119 Shares 1221 views

Zharov Aleksandr: kreatywność radziecki poeta

Zharov Aleksandr – rosyjski, radziecki poeta, którego wiersze są powszechnie znane do tej pory. Jego utwory zostały napisane w czasach sowieckich, ale dziś są one istotne.


biografia poety

Zharov Aleksandr Alekseevich urodził się 31 marca 1904 roku w rejonie Moskwy. Ojciec poety był prosty karczmarz. Zharov Borodino Alexander ukończył wiejskiej szkole, a potem zapisał się do Szkoły Mozhayskoe. W 1917 roku Alexander A. stał się jednym z organizatorów kręgu edukacji i kultury.

W 1918 roku rozpoczął pracę Zharov Aleksandr jako sekretarka komórki Komsomołu. Aż do 1925 roku, Aleksander posiada wiodącą pozycję w organach Komsomołu, najpierw z dala od ojczyzny – w Mozhaisk, a następnie został przeniesiony do Moskwy, Komitetu Centralnego Komsomołu.

Ważne daty w życiu poety

W 1920 roku Aleksandr A. wstąpił w szeregi Komunistycznej Partii Związku Radzieckiego.

W 1921 roku rozpoczął naukę w Zharov Uniwersytecie Moskiewskim na Wydziale Nauk Społecznych.

W 1922 roku Alexander dołączył do grona założycieli Stowarzyszenia Pisarzy „Young Gwardii”.

W 1941 roku Aleksandr Alekseevich Zharov był główny korespondent magazynu „Krasnoflotec”.

Poeta: zarania kariery

Już w wieku wczesnoszkolnym Zharov zainteresował się poezją. Jego pierwsze wiersze zostały opublikowane w czasopiśmie szkoły „tworzenie”.

„Alexander Zharov – poeta” – tak zaczął mówić o Zharov już w 1920 roku. Jego poezja cieszył się dużą popularnością w 1920-1940-tych. Wśród fanów twórczości młodego poety w przeważającej części byli przedstawiciele młodzieży czasu.

Centralnym elementem jego pracy była gloryfikacja radzieckiej młodzieży. Ponadto, Alexander A. Główne przykazanie dla całego ZSRR uważane stronniczości. Te postawy i zasady, które zostały utworzone poetycki obraz, który jest charakterystyczny dla niego Aleksandru Zharovu.

Jednakże, jako młody i sławny, a Zharov miał krytyków. Jednym z nich był Władimir Majakowski. Jego uprzedzeń jasno wyrażone w sprawozdaniu, którego poświęconej Aleksandru Zharovu: „… często pisarze piszą tak, że nie jest jasne, czy waga, albo jeżeli jest oczywiste, a okazuje się, nonsens” Taki negatywny stosunek do powstania Zharov przez Majakowskiego jest nadal nieznany.

Uważa się, że w powieści Mihaila Bulgakova „Mistrz i Małgorzata” to oczywiste nawiązanie do utworu „szybować ogniska”. Na podstawie tej opinii krytyków stwierdził, że Alexander Zharov był pierwowzorem bohatera powieści poety Ryukhin.

W 1920 roku, cieszył się wielką popularność powiatu gazety „Głos robotnika”. Często wiersze Alexander A. został opublikowany w tej gazecie. Te wiersze są bardzo różni się od późniejszych pracach Zharov jego nieudolność, ale wszystkie linie były pełne rewolucyjnego bohaterstwa, patosu i ostrym młodzieńczy maksymalizm.

Poeta podczas Wielkiej Wojny Ojczyźnianej

W czasach wojny poeta służył w marynarce wojennej. Gdzie poeta nie miał wizytę, bez względu na to, co mieliśmy zobaczyć, będąc rodzajem twórczej, Zharov zawsze pisał o swoich towarzyszy żeglarzy jako dzielnego i silnego wojownika, który może przejść do dowolnego feat.

Kompozytorów i Zharov miejsce wśród nich

Pomimo faktu, że opinia Majakowski silnie wpływać na opinię publiczną o pracy Aleksandra, poeta znalazł się w pisaniu. Jego wkład do piosenki masowej Radzieckiego okazało się świetne. Alexander, podobnie jak innych kompozytorów tego gatunku, napisał swoją najlepszą muzykę od 1930 do 1950 roku. Najbardziej znane utwory zostały „Soar ogniska Niebieski Nights”, „Pieśń ostatnich podwyżek” i „Sad wierzby”.

Specjalna publicznego zasłużone piosenka o miłości „Harmony”, o którym pisał Michaił Světlov, jeśli jego „Grenada” i Zharovskaya „Harmonia” – dwie siostry, które są połączone ze sobą.

Powojenne lata życia i twórczości Aleksandra Zharova

Już w latach powojennych, kiedy Rosjanie musieli wziąć oddech już od zakończenia wojny, Zharov napisał piosenkę „Jesteśmy dla pokoju”, która stała się swego rodzaju hymnem powojennych lat.

Podobnie jak w poezji, piosenki Alexander A. pisał o kraju, o naturze ich ojczystej ziemi. Należy zauważyć, że nawet po Zharov otrzymał dużą część publicznej akceptacji i uznania, że nie zapomniał o jego ojczyznę. Często przyszedł do swego rodzinnego miasta, czytać i zaśpiewała swoją pracę jako zwykły robotnik, ludzie z gospodarstwa i do młodszego pokolenia.

Jedna z najjaśniejszych wydarzeń w życiu Aleksandra Zharov było spotkanie z Vladimirom Ilichom Leninym, którą pamiętał i mówił dużo.

Jak również dla całego narodu radzieckiego, przede wszystkim emocje poety wywołało wspomnienia z wojny. Opowiedział swoją młodą publiczność o wojennych wyczynach, które były dzielni wojownicy, aby zapisać swoje życie i życie swoich ludzi.

07 września 1984 jako pierwszy poeta zmarł w wieku 80 lat. Alexander Zharov pochowany na Cmentarz Kuncewski w Moskwie.