753 Shares 3336 views

Proklamacja – co to jest? Proklamacja: przyczyny, objawy, sposoby przezwyciężania i leczenia

Są zawsze spóźnieni z realizacją projektów robót i wypłatą mediów … Zapominają wypłatę bonów okolicznościowych, a często nie są na zaplanowanym spotkaniu … O takich ludziach zwyczajowo mówi się, że są nieodpowiedzialni, leniwi i niewiarygodni. Jest to częściowo prawda. Ale główny powód, dla którego osoby te nie mają czasu, aby zrobić wszystko na czas to zwlekanie. Co to jest, spróbuj zrozumieć właśnie teraz.


Co to jest?

Określenie "zwlekanie" zostało utworzone z łacińskiego słowa, gdzie pro oznacza na przyszłość, zamiast i crastinus – jutro. Oznacza to, że w psychologii koncepcja ta wskazuje na skłonność osoby do trwałego odłożenia "na jutro" ważnych i drobnych spraw, aby unikać rozwiązania zadań i problemów, unikając wypełnienia wcześniej podjętych zobowiązań. Eksperci twierdzą, że często taki stan staje się mechanizmem zwalczania uczuć lęku, lęku, kiedy indywidualne doświadczenia, których nie będzie w stanie poradzić sobie z tym zadaniem lub nie będą w stanie go zakończyć. Ponadto wyróżniają trzy kryteria, na podstawie których zwlekanie jest definiowane jako zachowanie jednostki: odroczenie, niewydolność i bezużyteczność.

Według danych statystycznych, 20% osób cierpi z powodu tego problemu psychologicznego. Dla nich, normalnym warunkiem pracy jest zwlekanie. Co to jest? W prostych słowach jest to sytuacja, w której zamiast wykonywania planu osoba jest rozproszona przez różne drobiazgi: czyści monitor komputera, usuwa papier ze stołu lub czyta notatkę w gazecie.

Wygląd zjawiska

Proklamacja jest często nazywana plagą XX wieku. Ale w rzeczywistości ludzie byli poddawani temu wiele wieków temu. Najwcześniejsza wzmianka o "odraczaniu jutrzejszych ważnych rzeczy" jest święte teksty indyjskiego społeczeństwa Bhagavad-gity, stworzonego przed naszą erą, a także cytatów z wierszy słynnego greckiego poety hesjaja. Jednak w tym czasie pojęcie nie wyróżniało się w odrębnej kategorii psychologicznej.

Kiedy pojawił się termin "zwlekanie"? Stało się to dopiero w 1977 roku: po raz pierwszy w specjalistycznej literaturze obcej opisywała zjawisko i nadała mu definicję. Już w 1992 r. Zaczęli studiować je szczegółowo dzięki angielskiemu naukowcu Noah Milgramowi, który zwrócił uwagę kolegów na problem. Jako najbardziej uderzający przykład opisał proces pisania prac i dokumentów dyplomowych: praca rozpoczęła się bardzo długo, gdy nie ma czasu na odłożenie jej w ogóle lub istnieje wyraźne zagrożenie, że nie zakończy się.

Objawy

Jeśli będziesz głębiej, możesz wyciągnąć następujący wniosek: ten stan umysłu i ciała znacznie ułatwia życie. Tak, zwlekanie: co to jest? Innymi słowy, jest to uproszczona wersja istnienia, gdy staje się mniej napięta i odpowiedzialna. Specjaliści wskazują główne symptomy zjawiska psychologicznego:

  1. Inspiracja Gotowość do kontynuowania powierzonego zadania .
  2. Pojawienie się pragnienia "wyskakiwania" z rozwiązania globalnego problemu .
  3. Fading entuzjazm – wepchnięcie sprawy w późniejszy okres. Wygląd krytyki samego siebie i późniejszego uzasadnienia.
  4. Recesja motywacji trwa nadal – pytanie zostaje odłożone na krytyczny okres.
  5. Problem pozostaje nierozwiązany lub przeniesiony do ramion kolegów. Człowiek nie uznaje, że zawiódł.

Najciekawsze jest to, że zwlekanie jest cykliczne: objawy, są to etapy procesu, powtarzane są wraz z kolejnymi czynami. Zjawisko to nie jest chorobą, czasem jest to tylko styl życia lub banalna niebezpieczeństwo w sobie i własnych siłach.

