600 Shares 7566 views

Psychologia egzystencjalna. Psychologia humanistyczna i egzystencjalny

Humanistyczne i egzystencjalne kierunki pojawiły się w połowie ubiegłego wieku w Europie w wyniku rozwoju filozoficznej i psychologicznej myśl o ostatnich dwóch stuleci, podczas gdy w rzeczywistości, w wyniku sublimacji takich przepływów jako „filozofii życia” filozoficznego irracjonalizmu Nietzschego Schopenhauera, intuicjonizmu Bergsona, filozoficznej ontologii Schelera Freud i Jung psychoanalizy i egzystencjalizmu Heideggera, Sartre'a i Camusa. W pismach Horney, Fromm, Rubinstein w swoich ideach motywów tej tendencji może być wyraźnie widoczne. Dość szybko, egzystencjalne podejście w psychologii stało się bardzo popularne w Ameryce Północnej. Idee były wspierane przez wybitnych przedstawicieli „trzeciej rewolucji”. Równocześnie z egzystencjalizmu w psychologicznej myśl o tym okresie rozwiniętej i prądu humanistycznej, reprezentowanego przez takich wybitnych psychologów jak Rogers, Kelly, Masłów. Obie gałęzie przeciwwagi stali już ustalone obszary nauki psychologicznej – freudyzm i behawioryzm.


Egzystencjalny-humanistyczny kierunek i inne trendy

Założyciel egzystencjalny-humanistycznej (EGP) – D. Bugental – często krytykowane behawioryzm dla uproszczonego rozumienia osobowości, pogardy dla człowieka, jego świat wewnętrzny i możliwości mechanizacji wzorców zachowań i chęć kontrolowania osobowość. Behawioryści skrytykował również humanistycznego podejścia do nadawania przewartościowane pojęcie wolności, uznając ją jako przedmiot badań eksperymentalnych i podkreślił, że nie ma wolności, a podstawowym prawem istnienia jest bodziec-reakcja. Humaniści domagać się niewypłacalnością, a nawet niebezpieczeństwo takiego podejścia do ludzi.

Przez zwolenników Freuda mają humaniści mieli także swoje roszczenia, pomimo faktu, że wiele z nich zaczęło się psychoanalityków. Drugi odrzucił dogmatyzm i determinizmu pojęcie przeciwieństwie fatalizm charakterystykę freudyzmu zaprzeczył nieświadomości jako uniwersalną zasadę wyjaśniającą. Mimo to, należy zauważyć, że egzystencjalna psychologia osobowości jest wciąż w pewnym stopniu podobny do psychoanalizy.

Istota humanizmu

W tej chwili nie ma zgody co do stopnia niezależności humanizmu i egzystencjalizmu, ale większość przedstawicieli tych ruchów wolą je udostępnić, choć każdy rozpoznaje ich podstawową wspólnotę, ponieważ podstawowa idea tych obszarach – uznanie indywidualnej swobody w wyborze i budowie jego istnienia. Egzystencjaliści i humaniści w umowie, że świadomość istnienia, dotykając go przetwarza i przekształca osobę podnosząc ją powyżej chaos i pustkę istnienia empirycznego, ujawnia swoją tożsamość i czyniąc poczucie siebie. Ponadto absolutną godność humanistycznej koncepcji nie jest abstrakcyjna teoria osadzone w życiu, ale wręcz przeciwnie, prawdziwa praktyczne doświadczenie jest podstawą do uogólnień naukowych. Doświadczenie traktować ludzkość jako wartość priorytetu i głównego punktu orientacyjnego. I humanistyczna psychologia egzystencjalna i oceniać praktykę jako najważniejszy składnik. Ale tu prześledzić różnice między tą metodą: dla humanistów ważne doświadczeń i praktycznych rozwiązań konkretnych problemów osobistych bardzo prawdziwe doświadczenie, zamiast wykorzystania i wdrażania metodycznych i metodologicznych szablonów.

