224 Shares 1696 views

Mochalov Pavel Stepanovich, aktor Teatr Mały: Biografia, kreatywność

Pavel Stepanovich Mochalov, którego biografia jest przedmiotem niniejszego przeglądu, jest największym przedstawicielem ruchu romantycznego w rosyjskiej sztuce teatralnej w pierwszej połowie 19 wieku. Jego kreatywność i umiejętność reinkarnacji zrobił duże wrażenie na jego współczesnych i w dużej mierze zależy rozwój ruchu romantycznego w określonym czasie.


biografia

Mochalov Pavel Stepanovich urodził się w rodzinie artystów chłopów w Moskwie w 1800 r. Rodzice grał w kinie domowym Demidov, potem ojciec zaczął mówić w teatrze w Moskwie, trupy, które po pewnym czasie dołączyła do grona cesarskich teatrów. Ta ostatnia okoliczność przyczyniła się do tego, że rodzina została wykupiona, ale jego wolność po sześciu latach. Przyszłość słynny aktor otrzymał dobre wykształcenie, studiując w prywatnej szkole, nauczył się także po francusku. Od dzieciństwa miał dobrą pamięć. Według wspomnień córki, Mochalov Pavel Stepanovich jakiś czas studiował na Uniwersytecie Moskiewskim, ale list uczniów w jego nazwie nie został odnaleziony.

Początki kariery

Zaczął grać w teatrze od 1817 roku na Moss, ale potem stało się stałym scena scenie Teatru Małego. Koniec roku 1830 był decydujący w życiu aktora, ponieważ w tym czasie grał swoją rolę korony Hamleta, którego znaczenie zostało uwiecznione V. G. Bieliński, w swoim słynnym artykule dotyczącym analizy artysty gry. Ale w połowie 1840 roku, Mochalov Pavel Stepanovich pojawiła nieodebrane ze względu na zmiany w kierunku kultury. W miejsce romantyzmu był realizm, w którym gra emocjonalna impulsywny aktor był na miejscu. Aktor zmarł w 1848 roku z zimna w Moskwie.

funkcje

Wspominaliśmy już, że działalność aktor fazie kwitnienia miała miejsce w epoce romantyzmu. Zgodnie z kierunkiem aktora i wbudowany w grę. Mochalov Pavel Stepanovich zbudował swoją grę na kontrastów, co doprowadziło publiczność emocjonalnego podniecenia. On stworzył ostre przejście od gwałtownych wybuchów emocjonalnych do tak zwanych „mochalovskih minut”, w którym to nagle przerwane, a potem znowu zaczął mówić swoje linie, co doprowadziło publiczność w zachwyt tak nagłe i spektakularne zmiany. Mochalov Pavel Stepanovich grał głównie w repertuarze romantycznym, choć na początku swojej kariery, hołd klasycyzmu, grając wiele ról dawnych tragedii.

obrazowość

Artysta stworzył na scenie szereg pojedynczych znaków, zbuntowanych przez naturę, którzy w przeciwieństwie do społeczeństwa i przeczą przywary społeczne i moralne. Mochalov (aktorem) zawarte na ludzi scenie z silnych charakterów i namiętności. Na przykład, grał Georges de Germaine na spektaklu „Życie Player”, który pokazywał człowieka, który całe życie spędził w grze. Ta postać jest całkowicie wchłaniany przez niego i nie jest już w stanie zatrzymać. Następnie grał Hamleta po raz pierwszy, ale jak dotąd nie osiągnął triumf że przyjdzie do niego w ciągu dekady. Jednak w tym czasie przedstawił podstawowe zasady jego aktorstwa: zamieszki obraz, protest, sprzeciw wobec bohatera niesprawiedliwości, kłamstwa i oszustwa. Według wspomnień współczesnych, Pavel Stepanovich Mochalov (1800-1848) wykładał jego obrazy i role adekwatnymi je ze swojego temperamentu.

Wierzchołek twórczości

Najważniejszym i najlepszym aktorem rozważyć rolę roli Hamleta w nowym tłumaczeniu przez NA Field. Ten obraz jest w pełni zgodny z zasadami twórczej aktora i instalacji, a także jego temperament. Ponadto, jest to najlepsza postać wyrażała buntowniczą początek, tak, że przyciąga. Praca ta, jak wspomniano powyżej, przedmiotem szczególnego artykułu Bieliński. Według krytyka, Mochalov z niezwykłą energią przenoszony dramatyczną historię duńskiego księcia.

Trzeba powiedzieć, że był to mały teatr stał się miejscem, które wielbili artystę. Innym jego ważnej pracy była rola Chatsky. To było prawdziwe wydarzenie w życiu kulturalnym Moskwie. Według wspomnień współczesnych i aktor grał ten sam charakter jak buntownik, który zakwestionował społeczeństwa famusovskogo. Ostateczne zdanie wypowiedział z pogardą, jakby na przekór konserwatywnych kręgach współczesnego środowiska.

inne prace

Rola artysty był różnorodny, ale mają jedną cechę wspólną – Ten obraz protestu, rozpoczynający się w zbuntowanej osobowości, który z nich jest w przeciwieństwie do całego społeczeństwa. To właśnie w tym duchu, że ucieleśnia Mochalov innych kultowych obrazów szekspirowskie: Otello, Richard III i innych. To właśnie w tych partii aktor mógłby kiedykolwiek pokazać swój talent i wieloaspektowy charakter wybitnego mistrza reinkarnacji. Był zainteresowany także i inne postacie historyczne. Tak, pojawił się w przebraniu Dona Karlosa, bohater dramatu Friedricha Schillera. Buntowniczy duch twórczości słynnego dramatopisarza, jak to możliwe, zgodne charakter artysty. Zagrał również w sztuce najsłynniejszych autor „Robbers”. Praca ta ma charakter otwarcie buntowniczego, więc Mochalova wystąpień rewolucyjnego doświadczenia.

Kreatywność jest zatem również przyciąga słynny aktor grał Aleko w produkcji „Cyganów” z gry, a także w grę opartą na poemacie „Fontanna Bachczysaraju”. Repertuar powyższego wynika, że aktor był zainteresowane przede wszystkim romantyczne role. Zachowały się wiadomość, że on naprawdę chciał grać główną rolę w dramacie Lermontowa „Masquerade”, ale ze względu na głośny i hałaśliwy popularności, spowodowanego przez buntowniczego ducha, wydajność nie doszło, nie pozwalała cenzura.

Przyczyny sukcesu

Sekretem fenomenalnego popularności aktora jest ich znaczenie i współbrzmienie czasu. Fakt, że Mochalov regulować fabułę spektaklu do potrzeb i aspiracji ludzi w jego wieku i jego kręgu. W 1820-1840-e lat były w modzie zbuntowanych idei społecznego protestu przeciwko rzeczywistości rosyjskiej, tak emocjonalne, częściowo nawet śmiałe ataki Mochalov przyszedł na to miejsce i przez czas młodości i wykształconych kręgach. Aktor, oprócz talentu, miał również niesamowitą zdolność do wychwytywania interesów publiczności, która czeka na dramatyczny obraz silnych osobowości. Każdy obraz artysty, w rzeczywistości grał jego współczesnych, w różnych znaków publiczność dosłownie nauczył się. Taka konfiguracja jest dość spójne i temperament Mochalov, który nie mógł zagrać zwykłych ludzi z tłumu ze swoich krajowych interesów i obaw. Był zainteresowany silnej transformacji osobowości jasne, że zawsze znajdzie swoją publiczność w pierwszej połowie 19 wieku. Teatr Mały jest często w literaturze przypomniał w związku z jego pracą.