Główne powody

Jest ich wiele. Ale psychologowie zdołali zidentyfikować główne powody, które sprawiają, że osoba przewlekła procrastinator:

  • Brak motywacji: niekochana praca, nie interesująca sprawa, niewielkie zarobki.
  • Perfekcjonizm i skrócenie czasu, kiedy dana osoba stara się doskonale zrobić wszystko. Do ostatniej chwili wykonuje nawet najmniejsze detale, a tym samym niepewne i niezadowolone z wyniku. W rezultacie problem pozostaje nierozwiązany.
  • Niewystarczająca ilość wiedzy i istniejących umiejętności. Osoba wątpiła w prawidłowość działań, ponieważ wcześniej nie zrobiła tego, nie napotkał podobnego problemu.
  • Istniejące fobie. Ich wielka liczba: strach przed zmianami, strach przed niepowodzeniem, czując sfrustrowany lub słyszący krytykę, a nawet trzepotanie przed sukcesem.
  • Niezdolność do zaplanowania harmonogramu i rozprowadzenia listy spraw według kategorii ważności.

Wyżej opisane czynniki w większości przypadków prowadzą do rozwoju tego stanu. Należy jednak pamiętać, że w zależności od charakterystyki zachowań i natury osoby objawienie się objawów również się objawi. Jej przyczyny są głęboko w umyśle i mogą być indywidualne.

Twarz procrastinatora

Aby określić osoby najbardziej narażone na ten stan, psychologowie często używają popularnej metody. Przekrwienie lub nachylenie do niego jest diagnozowane u takich osób:

  1. Szare myszy. Takie osoby są używane do "średniej" w zespole. Są pewni, że są pozbawieni talentów, ich makijaż jest niezabudowany, a pozytywne cechy charakteru nie są wymawiane. Dlatego też często słuchają opinii kogoś, podlegają wpływom z zewnątrz. Łatwiej im pozostać w cieniu, niż pokazać indywidualność. Wątpią w ich mocnych stronach i wiedzy.
  2. Fani dreszczy. Takie osoby szczególnie odkładają wszystko w ostatniej chwili, ponieważ nie mogą żyć bez adrenaliny. Lubią uczucie, kiedy serce bije w piersi w piersiach od momentu uświadomienia sobie, że do chwili podjęcia decyzji pozostały tylko godziny i minuty.
  3. Nieodpowiedzialny. Są to tak zwane nihilystów, którzy po prostu nie potrzebują niczego w tym życiu, lub tchórzami drżącymi przed ważnymi decyzjami lub słabymi ludźmi bez wewnętrznego rdzenia i braku podstawowych umiejętności samokształcenia.

Prokrastinatorzy mogą być innymi osobami ze względu na pewne okoliczności, osobliwości wychowania i charakteru.

Jak korelacja różni się od lenistwa?

Wiele z nich identyfikuje te dwa pojęcia. W rzeczywistości lenistwo i zwlekanie są zupełnie odmienne, choć na wiele sposobów podobne i nierozdzielne. Główną różnicą jest dostępność działań. Jeśli lenistwo jest pragnieniem osoby do niczego, ale tylko do odpoczynku, kłamie, spać, wtedy zwlekanie jest działalnością skierowaną na jakieś małe rzeczy, aby uniknąć realizacji głównego, globalnego działania. Procrastinatorzy nie mogą być winni za to, że nie robili nic, ponieważ byli bardzo zajęci – nie tylko to, czego potrzebowali. Takie osoby są uzasadnione, że rozwiązują inne, nie mniej ważne pytania.

Kanadyjski naukowiec Pierce Steel od wielu lat bada fenomen, otwierając nowe aspekty, które dotąd ukrywały zwlekanie. Książki napisane przez niego dały odpowiedź na pytanie, dlaczego ludzie wolą odłożyć biznes na czas nieokreślony. W tym celu wymyślił wzór: U = EV / ID, gdzie U jest pragnieniem zrobienia czegoś równego produktowi oczekiwania sukcesu (E) i wartości wykończenia (V), podzielonej przez pilność wykonania (I), pomnożona przez wrażliwość osobistą na tę lub Inna działalność (D). Zgodnie z jego wnioskami osoby fizyczne opóźniają realizację zadań, jeśli nie przynoszą natychmiastowego sukcesu – korzyści materialne, pochwały, promocja. To znaczy, miłośników ciągnięcia gumy, jak żyć bieżącym dniem, godziną, momentem i nie dbając o przyszłość.

