686 Shares 6237 views

Znana rosyjska aktorka Komissarzhevskaya Vera Fedorovna: biografia, życie osobiste, role teatralne

Komissarzhevskaya Vera Fedorovna jest wybitnym aktorem rosyjskim z przełomu XIX i XX wieku, którego twórczość miała istotny wpływ na rozwój sztuki teatralnej. Jej życie było krótkie, ale bardzo bogate i jasne. Wiele książek, artykułów i rozpraw poświęconych było badaniu jego zjawiska. Jest teatr o nazwie Komissarzhevskaya (Petersburg), inspirowany poetami do napisania poezji, film o jej losie. Pozostaje znaczną częścią rosyjskiej sztuki, nawet po ponad 100 latach od jej wyjazdu.


Rodzice i wczesne lata

Komissarzhevskaya Vera Fedorovna urodził się 8 listopada 1864 w Petersburgu. Jej matka, Maria Nikolaevna, była córką dowódcy pułku Preobrazhenskiego, a jej ojciec był słynną operową piosenkarką Teatru Maryjskiego w Petersburgu. Studiował we Włoszech, a następnie wrócił do Rosji. Rodzice Wiary wyszli za mąż w tajemnicy, była to głośna historia w mieście. Z czasem ojciec Marii Nikolaevny pogodził się z tym. Para urodziła się prawie trzy córki z rzędu. Wiara i siostry rosły w artystycznej atmosferze, w domu było wielu aktorów, artystów, muzyków. Ojciec był przyjaciółmi z M. Mussorgsky'm. Vera często brała udział w spektaklach domowych i koncertach. Miała dobry głos, a mój ojciec miał nadzieję, że stanie się piosenkarką. Vera zmieniła kilka instytucji edukacyjnych, ale urzekający charakter uniemożliwiał jej studiowanie. W końcu mój ojciec wziął ją na trening w domu.

Wszystko się zmieniło, gdy zmarł ojciec Maryi Nikolaevna, kupiła domek pod Wilną za dziedzictwo i dała jej starszej córce Vera studiowanie w prestiżowym uczelni szlacheckich dziewic. Mąż pozostał w Petersburgu, nadal śpiewał i nie wahał się rozpocząć nowej powieści. Marya Nikolaevna wzięła winy za rozwod i, aby zapłacić wydatki, sprzedała nieruchomość. Przez resztę życia prowadziła bardzo biedne życie. Matka Vera była pewna, że głównym celem kobiety jest jej mąż i dzieci. Dlatego, gdy jej małżeństwo zerwało się, została złamana przez resztę życia.

Rozmowa

Komissarzhevskaya Vera Fedorovna była zawsze bliżej ojca, były duszami z nim związanymi, ale kiedy jej rodzice się rozwiedli, pozostała z matką, bo jej ojciec szybko się ożenił. Aby wspierać matkę i sióstr, Vera potrzebowała poślubić, a ona zaakceptowała ofertę hrabiego Włodzimierza Muradiewa. Ale było jasne, że małżeństwo nie powiodło się. Muravyow lubił pić, mógł podnieść rękę do żony w podniecającym stanie. A potem zaczął romans z młodszą siostrą, Nadezhda. Taka podwójna zdrada zagłuszała przyszłej aktorki. Ona, podobnie jak matka, wzięła winy za rozwod, a nawet udała się do szpitala psychiatrycznego. To właśnie cierpienie doprowadziło do otwarcia talentu dramatycznej aktorki z wielką siłą. Lekarze wezwali ją, aby znalazła coś, co mogłoby odwrócić uwagę jej myśli. I zaczęła biorąc lekcje aktorskie od aktor z Alexandrinsky Vladimir Davydov. Widział w niej wielki talent i polecił mu wejść do szkoły teatralnej. Ale życie wyrzuciło na swój sposób.

Początek

W 1890 r. Ojciec Vera zerwał z drugą żoną, a jego córka zamieszkała z nim. Vera gra dużo na gitarze, pomaga jej ojcu i uczniom. Gdy pewien uczeń o imieniu Stanisławski poprosił ją, aby pomogła mu w spektaklu w Domu Polowań, gdzie aktorka zachorowała. Więc Komissarzhevskaya Vera Fedorovna po raz pierwszy wkroczyła na prawdziwą scenę teatralną. W tej chwili lekarze odnotowali jej przewlekłą chorobę gardła, był to ostatni impuls do jej decyzji o zostaniu aktorką. Gra rolę Betsy w sztuce "Owoce oświecenia" w "Towarzystwie Sztuki i Literatury" w szkole, w której pracował. Komissarzhevsky. Sezon pracy w tym teatrze pod kierownictwem Stanisławskiego stał się dobrą szkołą i testem dla początkującej aktorki. Wkrótce "Towarzystwo" przestało występować ze względu na trudności materialne. Ale Komissarzhevskaya znalazła już drogę. Została zauważona w sztuce P. Kiselevsky – aktor, przyjaciela jego ojca. Zaprosił ją do roli w kuskowskich rolach w dwóch spektaklach, doskonale radziła sobie z tym zadaniem.