Natura człowieka w SE i ES

U podstaw podejścia humanistycznego (GP) jest pojęcie istoty ludzkiej natury, która łączy w sobie różne prądy i różni się od innych dziedzin psychologii. Roy Cavallo, istotą natury ludzkiej jest stale być w procesie jej powstawania. W procesie stawania się osobą jest autonomiczny, aktywny, zdolny do samodzielnej i twórczej adaptacji zmian, koncentruje się na wewnętrznej wyboru. Unikanie ciągłe powstawanie odmowy życia autentyczności, „ludzkie w człowieku.”

Egzystencjalne z psychologicznego (PE) humanizmu charakteryzuje się przede wszystkim do jakościowej oceny istoty osoby i wygląd w charakterze źródeł procesu formowania. Według egzystencjalizmu, istota człowieka nie jest podany jakikolwiek pozytywny lub negatywny – to było początkowo neutralne. cechy osobowości są także zdobyte w procesie poszukiwania swoją unikalną tożsamość. Zarówno z dodatnim i ujemnym potencjale, osoba wybiera i jest wyborem dla osobistej odpowiedzialności.

istnienie

Istnienie – istnienie. Jego główną cechą – brak predestynacji, predzadannosti które mogą wpływać na osobę, ustalić, jak będzie rozwijać się w przyszłości. Wykluczone odkładania na przyszłość, przekierowanie odpowiedzialność na barki innych, narodu, społeczeństwa i państwa. Człowiek decyduje za siebie – tu i teraz. Egzystencjalny psychologia określa kierunek rozwoju indywidualnego wyboru tylko, że czyni. Osoba skoncentrowane psychologię jeśli chodzi o istotę osobowości jako pozytywny podano początkowo.

Wiara w człowieka

Wiara w osobowości – podstawowa instalacja, która odróżnia humanistycznego podejścia do psychologii z innych nurtów. Jeśli podstawą freudyzmu, behawioryzmu, a większość pojęć psychologów radzieckich jest niewiara w osobowości, kierunek w psychologii egzystencjalnej, a wręcz przeciwnie, uważa się człowieka z perspektywy wiary w niego. W klasycznym freudyzmu pierwotnie negatywny charakter jednostki, w celu oddziaływania na nim – korekcji i kompensacji. Bihevioristy oceniano ludzkiego charakteru i neutralny ten wpływ przez formowanie i korekcji. Humaniści zobaczyć ten sam charakter człowieka lub bezwarunkowo pozytywne i zobaczyć cel wpływanie na pomoc w urzeczywistnianie osoby (Maslow, Rogers), lub docenić osobisty charakter jako quasi-dodatnich i głównego celu psychologicznego wpływu widząc pomoc w wyborze (psychologia egzystencjalna i Frankl Bugental). Tak więc, podstawą jego Instytutu nauczania psychologii egzystencjalnej umieszcza koncepcję indywidualnych wyborów życiowych człowieka. Osobowości traktować jako wewnętrznie obojętne.

Problem z psychologii egzystencjalnej

Podstawą humanistycznego podejścia umieszcza koncepcję postrzeganej wartości, że dana osoba „wybiera dla siebie”, dzięki czemu kluczowe kwestie życia. Psychologia egzystencjalna osoby uznającej prymat istnienia człowieka w świecie. Indywidualny od urodzenia stale współpracuje ze światem i odnajduje w nim sens swego istnienia. Świat zawiera zarówno zagrożeń i pozytywnych alternatyw i możliwości, że ludzie mogą wybierać. Interakcja ze światem wywołuje w osobie podstawowe egzystencjalne problemy, stres i niepokój, niezdolność do radzenia sobie co prowadzi do zachwiania równowagi w umyśle człowieka. Problemy zróżnicowane, ale w uproszczeniu można je sprowadzić do czterech głównych „węzłów” polaryzacji, w których jest to konieczne, proces rozwoju osoby do dokonania wyboru.

Czas, życie i śmierć

Śmierć – najbardziej łatwe do zrealizowania, ponieważ najbardziej oczywistym nieuniknionej ostatecznej rzeczywistości. Świadomość zbliżającej się śmierci wypełnia człowieka ze strachu. Pragnienie, by żyć i jednoczesna świadomość istnienia czasu – główny konflikt, który studiuje psychologię egzystencjalną.

