wieku naszej ery. Wczesne starożytna filozofia oparta była na mitologicznej postrzegania świata, który jest nierozerwalnie związany z naturą i jej zjawisk, dlatego został nazwany „fizyczny”, to jest naturalne. Cosmocentrism starożytna filozofia uważa przestrzeń jako centrum wszechświata, która jest oparta na naturalnym naturalnej harmonii.

Głównym pytaniem było o pochodzeniu świata – z których, z materii, jak powstało życie. Filozofowie „physics” znaleźć odpowiedź w zjawiskach fizycznych, a źródłem ładu i harmonii widzieli w naturze. W starożytnej Grecji słowo „natura” jest przeciwieństwem słowa „chaos”.

Głównym zadaniem jego myślicieli myśli umieścić szukać pierwotną istotę, rodzaj materii, które mogłyby być postrzegane nie tylko do całego widzialnego świata, ale także racjonalne istoty animować.

Do reprezentowania „podstawową zasadę” starożytni greccy filozofowie wprowadził termin „Arche”. Przedstawiciele szkoła milezyjska jak patrzyła na wszystkich możliwych zjawisk fizycznych: na przykład, Thales podstawową zasadą wszystkich rzeczy zwanych woda, Heraklit – ogień, Anaksagoras – ziemia, a Anaksymenes – powietrze. Oraz przedstawiciele orientacji szkoły non-materialistycznego jako substancja pierwotna zwanych abstrakcyjnych pojęć: „dao”, „logo”, „Eidos”, „yin-yang”.

Prawdziwa rewolucja w filozofii Parmenidesa był logiczny, zgodnie z którym „nic” nie może istnieć, a „być” na rzeczy oznacza, że może już nie być nic innego niż to, co nie jest w danym momencie. Takie abstrakcyjne i logiczne podejście do wyjaśniania rzeczy znalezionych dalszy rozwój w wielu szkołach filozoficznych. W szczególności Demokryt jako przedstawiciel kierunku atomizmie, uważa się, że na świecie składa się z drobnych niepodzielnych cząstek, które poruszają się w próżni. Z jego punktu widzenia „nic” istnieje – próżnię, w której atomy poruszania się.

Cosmocentrism starożytna filozofia miała również na celu określenie przyczyny światowej harmonii i porządku.

Materialistyczne naturalne filozofowie wierzyli, że przyczyna leży w harmonii z samą naturę, w fizycznych procesów i zjawisk. Woda, ziemia, powietrze, ogień, atomy – wszystko to prowadzi do naturalnych praw naturalnych.

Idealiści-racjonaliści winili porządek świata w duchowych procesów i zjawisk. Podstawowe pojęcia dotyczące tej linii filozofii – Eidos, idei, rozsądnym początku, nieskończonym – Apeiron.

Jednak filozofia cosmocentrism próbuje połączyć te dwa zasadniczo odwrotny przepływ. Zatem każda doktryna uogólnianie, takich jak yin i yang na Wschodzie, Pitagorasa szkoły starożytnej Grecji. Ich podstawowa idea jest taka: świat jest tak harmonijny, ponieważ przeciwieństwa łączą się w nim, ale istota harmonii – jest „gotowy mozaikę”. Według tych filozofów, oczyszczenia moralnego, inteligentny wgląd w naturę ratuje duchowo.

odkrycia

Cosmocentrism starożytnej filozofii widział jedność w różnorodności: świat – to taki, który stał się wielu. Wszystkie obiekty i zjawiska są ze sobą połączone, więc nic nie jest samowystarczalny.

Charakterystycznymi cechami filozofii starożytnej mogą być wyrażone w tych słowach:

– Aby być naturalne, być sobą, ludzie powinni dążyć do natury, bo jest mądry.

– Doskonale rozwinięta osobowość – zrównoważone, harmonijne, naturalne.

– Dusza i ciało są piękne ze względu na ich charakter stworzonej takie.

– Cieszyć się pięknem jest katharsis – oczyszczenie duszy, przynosząc człowiek stara się coraz lepiej, chce się żyć.

Do najbardziej znanych przedstawicieli są cosmocentrism Heraklit, Sokrates, Konfucjusz, Platon, Demokryt, Pitagoras.