Novocherkassk

W 1893 roku Vera podpisała swój pierwszy kontrakt artystyczny na pracę w N. Sinelnikov Entreprise w Novocherkassk. Pomagając Vera Kiselevsky bardzo, ale w zasadzie ocenić zdolność aktorki. Uważał, że jej przeznaczenie jest komedią. Poza tym nie opierał się na planach wielkich planów, ponieważ spodziewał się, że na chwilę zastąpi tylko chorej aktorki. Prace w przedsiębiorstwie były piekielnie ciężkie. Przez pierwsze pięć miesięcy musiała zagrać 58 ról. To pomimo faktu, że nie miała doświadczenia, a każda rola wymagała wypracowania i refleksji. Komissarzhevskaya nadal potrafiła uczyć się od swoich kolegów, prowadziła dziennik oglądania ich gry i analizowała sztuki. Czasami grała dwa spektakle dziennie, na noc trzeba było opanować rolę. W ciągu dnia odbywały się próby, w godzinach wieczornych – grając na scenie. Takie przesyłanie strumieniowe nie dawało swobody twórczości i poszukiwało jego metody, ale dało umiejętność grania na scenie, pomagało zgromadzić doświadczenie. Role w tym czasie uzyskała najistotniejszą, pustą piosenkarkę, która została wystawiona na scenę i nie przybrała głębokiej dramatycznej przeżyć. Ale Vera traktowała je z całą powagą, traktując je jako ważną lekcję. Sama musiała być krawcową, fryzjerką, a nawet reżyserem. Ale praca nie pozostała niezauważona, a krytyka zaczyna świętować swoją grę, najpierw za parę słów, a potem w całych ustępach. Jej władza rosła zręcznością.

W ciągu roku Komissarzhevskaya potrafiła trochę sobie radzić, wypracowała przyjęcia i zaczęła myśleć o tym więcej. Zaczęła swoją karierę zbyt późno, w wieku 29 lat i zaczęła się spieszyć, aby zrozumieć siebie. W tej chwili czyta dużo poważnej dramaturgii i marzeń o prawdziwych kreatywności. Entreprise zdecydowanie zależała od gustu opinii publicznej i były bardzo skromne, Kozacy nie chcieli, aby teatr poważnie zastanawiał się, ale tylko rozrywka. Ale teatr Sinelnikow, który był wówczas najlepszy wśród nich, nieraz zdecydował się na poważne produkcje, na przykład "Nieszczęście z Wita" i "Owoce Oświecenia".

Za rok pracy aktorka mogła się pokazać, ale to nie dodało jej miłości do jej współpracowników. Komunikacja z nią nie była łatwą sprawą, ponieważ bardzo wymagała zarówno dla siebie, jak i dla innych. Sezon się skończył, ale Komissarzhevskaya nie otrzymała oczekiwanej oferty przedłużenia umowy. Biedny Miedwiediew wrócił do trupy, Kisieliewski widział, że Vera nie chce być zadowolona z ról w wodewilu i straciła zainteresowanie nią, jej koledzy na scenie zazdroszczą jej i nie rozumieją jej. Wszystko to doprowadziło do tego, że Komissarzhevskaya musiała opuszczać przedsiębiorstwo Sinelnikova.

Wycieczki

Wszyscy aktorki Imperium Rosyjskiego w tym czasie, w celu utrzymania ich sytuacji finansowej, współpracowali z przedsiębiorcami. Teatry stacjonarne były niewielu, głównie w dużych miastach. W związku z tym było kilka zespołów turystycznych. Po wyjściu z Novocherkasska Vera Komissarzhevskaya, na zaproszenie Towarzystwa Artystycznego Tiflis, jedzie z nimi na wycieczkę. Tutaj zagrała 12 roli, w tym komedii "Tornado", "Money Ace" i innych. Krytyka i publiczność zabierają aktorkę, nawet jej ojciec pochwala jej grę. Pomimo sukcesu Vera sama nie była zadowolona z siebie, nadal marzy o poważniejszym repertuarze. Ten brak pewności siebie uniemożliwił firmie Komissarzhevskaya znalezienie dobrego zaangażowania. Po objeździe w Tiflis wraca do Moskwy z nadzieją na znalezienie pracy, ale bała się udać się do agencji i niestety widzi, jak wyjeżdżają i wyjeżdżają zespoły, a ona zostaje bez pracy. Niespodziewanie kolega z Tiflisu sugeruje, że bierze udział w tournée w Ozerkach i Oranienbaum. To przedsiębiorstwo wyróżniało się poważniejszym repertuarem, który Vera lubił bardzo. Tutaj zagrała 14 nowych ról w ciągu 3 miesięcy w sztukach takich jak "Insygnia i miłość" F. Schillera, "Vasilisa Melentyeva" A.N. Ostrovsky, "Steppe Bogatyr" I.A. Salowa.

