556 Shares 4018 views

„Zmarł poeta …” „Śmierć poety” Verse Lermontowa. Który poświęcił Lermontow „Śmierć poety”?

Puszkin i Lermontow – dwa nazwiska, które kwalifikują się wokół kilku powodów. Po pierwsze, są one równe obszar techniki. Co więcej, sama historia zadekretował, że śmierć jednego stał się odskocznią do drugiej ogólnopolskiej popularności.


dwa Genius

Kiedy w 1837 roku, nauki o śmiertelnym pojedynku, śmiertelnie ranny, a następnie śmierć Puszkina, Lermontowa napisał żałobny „zabity poetę …”, on sam był dość znany w kręgach literackich. Twórczy biografia Michaił Jurewicz zaczyna się wcześnie, jego romantyczne wiersze sięgają lat 1828-1829. To szybko rośnie jako tekściarza jest zbuntowany, tragiczne, Byronic magazyn. Szczególnie godne uwagi są jego wiersze miłosne – „Żebrak”, „Do nogi …” i wiele innych, ujawniają do czytnika głęboki dramat doświadczeń Lermontowa. I cywilnego, rewolucyjne skrzydło, poezja zasługuje na wiele uwagi. Nadszedł czas, aby praktyki szkoły był krótki dla Michaiła Jurewicz. Wybitni pisarze mówią o nim z szacunkiem i przewidują wielką przyszłość. I jego idol, duchowy nauczyciel i mentor Puszkina, Lermontowa powiedział. Bo z takim bólem jako osobistą stratą pisze on: „On umarł poeta …”

Legendy i plotki

nie byli osobiście zna – to nie było możliwe. Chociaż historycy i biografowie, kawałek po kawałku, aby zebrać informacje na wspaniałych ludzi, wiele jeszcze pozostaje nieznany. Więc w tym przypadku – kto wie – może otworzyć kiedykolwiek wcześniej nieznane fakty, a okazuje się, że poeta zmarł, czyli Puszkina, jeszcze przynajmniej raz, zanim mógł uścisnąć dłoń Lermontowa lub wylać z niego przyjazne słowo … Przynajmniej, wspólnych znajomych mieli mnóstwo. Gogol i rodzina Karamzin, Żukowski i Smirnova-Rosset, Odoyevski. Nawet młodszy brat Aleksandra, niestrudzony playboy Lovushka, skłonił się z Lermontowa w Piatigorsk i Michel świadkiem kłótni z „Małpy” – przysięgłego „przyjaciela” i przyszłości swoich zabójców Martynow. Krążą pogłoski, że zarówno pośrednie geniusz jeszcze nie widział – mała partia świecka w Vsevolozhsk. Jednak, aby zbliżyć swojego idola Mikhail nie odważył, był zmartwiony, a wszystko czasu kogoś Puszkina rozproszony … Tak zginął poeta, bez konsultacji z jego przyszłego następcy główny, który był sens życia dla obu: o kreatywności. Ale wiadomo, że Puszkin wielokrotnie podkreślał siłę i głębię, błyskotliwy oznaki wysokiej talentów Lermontowa.

Historia powstania

Tak więc, począwszy od lutego 1837 szoku Petersburgu, Moskwie, a następnie całej Rosji dwóch wydarzeń, być może równie ważne. Pierwszy – że „słońce rosyjskiej poezji Puszkina słońca”, który zmarł. A drugi – często w listach i zapamiętać, bezlistne pioruna północnej stolicy, produkt „Śmierć poety”. Verse Lermontow stało przekonanie ludność świecka i zapowiada, że w poetyckiej tron wstąpił na nową, niekoronowanym królem. Do pracy na produkcie, najwyraźniej, Lermontow zaczął jak najszybciej usłyszał pogłoski o śmiertelnym pojedynku i rannych. Pierwsza edycja datuje się 9 lutego (28 stycznia), kiedy jeszcze cenionych nadzieję, że Puszkin przetrwa. Chociaż, w oczekiwaniu na tragiczny finał, Mikhail kończy się zwrotem „a na jego usta wydruku …”.

„Śmierć poety” (wiersz Lermontowa) uzupełnione następującymi 16 linii po 10 lutego, kiedy okaże się, że Puszkin ma więcej. To było wtedy, później dziennikarz zauważył Pan, praca Lermontowa został przepisany tysiące razy, aby zapamiętać.

„Poeta w Rosji – ponad poety!”

popularność poematu za osiągnęła taki poziom, że został poinformowany o „wielkiego człowieka”. Reakcja cesarza była natychmiastowa – aresztowanie w domu, a potem następne ogniwo w „gorących punktów” na Kaukazie. Lermontow był chory w tym czasie, ponieważ bryg nie jest wysyłany. Ale jego przyjaciel Rajewski, który podczas przeszukania znaleziono tekst rzeczywiście aresztowany i wysłany do prowincji Ołoniec. Za to, co jest tak okrutna hańba? Podstawowych pozycji człowieka i społeczno-politycznej. Po tym wszystkim, który poświęcił Lermontow „Śmierć poety”? Nie tylko niezwykle utalentowany pisarz Aleksandru Sergeevichu Pushkinu, nie! Talent Rosyjska sztuka zawsze hojnie obdarzony, a nie rosyjska ziemia skudeet je do dziś. praca Lermontow Puszkina – wyzwanie brak duchowości i niewolnictwa, powiew świeżego, czystego powietrza, wolnego, nie skażonej służalczość, podłości i nikczemności. I nazwał Puszkin ironiczny na pewno: „Zmarł poeta! – slave cześć poległych … „Lermontow, te dwa słowa są synonimami. Prawdziwy poeta Boga, ze swej natury nie potrafi kłamać, zrobić obrzydliwe, wbrew sumieniu i wysokich pojęć moralnych. Jak mówił o pracach przyjaciół zmarłego, „Pan wierszy Lermontowa w porządku; mogli napisać, który jest dobrze znany i kochany nasz Puszkina. "