Konsekwencje

Proklamacja nie jest chorobą. Mimo to wymaga pewnej terapii, ponieważ pogłębienie problemu prowadzi do poważnych kłopotów. Walka ze zwleczeniem jest konieczna, inaczej ze względu na przewlekły niedobór czasu człowiek będzie w stałym stresie i lęku. Ograniczony czas powoduje również stres psychiczny i fizyczny. Taka osoba może być nerwowa i gniewna, ponieważ bardzo często zapomina spełnić jego podstawowe potrzeby w zakresie jedzenia i snu. Poczuje poczucie winy, traci wydajność, a na wiele sposobów jego potencjał pozostaje nieujawniony lub niezrealizowany.

Stopniowo osoba traci zdolność organizowania się. Zaczyna się ciągle spóźniać, prawie przyzwyczaić się do zmieniających się okoliczności, traci kontrolę nad czasem, wolałby coś zrobić, a nie tylko to, czego naprawdę potrzebuje. Na początkowym etapie rozwoju zwlekania, jednostka reaguje agresywnie na zmiany w harmonogramie pracy, nieustannie zmieniając winy za to, że nie wykonuje na innych. Następnie sytuacja może się rozwijać zgodnie z dwoma schematami: pierwsza – holownik przed wyprzedzeniem, co doprowadzi do całkowitego wyczerpania i pogłębienia problemu, drugie – nie będzie to argumentacja, powodując pojawienie się depresji i złego stanu zdrowia.

Jak przezwyciężyć korekcję?

Każda sprawa jest indywidualna. Tylko po rozmowie z pacjentem psycholog może polecić skuteczne metody w odniesieniu do aktualnej sytuacji. Ogólne zalecenia są następujące:

  • Uświadom sobie problem. Jest to najtrudniejszy krok, po osiągnięciu którego można już zarysować strategię walki. Pamiętaj: jeśli nie możesz zmienić sytuacji – zmienić stosunek do niego.
  • Naucz się planować, tworzyć listę rzeczy do zrobienia każdego dnia. Najpierw zapisz nawet małe rzeczy do dokładnego momentu zadania.
  • Pomyśl o wyniku. Może to być bonus, promocja na drabinie kariery, zdobywanie prestiżu. Taki pociąg myśli stanie się motywacją i zmusza do działania.
  • Złapać się na korzyść. Gdy tylko poczujesz, że się trzęsie, ukarz się dodatkową sprawą.
  • Nie planuj globalnego. Zacznij od małego.
  • Bądź w stanie odmówić. Jeśli nie interesuje Cię problem, który trzeba rozwiązać, powiedz tak bezpośrednio. Daj innym ludziom możliwość podjęcia tego pytania i zajmij się czymś innym, ale ile chcesz.

Pamiętaj, że współczesna literatura psychologiczna opisuje szczegółowo jak pokonać skrócenie. Książka w tym temacie powinna stać się komputerem stacjonarnym: kupić i przeczytać ją za każdym razem przed pójściem spać.

Matryca Eisenhowera

Jedna z najbardziej skutecznych metod zwalczania zwleczeń. Wygląda jak cztery kwadraty, które są tworzone podczas przecinania osi "Pilna – nie bardzo pilna" pionowo i "Ważne – nieistotne" poziomo. Narysuj ten rysunek w dzienniku biznesowym i podziel się aktualnymi sprawami w swoich komórkach w zależności od stopnia ich znaczenia. Jednocześnie ważne i pilne kwestie obejmują problemy, których nie można opóźnić. Bez ich decyzji dalsze kroki będą już bezużyteczne. Na przykład pilne wezwanie do regularnego klienta, przenosząc spotkanie do innego czasu. Ważne i niepotrzebne są takie, które w najbliższej przyszłości staną się globalne: planowanie nowego projektu, organizowanie spotkania.

Problemy pilne, ale nie bardzo ważne, to takie, które nie zbliżają Cię do celu. Musisz je rozwiązać, ale to nie ma wpływu na harmonogram pracy. Obejmują gratulacje kolegów w ich urodziny, odbiór niespodziewanych gości i tak dalej. Jeśli chodzi o przypadki nieistotne i niepilne, ta kategoria jest najbardziej pojemna. Tutaj możesz dołączyć wszystko, co jest drobiazgowe, ale jednocześnie niezwykle interesujące i pożądane: oglądanie serii, gier komputerowych, rozmawianie z przyjacielem przez telefon. Jeśli organizujesz pracę zgodnie z matrycą, wtedy będziesz z powodzeniem pokonany w wyniku korekty: co to jest, zapomnij. Pamiętaj, że masz jedno życie. I marnować czas na niepotrzebne rzeczy – luksus i głupotę.