Jego sukces był bardzo zauważalny, co potwierdziło zaproszenie do pracy w Teatrze Aleksandryjskim. Ale, znowu przerażona jej niedoświadczeniem, postanowiła zaakceptować zaproszenie od firmy Nezlobin w Wilnie. Widownia i repertuar tej orki był o wiele poważniejszy niż poprzednie, w których pracowała Komissarzhevskaya. Tutaj od 2 lat grała 60 ról, wśród których były już niewątpliwe sukcesy: Larissa z "Rodriguez" A.N. Ostrovsky, Sophia w "Nieszczęściech z Wita" A. Griboyiewowa, Louise w "Nędzy i Miłości" Schillera. Tutaj gra jest doceniana przez Nemirovich-Danchenko, Kachalov, Brushtein. W Nezlobin Komissarzhevskaya rozwinęła się i pokazała jej dramatyczny talent, w którym wcześniej odmówiono krytyki i jej innowacji. Ale brakuje dobrego reżysera, który mógłby zarządzać jej grą.

Teatr Aleksandryjski

W 1896 roku sama zaczęła pracować nad wejściem na scenę Teatru Aleksandryjskiego. Nie podobała się roli składającego petycję, musiała się martwić i zastanowić się nad grą na debiut. Wszystko to dla 32-letniej aktorki było już trudne. Ale z powodzeniem zagrała debiutancką grę "Walka motyli" i została doceniona przez krytyków. Aktorka przyniosła nowy styl scenie teatru, opierając się na doświadczeniu wewnętrznym. Przez sześć lat Alexandrinsky Komissarzhevskaya odegrała najlepsze role, czyniąc z niej sławę i dumę z rosyjskiego teatru: Larissa z "Dziedzictwa", Nina Zarechnaya w "Seagull", Desdemona w "Othello", Marikka w filmie "Światła nocy Iwan", Margarita w " Faust ". Spektakl "Mewa" został wysoko doceniony przez Czechowa, która do końca swoich dni wierzył, że był to najlepszy przykład wykonania jego autora. Od dłuższego czasu korespondował z aktorką, razem omawiali rozwój psychologicznego teatru rosyjskiego. Sztuka "Seagull" nie została zaakceptowana przez publiczność i krytykę, ta porażka była ogromnym ciosem dla dramatopisarza i aktorki.

W teatrze Vera znalazł kolegę w ramionach – dyrektor E.P. Karpow, z którymi się nie lubili, ale razem zaczęli wchodzić na nowy etap, razem szukali właściwych sposobów. Dzięki tej współpracy aktorka zdała sobie sprawę, jak wielka jest rola reżysera w losie aktorów. W tej współpracy Vera była w stanie zrozumieć swoje poglądy na temat sztuki, które doprowadziły ją do poszukiwania nowej drogi.

Poszukiwanie nowego teatru

Aktorka namiętnie marzyła o nowym teatrze, kiedyś dostała tę ideę ze Stanisławskiego i pokochała marzenie swojego własnego teatru, w którym mogłaby być w pełni zrealizowana. Teatr Aleksandryjski narzucił zbyt wiele ograniczeń, miał własną politykę konserwatywną. W jej listach i dziennikach stale pojawia się temat ścieżki, poszukiwanie nowego teatru. Teatr aktorski Komissarzhevskaya zbudowany został z psychologii, a w Alexandrinque wymaga głównie zewnętrznych przejawów, nie zanurzając się w głębin duszy postaci. Czuje, że marnuje czas na próżno, że jej praca na scenie imperialnej prowadzi ją do nikąd. Dlatego w 1902 roku zdecydowała się opuścić Alexandrinka. Nie ma pieniędzy na własny teatr, dlatego też musi wyruszyć na długą trasę, podróżuje prawie cały kraj, pracuje w Jałcie, Kijowie, Syberii, Charkowie. Ale repertuar był słaby, kierunek był niskiej jakości. Potrzebowała swojego reżysera i znalazła go w osobie V.E. Meyerhold.