Historyczne znaczenie

Wiersz „zginął poeta” Lermontow odbywa się w literaturze rosyjskiej szczególnie. W rzeczywistości jest to najwcześniejsze i najbardziej wydajne pod względem techniki, poetyckiej wyniku generalizacji Puszkina – jego „cudowną” geniusz popularne wartości dla Rosji. Jednocześnie sam fakt jego piśmie – wskaźnik i tożsamość narodowa sam Lermontow, jego obywatelskiej, moralnej i politycznej pozycji. Jak pisał krytyk Druzhinin, Michaił Lermontow nie tylko pierwszy ubolewał poeta, ale także jako pierwszy odważył się rzucić „werset żelaza” w obliczu tych, którzy radośnie zacierając ręce i szydzili dokonanego tragedii. „Król nie żyje – niech żyje król!” – tak mógłby być wyznaczony publiczne oburzenie na temat wielkich tajemnic historii związanej ze śmiercią Aleksandra Puszkina oraz fakt, że „zginął poeta” (wiersz Lermontowa) umieścił go wśród najlepszych rosyjskich pisarzy.

Gatunek wiersze

„Śmierć poety” – w tym samym czasie uroczystej ode i trudne satyra. Wiersz zawiera, z jednej strony, entuzjastyczne recenzje na temat tożsamości wielkiego Puszkina. Z drugiej – zły i bezstronnej krytyki swoich przeciwników, świeckie społeczeństwo kierowane przez cesarza i najbliższymi dygnitarzy, szef policji Benckendorff, wielu krytyków i cenzorów, którzy nie chcą żyć i szczery, kochający wolność i mądry, humanitarny i Oświecenia pomysły i idee przeniknęły w społeczeństwie. Tak, że zajęte umysły i dusze młodych ludzi pod jarzmem reakcji politycznej. Cesarz Mikołaj nie zapomniał o wydarzeniach z 14 grudnia 1825 roku, kiedy wstrząsnęły tron rosyjskich władców. Nic dziwnego, że „Śmierć poety”, wyraźnie docenione jako wezwanie do rewolucji. ODIC wiersz napisany uroczyste, „wysoki” styl i zawierać odpowiednie słownictwo. Satyryczne również zaprojektowany w ścisłych kanonów estetycznych. Zatem Lermontow się zaskakująco harmonijną jedność z różnych gatunków.

Skład wiersza

„Śmierć poety” – poemat z dość złożone i jednocześnie wyraźne, dobrze przemyślana i zorganizowana kompozycji. Zgodnie z treścią w nim jest wyraźnie odróżnić kilka fragmentów. Każdy logicznie zakończona, to wyróżnia się stylistyką, jego wrodzonej patosu i idei. ale są one jeden podmiot i podlegają ogólnym rozumieniu pracy. Analizując skład, jest to możliwe do określenia przedmiotu i wyobrażenie o pracy.

Motyw, pomysł, problematyczny

Pierwsza część składa się z 33 linii, energiczny, zły, podkreśla, że śmierć Puszkina – „świata” nie jest wynikiem naturalnego biegu wydarzeń, ale celowe i umyślne zabójstwo osoby, sam zbuntował się przeciwko poglądów Śmierć – kara za próbę zatem być sobą, pozostać wiernym swoim talentem i kodeksu honorowego. Lermontow zwięzły i dokładny. Dla konkretnego bezdusznego zabójcy z łapacza „szczęścia i szeregach” „zimny” jest bardzo przeznaczenie ( „przeznaczenie nadejdzie zdanie”). To Michaił widzi sens tragedii, „dumni potomkowie słynnego” podłość porodu nie przebaczycie oskarżycielski przemówienia w swoim wystąpieniu. Oni czczą tradycji samowładztwa i pańszczyzny, bo – podstawą dobrego samopoczucia ich przeszłości, teraźniejszości i przyszłości. I każdy, kto odważy się wkraczać na nich, musi zostać zniszczony! Bez względu na to ręka francuskiego Dantes, lub ktokolwiek inny. Wszakże sam Lermontow zmarł kilka lat później przez „Dantes rosyjskim” – Martynow. Druga część wiersza (23 linii) jest równa dygresji. Mikhail nie powstrzymać ten ból serca swego rysunek głęboko osobisty i droga do niego wizerunek Puszkina. Wiersze są pełne poetyckich figur: .. przeciwstawne, pytania retoryczne, wykrzykniki, itp ostatnia część (16 linii) – ponownie satyra, groźnym ostrzeżeniem wyższego, boskiego wyroku, czas sądu i historii, które będą karać przestępców i uzasadnić niewinnych. Proroczy wiersz, bo tak było …