Determinizm, wolność, odpowiedzialność

Rozumienie wolności w egzystencjalizmu jest również niejednoznaczne. Z jednej strony, człowiek ma tendencję do braku struktury zewnętrznej, z drugiej – boi się jej nieobecności. Po tym wszystkim, istnieją w sposób zorganizowany, przestrzeganie zewnętrznego planu wszechświat łatwiejsze. Ale z drugiej strony, psychologia egzystencjalna twierdzi, że człowiek tworzy swój własny świat, i jest w pełni odpowiedzialny za to. Świadomość braku przygotowanych szablonów i struktura wzbudza strach.

Dialog, miłość i samotność

W sercu samego rozumienia jest pojęcie egzystencjalnej izolacji, czyli oderwanie się od świata i społeczeństwa. Człowiek przychodzi na świat i sam, jak to wychodzi. Konflikt generowane przez świadomość własnej samotności, z jednej strony, a ludzka potrzeba komunikacji, ochrony, przynależności do czegoś większego – z drugiej.

Bezsensu i sens życia

Problem braku sensu życia pochodzi od pierwszych trzech węzłów. Z jednej strony, będąc w ciągłym znajomość samego człowieka tworzy swoje własne znaczenie, z drugiej – jest świadomy jego izolacji, samotności i zbliżającej się śmierci.

Autentyczność i konformizm. wino

Psychologowie, humaniści, oparte na zasadzie osobistego wyboru, wyróżnić dwa główne bieguny – autentyczność i konformizm. W autentycznym światopogląd człowiek pokazuje swoje unikalne cechy osobiste, widzi siebie jako osobę, która jest w stanie wpływać na społeczeństwo i własne doświadczenia poprzez podejmowanie decyzji, ponieważ społeczeństwo jest tworzone przez wyborów dokonywanych przez osoby fizyczne w związku z tym może się zmieniać w wyniku ich wysiłków. Autentyczny styl życia cechuje wewnętrznej orientacji, innowacji, harmonii, finezji, odwagi i miłości.

Człowiek jednak zewnętrznie zorientowanych, nie mając odwagi do wzięcia odpowiedzialności za własne wybory, wybiera drogę zgodności, określając się wyłącznie jako wykonawcy ról społecznych. Działając na zebranych szablonów publicznych, taka osoba myśli stereotypowo, nie może i nie chce potwierdzić swój wybór i aby dać mu ocenę wewnętrzną. Konformista patrzy w przeszłość, powołując się na gotowych paradygmatu, w którym ma on brak zaufania i poczucie bezwartościowości. Jest to nagromadzenie ontologicznego winy.

Podejście oparte na wartość osoby i wiary w osobie jego wytrzymałość pozwala jej zbadać głębiej. Na heurystycznego kierunku świadczy o obecności różnych kątów w nim. Główną z nich – tradycyjny egzystencjalny, egzystencjalny-analityczny i humanistyczna psychologia egzystencjalna. Mei i Schneider również wydzielają egzystencjalny-zintegrowanego podejścia. Ponadto, istnieją sposoby, takie jak terapia dialogiczna Friedmana i logoterapii Frankla.

Pomimo wielu różnic koncepcyjnych, osobowość skoncentrowane humanistycznej i egzystencjalnej przepływ solidarności w wiarygodność tej osoby. Ważną zaletą tych tendencji jest to, że nie starają się „uproszczenia” osoby, umieścić go najbardziej istotne problemy w centrum jego uwagi, nie odciąć trudnych kwestii zgodności człowieka w świecie i jego wewnętrznej natury. Uznając, że społeczeństwo ma wpływ na tworzenie się osobowości i jej istnienie w nim, psychologia egzystencjalna jest ściśle związana z historią, kulturoznawstwa, socjologii, filozofii, psychologii społecznej, a także jako spójny i obiecującej gałęzi współczesnej nauki o danej osobie.