Własny teatr

Dramat teatralny Komissarzhevskaya pojawił się oficjalnie w 1904 r., Ponieważ zajmuje budynek. Ale brak pieniędzy sprawia, że od razu wyjeżdża na tournee, a 2 lata podróżuje po kraju, zarabiając pieniądze i grając w drugorzędnych występach dla publiczności. Heroiczne wysiłki i pomoc ze strony podobnie myślących ludzi zgromadziły kwotę 70 tysięcy rubli, a Komissarzhevskaya w końcu zaczęła tworzyć stacjonujący teatr repertuarowy w Sankt Petersburgu. Jej celem jest nowa ideologia artystyczna, "teatr duszy", do tego potrzebowała specjalnego repertuaru i trupy. Komissarzhevskaya czyta dużą liczbę współczesnych sztuk, wybiera dla swojego teatru Ibsen, Czechowa, Gorky. W teatrze jest grupa ludzi o podobnych poglądach, którzy chętnie pokazują światu nowy wygląd sztuki teatralnej. W 1906 r. Meyrekhold zgodził się pracować w teatrze, położył 13 spektakli, wśród nich innowacyjne wersje sztuk "Gedda Gabler", "Balaganchik", "Życie człowieka". Ale związek między aktorką a reżyserem jest bardzo trudny, co wraz z niepowodzeniem występów prowadzi do przerwy. Dramat teatru Komissarzhevskaya jest podejmowany w mieszany sposób przez społeczeństwo, tutaj są prawdziwe skandale. Ale był to naturalny efekt rewolucyjnych działań firmy. Pracując w swoim teatrze, Vera musiał stawić czoła niezrozumieniu, zdradziecom, porażkom, ale także z wielkim sukcesem.

Najlepsze role

Komissarzhevskaya Vera Fedorovna, której role są nadal przykładami szkoły psychologicznej, podczas jej upływu czasu grała mnóstwo genialnych, innowacyjnych postaci. Jej sposób gry był wyjątkowo odpowiedni do postaci bohaterów Czechowa. Więc jej Sonya z "Wuj Vanya", Sasha z "Iwanowa" i Nina Zarechnaya z "Mewy" były subtelnie uczucie, walczące natury. Komissarzhevskaya zrozumiał intencję autora, odczuwał swój artystyczny wygląd. Pomimo faktu, że wielu widzów nie zgodziło się na tę interpretację, dramatopisarz uważał ją najlepiej za najlepszą interpretację.

Również do liczby wybitnych ról Komissarzhevskaya przyznała jej Larissa z "Dowry" do A. Ostrovsky, Natashy Bobrov z "Bajki" I. Potapenko, Norah w "Domu Lalek" G. Ibsen, Varvara w Gorky "Summerers". Na każdym zdjęciu znalazła własną interpretację, wiedziała, jak rozpoznać ziarno roli i przekazać najgłębsze emocje postaci.

Rozczarowanie w teatrze

W 1908 r. Teatr Dramatyczny, znany już jako Teatr Komissarzhevskaya (Sankt Petersburg), pojechał do USA, gdzie Vera otrzymała bardzo pochlebne recenzje. Nazywa się ona jedną z największych aktorek XX wieku. Ale Komissarzhevskaya czuje gorzki rozczarowanie jej teatrem. Praca z symbolistą Meyerhold zabiła iskrę w aktorce, nie czuła jej talentu w potrzebie. Vera widzi, że niemal nigdy nie ma miejsca w spektaklach, aktorzy i reżyserzy nie rozumieją siebie nawzajem, błędnie interpretują ekspresyjne idee nowego teatru. Każda nowa gra Komissarzhevskaya wydaje się być porażką. W 1909 roku podjęła bardzo trudną decyzję o opuszczeniu teatru.

Nowe nadzieje

Komissarzhevskaya, aktorka niesamowitego talentu, która marzyła o pięknym teatrze psychologicznym, zdała sobie sprawę, że z aktorami wychowanymi w starych tradycjach nic nie da się zrobić. I przychodzi do pomysłu otwarcia szkoły teatralnej, aby kształcić aktorów nowej formacji. Zaplanowała przypomnieć lekcje swojego ojca, który był dobrym nauczycielem teatru i doświadczeniem Stanisławskiego, który stworzył swój system sztuki artystycznej. Chciała nauczyć się przeżywać swoje doświadczenia zdobyte z taką trudnością, a także zaprosić wybitnych przyjaciół – aktorów i reżyserów, a także zaprosiła A. Bely, D. Merezhkovsky, V. Iwanow do nauczania przedmiotów poszerzających horyzonty. Zainicjowana przez nowe pomysły i nadzieje, Komissarzhevskaya idzie na ostatnią trasę Syberii w jej życiu.

Prywatne życie

Vera Komissarzhevskaya, której biografia jest tak krótka i tak pełna teatru, nie ośmiela się ożenić. Za dużo ciosu zadał jej pierwszy mąż Vladimir Muravyow. Ale w 1887 r., Podczas leczenia w Lipetsku, poznała Siergiej Ziloti, oficer, wykształconą osobę, kochanek literatury i teatru. Między nimi są bardzo ciepłe stosunki, Siergiej nawet przynosi Faithowi swój majątek do rodziców i prezentuje jako oblubienicę. W tym domu Komissarzhevskaya był zawsze bardzo ciepły i przytulny. Przez całe życie była przyjaciółką całej rodziny Ziloti, często odwiedzała ich w Znamence. Ale ożenił się z Siergiejem i nie wyszedł.

Komissarzhevskaya Vera Fedorovna, której życie osobiste było dramatyczne, poświęcało wiele czasu i wysiłku na doznaniach na scenie i to wystarczyło dla niej. Współcześni powiedzieli, że A. Czechow był w niej zakochany, ale nie śmiał się jej przyznać. Mimo że jest zakochany w swoim talentze jako aktorka, a nie jako kobieta. Miała kilka powieści: z reżyserem E.P. Karpow z młodym aktorem N.P. Roshchin-Insarov, z dyplomatą SS. Tatiszczewa, poeta V. Bryusow, ale żaden z nich nie stał się małżeństwem, ponieważ najważniejszą rzeczą w jej życiu była zawsze teatr.

Troska

Wycieczki na Syberii i na Dalekim Wschodzie bardzo zmęczone Komissarzhevskaya, skarżyła się do lekarza ze względu na ból w uszach. Te uczucia nie pozwalały jej spać, każdego dnia czuła się gorsza. Zaproszony do lekarza zaproponował jej jedyną metodę leczenia – trepanację czaszki. Złość nie przebiegła, a gdy w Taszkiencie kilku aktorów z trupu zachorowało na ospę, stan związany z Vera Feodorovną pogarszał się, okazało się, że również miała ospę. Jej ból był nieznośny, 27 stycznia straciła przytomność. Wrzody obejmowały całe ciało, bóle tylko nasiliły się. W połowie lutego aktorka marzyła o AP. Czechow, uznała to za dobry znak. Ale po kilku dniach stan pogorszył się znacznie, 23 lutego, wystąpił paraliż serca i zmarła Wielka Komissarzhevskaya. Według jej testamentu listy i dzienniki z jej pudełka zostały zniszczone w ciągu pierwszej godziny po jej śmierci. Powiedziała, żebym zamknął się zamkniętą twarzą, żeby ludzie nie dostrzegali, jak jej choroba zniekształca się. Komissarzhevskaya Vera Fedorovna (1864-1910) została pochowana na cmentarzu Tikhvin w Petersburgu.

Pamięć

Wyjazd największej aktorki był prawdziwym szokiem dla Rosji, dopiero po utracie nagle zdał sobie sprawę z niesamowitej wartości jej artystycznej metody i wielkości talentów. Komissarzhevskaya pamięć jest nadal zachowana przez jej ojczysty kraj. Teatr Komissarzhevskaya (Novocherkassk) dumnie przypomina czasy, kiedy ta aktorka świeciła tutaj. Tak jak teatr w Ussurijsku. Jej przyczyną jest Teatr Dramatyczny Komissarzhevskaya w Petersburgu. Jest znany na całym świecie. Ulica Komissarzhevskaya znajduje się w Tyumen, Doniecku i Woroneżu. Jej wizerunek uosabia wiele wierszy A. Bloka i V. Bryusowa. Jej talent inspirował tworzenie muzyki, więc A. Knaifel napisał esej na instrumenty strunowe "Wiara", P. Gapon napisał walc z jej pamięci "Torn Strings". Jej życie i twórczość poświęcona jest wspaniałej fabule "Jestem aktorką" Viktora Sokołowa. Rola wiary była doskonale wykonana przez aktorkę Natalia Saiko. Dyrektor nie chciał strzelać do chronologicznego obrazu, wybrał innowacyjną metodę – stworzył film z oddzielnych epizodów, niepowiązanych ze sobą, które ujawniają różne aspekty głębokiej natury aktorskiej. Film pokazuje tragedię życia, w której cena talentów jest spokój i osobiste szczęście.